sandman bikes
-
nothing 's impossible
- Mountainbiker
- Posts: 3368
- Joined: Mon 19 Jan 2004 22:02
- Location: Sandman Hoggar
Als ik het was? ik ging niet echt hard vooruit, bandendruk een beetje verkeerd ingeschat, ik had enkel het lusje onder de pier verkend, en op basis van dat stuk net na de bevoorrading een hoop lucht laten ontsnappen, achteraf gezien was dat helemaal niet nodig geweest!Motorbiker wrote:Zojuist éne bezig gezien met een Sandman tijdens de Beachrace van Blankenberge. Amaai, ging die vooruit
Maar, met larry's op 2,5 bar zou ik wat sneller geweest zijn, maar ik zou toch nog niet gewonnen zijn denk ik
Op aanvraag, hoe het allemaal begon...
Maart 2009, na een jaar informeren, cijferen, puzzelen, tekenen en zoeken naar leveranciers en een framebouwer die "iets speciaals" wou maken was het moment eindelijk daar dat ik mijn nieuwe fiets kon testen.
En wat voor een fiets...
Buiten mijn echtgenote en partner-in-crime Anne was totaal niemand ervan op de hoogte, ik wou écht mijn eigen zin doen en niet van mijn doel afgeleid wordern door "goede raad" en andere minder opbouwende kritieken. 't Moest mijn ding worden, niets anders.
Het frame was gereed net voor ik naar zuid Algerije ging vertrekken ter voorbereiding van een nieuwe reis voor ons gidsenbureau www.mtb.be. De nacht voor vertrek doorgewerkt en hij stak in elkaar. Alles paste en draaide, oef !
Voor ik de fiets in de reistas voor de vlucht zou verpakken nog vlug even aangeklopt bij onze buur Hans, die ook reizen begeleidt voor El Camino Loco.
- "Kom eens even zien naar mijn nieuwe fiets!"
"?!? Wat is dát, waar heb je dat gevonden ??"
- "Da's mijn fiets, zelf gemaak"
- "Jaja, maar waar heb je die gekocht ??"
- "Niet gekocht, zélf gemaakt - zo bestaat er maar ééntje van"
- .....
Auto in naar Parijs, vlucht naar Tamanrasset, aankomst na middernacht. Vanwege de veiligheidssituatie in Algerije moet je een gidsenbureau in de hand nemen, je mag zonder begeleiding niet in het land rondreizen. Ik had via een Franse canyoning collega contact gelegd met een gidsenbureau en de Touareg gidsen stonden me netjes op te wachten. De fietstas ging bovenop de Land Cruiser en we vertrokken direct de woestijn in. Na een uur rijden ging die van de piste af en werd de luwte van een duin opgezocht om te bivakkeren.
Terwijl de gloed van Tamanrasset de hemel in het zuiden deed oplichten lag ik daar in mijn slaapzak te overdenken waar ik in godsnaam mee bezig was: ik kende mijn drie begeleiders van haar noch pluim, hun gezicht was zelfs op de luchthaven volledig bedekt gebleven door hun "tagelmust" hoofdoek en nu lag ik ergens in the middle of nowhere aan de voet van een duin naar de sterren te kijken...
De dag nadien werd er verder kennisgemaakt met mijn begeleiders: de gids (een echte Touareg, zou later blijken), de chauffeur (ook een Touareg, maar van de "vazallen" kaste) en de kok (geen geboren Touareg, maar een zwarte Afrikaan).
We trokken verder richting noorden de Hoggar in, de westelijke piste richting Assekrem. Tegen de middag werd er halt gehouden en was het moment daar om de bike te testen...
Mijn bike had nog geen naam, 't was nog steeds gewoon een kader die ik de avond tevoren snel-snel met een spuitbusje zinkverf had gespoten. Omdat ik er ook andere mensen mee wou laten rijden om feedback te krijgen over (waarschijnlijk noodzakelijke) ontwerpveranderingen had ik het allereerste frame in maat medium laten lassen. Vandaar de vele spacers en de lange zadelpen. IK heb normaal een XL.
