Is er iemand die deze tocht al heeft meegedaan? Vorig jaar is die de eerste keer georganiseerd, er zullen dus maar weinig mensen zijn die dit al op hun palmares hebben.
Ik heb vooral schrik voor sommige extreem lange etappes (tot 160km).
Volgens de uitleg van Pocoloco zijn de paden wel beter bereidbaar dan de coast-to-coast. Ik denk dan dat deze tocht gemakkelijker is dan de CTC. Hoewel de afstanden stukken groter zijn.
Het rijden door een voor bijna elke vlaming onbekend gebied in spanje spreekt me wel aan.
Ruta del cid
Een reisreportage (tekst met foto's) van de eerste Ruta del Cid van organisator PocoLoco Adventures verschijnt in het juli-nummer (2005) van het magazine FIETS. Ook in het Belgische magazine Touring verschijnt er dit jaar een reportage over de Ruta del Cid met de mountainbike, maar de exacte maand van publicatie is nog niet bekend.
De tocht is inderdaad rijtechnisch niet zo zwaar als de Coast to Coast in de Pyreneeën, maar door de langere afstanden wordt dat wel gecompenseerd...
De tocht is inderdaad rijtechnisch niet zo zwaar als de Coast to Coast in de Pyreneeën, maar door de langere afstanden wordt dat wel gecompenseerd...
Ik heb deze tocht vorig jaar gereden en ga hem normaal gezien dit jaar opnieuw rijden.
Ik wil je alle informatie bezorgen die ik heb, kaartjes en hoogteprofielen an de etappes van vorig jaar. Ik wil hierbij wel onmiddellijk vermelden dat ik van Koen vernomen heb dat enkele etappes gewijzigd zijn.
Ik heb ook een informatieve tekst geschreven over de Cid van vorig jaar en ik kan je ook het artikel bezorgen wat Benno over de Cid heeft geschreven.
Ik wil je alle informatie bezorgen die ik heb, kaartjes en hoogteprofielen an de etappes van vorig jaar. Ik wil hierbij wel onmiddellijk vermelden dat ik van Koen vernomen heb dat enkele etappes gewijzigd zijn.
Ik heb ook een informatieve tekst geschreven over de Cid van vorig jaar en ik kan je ook het artikel bezorgen wat Benno over de Cid heeft geschreven.
Hé Jarvis,
Ik zeg toch ook niet dat jij Jef bent?
Kwestie van toch enigszins anoniem
hier te kunnen rondfietsen.
Wat mijn artikel betreft, dat in jouw handen/pc is: dat is natuurlijk maar een kladversie. In het 'echt' (dwz. in het magazine Fiets van juli 2004) zou het er allemaal nog beter moeten uitzien, inclusief de sfeerbeelden...
Bengo
Ik zeg toch ook niet dat jij Jef bent?
Kwestie van toch enigszins anoniem
hier te kunnen rondfietsen.Wat mijn artikel betreft, dat in jouw handen/pc is: dat is natuurlijk maar een kladversie. In het 'echt' (dwz. in het magazine Fiets van juli 2004) zou het er allemaal nog beter moeten uitzien, inclusief de sfeerbeelden...
Bengo
Sorry he mannen,
Die reisreportage over de Ruta del Cid (zoals gereden in oktober 2004) verschijnt wel degelijk in FIETS, maar ze is verplaatst naar de maand september 2005. De journalist kan daar niks aan doen, wel de hoofdredactie, maar die moet dan weer rekening houden met andere engagementen, al dan niet binnengelopen reclamebladzijden etc.
Jammer natuurlijk, want een RutadelCid-reportage in FIETS van September, dat is wel erg dicht bij de vertrekdatum (midden oktober geloof ik) van de Ruta del Cid 2005.
Helaas, ik kan er niks aan doen.
Die reisreportage over de Ruta del Cid (zoals gereden in oktober 2004) verschijnt wel degelijk in FIETS, maar ze is verplaatst naar de maand september 2005. De journalist kan daar niks aan doen, wel de hoofdredactie, maar die moet dan weer rekening houden met andere engagementen, al dan niet binnengelopen reclamebladzijden etc.
Jammer natuurlijk, want een RutadelCid-reportage in FIETS van September, dat is wel erg dicht bij de vertrekdatum (midden oktober geloof ik) van de Ruta del Cid 2005.
Helaas, ik kan er niks aan doen.
Ik heb zelf de tocht nog niet in zijn geheel achter elkaar kunnen rijden (wel met stukken en brokken tijdens de voorbereidingen en verleden jaar stukjes "als bezemfiets") maar aan de hand van de reacties van de "anciens" van de CTC en vooral de staat waarin ze soms toekwamen denk ik wel dat de CID fysiek een stuk zwaarder is dan de CTC.Bengo wrote:Een reisreportage (tekst met foto's) van de eerste Ruta del Cid van organisator PocoLoco Adventures verschijnt in het juli-nummer (2005) van het magazine FIETS. Ook in het Belgische magazine Touring verschijnt er dit jaar een reportage over de Ruta del Cid met de mountainbike, maar de exacte maand van publicatie is nog niet bekend.
De tocht is inderdaad rijtechnisch niet zo zwaar als de Coast to Coast in de Pyreneeën, maar door de langere afstanden wordt dat wel gecompenseerd...
Om het kort te verwoorden: op de CTC moet je trappen om boven te geraken, op de CID moet je trappen om boven te geraken én om er te geraken...