Kettinglijn en tire clearance: check.
Op dit prototype had ik (ook prototype) velgen van 70mm breed gemonteerd, samen met de eerste versie van de Surly Endomorph 3.8 banden.
Toen ik de bike ontwierp waren er alleen die banden van 3.8" en velgen van 65mm commercieel verkrijgbaar. Er was echter een eerdere serie velgen van 80mm geweest en wie weet wat er in de toekomst nog allemaal aan zat te komen. Ik had het frame dus "op de groei" ontworpen.
Goeie zet blijkt nu, met de komst van 4.8" banden en 100mm velgen. Andere fabrikanten moeten hun frames hertekenen, Sandman niet
.
De eerste kms werden besteed aan het gewoon worden van de bike op relatief eenvoudig terrein. So far so good, alles werkte naar behoren.
Op zand en grove kiezel werkte de bike zoals verhoopt pico bello, oef, met de Iditabike in het achterhoofd was dat een geruststelling.
Na het verkennen van de westlijke en nog wat zijpistes ging het terug richting Tamanrasset, om een tweede 4x4 te halen. Eens in meer afgelegen streken gaan de 4x4's nooit alleen op pad, altijd met z'n tweeën igv van panne - wat dramatisch zou kunnen zijn op minder gefrequenteerde pistes. We kwamen soms gedurende honderden kms geen kat tegen.
Hier met de patron van het gidsenbureau, die hoogst geïnteresseerd was in de bike.
Dan ging het terug naar het noorden, maar dan langs de oostelijke piste. Op mijn vraag wat die dromedarissen daar zo verloren in die barre steenwoestijn liepen te doen was het antwoord "ce sont les paturages ici" - weidegronden... !?!
De eeste dagen was het vooral de vinger aan de pols van dat gebergte proberen te krijgen, het was tenslotte de voorbereiding van een nieuwe bike reis. Elke avond kende hetzelfde ritueel: er werd een bivakplaats gezocht, de Touareg gids maakte een klein houtvuur en zette met een heel ritueel thee (mierzoet en sterk, maar wel lekker), de chauffeurs laadden de wagens uit en de kok, die kookte.
Veel biken kwam er die dagen niet aan te pas, de kaarten waren verouderde Franse kaarten uit de jaren '50 maar door de grote pistes op GPS te zetten kreeg ik een zicht op wat er uiteindelijk mogelijk zou zijn. Hier een fe-no-me-naal uizicht van op de top van de Assekrem, één van de hoogste bergen van de Hoggar.
De Hoggar is een vulkaanlandschap, de oeroude vulkanen zijn weggeërodeerd en de hardere lavakernen staan als pilaren honderden kms in het rond - indrukwekkend.
Bovenop de Assekrem staat een Christelijke ermitage waar enkele kluizenaars zin proberen te geven aan hun leven. Hier een oude emailplaat, uit lang vervlogen koloniale tijden.
De dagen werden gevuld met verkennen van de streek en de trajectmogelijkheden, 's avonds maakte ik verder kennis met de bike als er nog wat daglicht was.
Op een dag stopten we wat vroeger dan gewoonlijk, omdat we alle grote pistes al op GPS hadden gezet en nu het moment aangebroken was om de singletracks te verkennen, kamelensporen die door die woestenij slingeren.
Dit was ook het grote "aha" moment... deze toevallig genomen foto toont me niet aan het begin van een downhill, maar ik was net deze helling bezaaid met vulkanisch puin en zonder pad omhóóg gereden. Ik kon dat zelf amper vatten en had me teruggedraaid om te kijken of ik het me niet verbeeld had...
Dat was dan ook het moment dat ik besefte dat ik ongewild iets heel straf had ineengeknutseld, iets dat niet alleen kon dienen voor op zand of sneeuw maar dat ook high-end fullies het nakijken zou kunnen geven.
De volgende dagen was het dikke fun op de singletracks tussen de verschillende hoofdpistes.
Het was niet altijd even gemakkelijk omdat ik in principe niet alleen zonder begeleiding op pad mocht, maar "mijn" Touaregs konden niet fietsen. Met de grote pistes op GPS kon ik perfect zien welke paadjes er in de goede richting liepen maar ze hadden een heilige schrik dat ik onder hun hoede en verantwoordelijkheid zou verloren rijden. Het was telkens een heel gepalaver eer ze me erop uit lieten gaan. Zelf reden ze dan rond de bergen langs een andere pas om me aan de andere kant op te halen.
Af en toe volgde ik een zanderige wadi, met ook af en toe "tegenliggers". Of ze verbouwereerd keken weet ik niet, die hoofddoeken toch...
En elke avond een bivak, op de meest onvergetelijke plekken. Het stipje dat je in het midden van de wadi ziet is één van de Touaregs die richting Mekka aan het bidden is.
Na een tijdje was het brood op en bakten ze er elke avond zelf. Eerst werd er deeg gemaakt en in een grote, dikke pannenkoekvorm gekneed. Normaal gezien zijn ze héél zuinig met hout voor het kampvuur (thee zetten doen ze op een paar twijgjes) maar om brood te bakken leggen ze toch wat grotere stukken op een vuur.
Eens de grote vlammen uit vegen ze de gloeiende kolen opzij en maken een ondiepe kuil in het hete zand eronder. Waar ze het deeg dan inleggen, zomaar in het zand.
Dan vegen ze eerst wat zand en dan de kolen erover. Zonder flash zie je ze gloeien.
Na een dik half uur halen ze het brood eronder uit, spoelen dat af met wat water en hopla: een versgebakken brood. Ik heb gedurende al die tijd niet één keer een korrel zand tussen mijn tanden voelen knarsen - chapeau voor de eenvoud en de efficiëntie !
Ondertussen waren de bivaks al lang routine: languit op matjes rond het kampvuurtje eten (fantastisch lekker gegeten daar !!), nog wat nakaarten, de plannen voor de volgende dag bespreken en ofwel ter plaatse gaan slapen ofwel 10 à 20 meter verder - afhankelijk hoe ver je van een eventuele snurker wou liggen. Er is gedurende die 12 dagen nooit een tent opgezet, altijd à la belle étoile met mijn rugzakje als hoofdkussen.
We kwamen onderweg héél weinig volk tegen, af en toe een karavaan dromedarissen en heel af en toe een nomadische Touaregfamilie met vee en schapen. Die families zijn straatarm maar staan binnen de Touaregs sociaal in heel hoog aanzien omdat die nog traditioneel leven. Hier staan we stil bij een jongetje dat ons gebaarde om te stoppen (op ongeveer 200 km van het dichtstbijzijnde dorp). Eén van de jeeps werd volledig uitgeladen omdat het gastje vroeg of we geen zout bijhadden, dat werd hem als vanzelfsprekend gegeven.
De zak die je aan de zijkant van de 4x4 ziet hangen is een waterzak gemaakt van een volledig geitenvel. Alle openingen zijn dichtgebonden en in één van de pootuiteinden zit een stop. Zelf kreeg ik flessenwater maar de Touaregs dronken uit die huid.
Als we ergens in een wadi of canyon een brakke poel tegenkwamen deden die gasten hun hoofdoek af en filterden door hun doek de grootste viezigheid eruit alvorens ervan te drinken... Moesten wij dat proberen liggen we twee weken plat met "turista"...
Na 12 dagen was deze tochtvoorbereiding afgelopen. De reis is nooit op de El Camino Loco kalender gekomen wegens zelfs voor ons doen wat te extreem. Niet qua terrein en hoogtemeters maar qua comfort: je kan je een week lang niet douchen. Er kan op die tocht ongeveer 10 liter water per persoon per dag meegenomen worden met 4x4's en kamelen. Ofwel drink je dat op, ofwel was je je ermee.
In de wetenschap dat niet iedereen ermee gediend is heb ik dan maar besloten om miserie te vermijden en dat niet te programmeren... met héél veel spijt in het hart want het was voor mij een onvergetelijke ervaring.