.Zo zijn er buiten de lengte (gemiddeld 90 km per dag) bv. twee etappes na elkaar van rond de 2500 hoogtemeters... en dat redelijk naar het einde toe.
Het was grappig om de deelnemers over "zware" Belgische raids te horen babbelen nadien, in hun ogen stelde een tocht van 70-80 km niets meer voor, peanuts, op de Cid is dat soms maar halverwege
!En niet zo rijtechnisch... er zitten ook wel ruwe stukjes tussen hoor. Verleden jaar brak iemand (een ancien van de CTC) op de eerste etappe zijn sleutelbeen en kaak...
Maar het triest record staat nog altijd met een gebroken arm na amper 7 (!) km op de eerste etappe van de CTC...
Twee momenten van onoplettendheid... 't is vlug gebeurd op een mountainbike... gelukkig beiden een (naderhand gekraakte) helm op.
Ik ben alleszins benieuwd om het artikel te lezen !
Met alle respect voor Poco Loco en de Ruta del Cid, maar ik vond het toch best te doen in 2004.
Een drietal etappes waren echt zwaar, onder meer de heel lange rit (circa 145 km), al wil ik ook dat relativeren: ten eerste heb je de hele dag de tijd om de tocht af te leggen: dankzij de persoonlijke GPS op elk stuur van elke individuele mtbiker, kan je je eigen tempo bepalen. Bovendien is het ook zo dat je onderweg toch regelmatig dorpjes met gratis fris bronwater tegenkomt, plus natuurlijk het uitgebreide ontbijt dat Poco Loco verzorgt naast het gewone hotelontbijt én het ook al naar keuze uitgebreide lunchpakket dat je 's ochtends zelf kunt samenstellen.
Nog eens daarenboven was het alleszins in 2004 zo dat die ene heel lange etappe voor een vrij groot stuk over asfalt liep en dus niet zuiver mtb-terrein was. En ik herinner me ook nog dat na ongeveer 90 km. de jeep van Poco Loco ons stond op te wachten met liters fris water en frisdrank, met bananen, meloenen, gedroogd fruit, brood en chocola, zodat we ter plekke weer op krachten konden komen en ook nog eens onze camelback vullen voor de laatste 2 uur. En wie echt niet meer kon of wou, die kon daar in de Jeep springen om de rest in de bezemwagen af te leggen. Of kiezen voor een asfaltparcours dat de laatste 50 kms serieus inkortte. Als ik me niet vergis heeft 1 biker vorig jaar gekozen voor de jeep tijdens die laatste 50 km, en 1 biker voor de kortere route via het asfalt. De ongeveer 15 anderen kwamen moe, maar heel tevreden aan (al waren er 2 bij die in het schemerdonker tot bij het hotel geraakten)
De meeste andere etappes beëindigde ik minder moe dan ik een TT beëindig, gewoonweg omdat althans ikzelf het veel rustiger aan deed dan op zo'n TT of een stevige training. Met veel rustpauzes onderweg, eet- en drankstops, terwijl ook het tempo (of althans mijn tempo) lager lag dan op een TT waar ik gedurende een weliswaar kortere tijd er echt stevig invlieg.
Kortom, De Ruta del Cid is een mooie uitdaging, maar voor iedere sportieve biker zeker te doen.
Een drietal etappes waren echt zwaar, onder meer de heel lange rit (circa 145 km), al wil ik ook dat relativeren: ten eerste heb je de hele dag de tijd om de tocht af te leggen: dankzij de persoonlijke GPS op elk stuur van elke individuele mtbiker, kan je je eigen tempo bepalen. Bovendien is het ook zo dat je onderweg toch regelmatig dorpjes met gratis fris bronwater tegenkomt, plus natuurlijk het uitgebreide ontbijt dat Poco Loco verzorgt naast het gewone hotelontbijt én het ook al naar keuze uitgebreide lunchpakket dat je 's ochtends zelf kunt samenstellen.
Nog eens daarenboven was het alleszins in 2004 zo dat die ene heel lange etappe voor een vrij groot stuk over asfalt liep en dus niet zuiver mtb-terrein was. En ik herinner me ook nog dat na ongeveer 90 km. de jeep van Poco Loco ons stond op te wachten met liters fris water en frisdrank, met bananen, meloenen, gedroogd fruit, brood en chocola, zodat we ter plekke weer op krachten konden komen en ook nog eens onze camelback vullen voor de laatste 2 uur. En wie echt niet meer kon of wou, die kon daar in de Jeep springen om de rest in de bezemwagen af te leggen. Of kiezen voor een asfaltparcours dat de laatste 50 kms serieus inkortte. Als ik me niet vergis heeft 1 biker vorig jaar gekozen voor de jeep tijdens die laatste 50 km, en 1 biker voor de kortere route via het asfalt. De ongeveer 15 anderen kwamen moe, maar heel tevreden aan (al waren er 2 bij die in het schemerdonker tot bij het hotel geraakten)
De meeste andere etappes beëindigde ik minder moe dan ik een TT beëindig, gewoonweg omdat althans ikzelf het veel rustiger aan deed dan op zo'n TT of een stevige training. Met veel rustpauzes onderweg, eet- en drankstops, terwijl ook het tempo (of althans mijn tempo) lager lag dan op een TT waar ik gedurende een weliswaar kortere tijd er echt stevig invlieg.
Kortom, De Ruta del Cid is een mooie uitdaging, maar voor iedere sportieve biker zeker te doen.