Hoe de Touaregs in zulke omgeving leven en overleven, hun eenvoud en verbondenheid met hun omgeving hebben veel indruk op mij gemaakt. Die avonden samen rond het kampvuur zijn er om nooit meer te vergeten.
Maar wat ik wél torenhoog op de agenda zette was het ontwerpen van "eigen bike nr 2". Deze keer in mijn eigen maat en qua geometrie licht aangepast. 't Was er boenk op: de eerste Sandman was een dikke twee maand later een feit !
Nog eens drie jaar later zijn we hier...
Maart 2009, na een jaar informeren, cijferen, puzzelen, tekenen en zoeken naar leveranciers en een framebouwer die "iets speciaals" wou maken was het moment eindelijk daar dat ik mijn nieuwe fiets kon testen.
En wat voor een fiets...
Buiten mijn echtgenote en partner-in-crime Anne was totaal niemand ervan op de hoogte, ik wou écht mijn eigen zin doen en niet van mijn doel afgeleid wordern door "goede raad" en andere minder opbouwende kritieken. 't Moest mijn ding worden, niets anders.
Het frame was gereed net voor ik naar zuid Algerije ging vertrekken ter voorbereiding van een nieuwe reis voor ons gidsenbureau www.mtb.be. De nacht voor vertrek doorgewerkt en hij stak in elkaar. Alles paste en draaide, oef !
Voor ik de fiets in de reistas voor de vlucht zou verpakken nog vlug even aangeklopt bij onze buur Hans, die ook reizen begeleidt voor El Camino Loco.
- "Kom eens even zien naar mijn nieuwe fiets!"
"?!? Wat is dát, waar heb je dat gevonden ??"
- "Da's mijn fiets, zelf gemaak"
- "Jaja, maar waar heb je die gekocht ??"
- "Niet gekocht, zélf gemaakt - zo bestaat er maar ééntje van"
- .....
Auto in naar Parijs, vlucht naar Tamanrasset, aankomst na middernacht. Vanwege de veiligheidssituatie in Algerije moet je een gidsenbureau in de hand nemen, je mag zonder begeleiding niet in het land rondreizen. Ik had via een Franse canyoning collega contact gelegd met een gidsenbureau en de Touareg gidsen stonden me netjes op te wachten. De fietstas ging bovenop de Land Cruiser en we vertrokken direct de woestijn in. Na een uur rijden ging die van de piste af en werd de luwte van een duin opgezocht om te bivakkeren.
Terwijl de gloed van Tamanrasset de hemel in het zuiden deed oplichten lag ik daar in mijn slaapzak te overdenken waar ik in godsnaam mee bezig was: ik kende mijn drie begeleiders van haar noch pluim, hun gezicht was zelfs op de luchthaven volledig bedekt gebleven door hun "tagelmust" hoofdoek en nu lag ik ergens in the middle of nowhere aan de voet van een duin naar de sterren te kijken...
De dag nadien werd er verder kennisgemaakt met mijn begeleiders: de gids (een echte Touareg, zou later blijken), de chauffeur (ook een Touareg, maar van de "vazallen" kaste) en de kok (geen geboren Touareg, maar een zwarte Afrikaan).
We trokken verder richting noorden de Hoggar in, de westelijke piste richting Assekrem. Tegen de middag werd er halt gehouden en was het moment daar om de bike te testen...
Mijn bike had nog geen naam, 't was nog steeds gewoon een kader die ik de avond tevoren snel-snel met een spuitbusje zinkverf had gespoten. Omdat ik er ook andere mensen mee wou laten rijden om feedback te krijgen over (waarschijnlijk noodzakelijke) ontwerpveranderingen had ik het allereerste frame in maat medium laten lassen. Vandaar de vele spacers en de lange zadelpen. IK heb normaal een XL.
Kettinglijn en tire clearance: check.
Op dit prototype had ik (ook prototype) velgen van 70mm breed gemonteerd, samen met de eerste versie van de Surly Endomorph 3.8 banden.
Toen ik de bike ontwierp waren er alleen die banden van 3.8" en velgen van 65mm commercieel verkrijgbaar. Er was echter een eerdere serie velgen van 80mm geweest en wie weet wat er in de toekomst nog allemaal aan zat te komen. Ik had het frame dus "op de groei" ontworpen.
Goeie zet blijkt nu, met de komst van 4.8" banden en 100mm velgen. Andere fabrikanten moeten hun frames hertekenen, Sandman niet
.De eerste kms werden besteed aan het gewoon worden van de bike op relatief eenvoudig terrein. So far so good, alles werkte naar behoren.
Op zand en grove kiezel werkte de bike zoals verhoopt pico bello, oef, met de Iditabike in het achterhoofd was dat een geruststelling.
Na het verkennen van de westlijke en nog wat zijpistes ging het terug richting Tamanrasset, om een tweede 4x4 te halen. Eens in meer afgelegen streken gaan de 4x4's nooit alleen op pad, altijd met z'n tweeën igv van panne - wat dramatisch zou kunnen zijn op minder gefrequenteerde pistes. We kwamen soms gedurende honderden kms geen kat tegen.
Hier met de patron van het gidsenbureau, die hoogst geïnteresseerd was in de bike.
Dan ging het terug naar het noorden, maar dan langs de oostelijke piste. Op mijn vraag wat die dromedarissen daar zo verloren in die barre steenwoestijn liepen te doen was het antwoord "ce sont les paturages ici" - weidegronden... !?!
De eeste dagen was het vooral de vinger aan de pols van dat gebergte proberen te krijgen, het was tenslotte de voorbereiding van een nieuwe bike reis. Elke avond kende hetzelfde ritueel: er werd een bivakplaats gezocht, de Touareg gids maakte een klein houtvuur en zette met een heel ritueel thee (mierzoet en sterk, maar wel lekker), de chauffeurs laadden de wagens uit en de kok, die kookte.
Veel biken kwam er die dagen niet aan te pas, de kaarten waren verouderde Franse kaarten uit de jaren '50 maar door de grote pistes op GPS te zetten kreeg ik een zicht op wat er uiteindelijk mogelijk zou zijn. Hier een fe-no-me-naal uizicht van op de top van de Assekrem, één van de hoogste bergen van de Hoggar.
De Hoggar is een vulkaanlandschap, de oeroude vulkanen zijn weggeërodeerd en de hardere lavakernen staan als pilaren honderden kms in het rond - indrukwekkend.
Bovenop de Assekrem staat een Christelijke ermitage waar enkele kluizenaars zin proberen te geven aan hun leven. Hier een oude emailplaat, uit lang vervlogen koloniale tijden.
De dagen werden gevuld met verkennen van de streek en de trajectmogelijkheden, 's avonds maakte ik verder kennis met de bike als er nog wat daglicht was.
Op een dag stopten we wat vroeger dan gewoonlijk, omdat we alle grote pistes al op GPS hadden gezet en nu het moment aangebroken was om de singletracks te verkennen, kamelensporen die door die woestenij slingeren.
Dit was ook het grote "aha" moment... deze toevallig genomen foto toont me niet aan het begin van een downhill, maar ik was net deze helling bezaaid met vulkanisch puin en zonder pad omhóóg gereden. Ik kon dat zelf amper vatten en had me teruggedraaid om te kijken of ik het me niet verbeeld had...
Dat was dan ook het moment dat ik besefte dat ik ongewild iets heel straf had ineengeknutseld, iets dat niet alleen kon dienen voor op zand of sneeuw maar dat ook high-end fullies het nakijken zou kunnen geven.
De volgende dagen was het dikke fun op de singletracks tussen de verschillende hoofdpistes.
Het was niet altijd even gemakkelijk omdat ik in principe niet alleen zonder begeleiding op pad mocht, maar "mijn" Touaregs konden niet fietsen. Met de grote pistes op GPS kon ik perfect zien welke paadjes er in de goede richting liepen maar ze hadden een heilige schrik dat ik onder hun hoede en verantwoordelijkheid zou verloren rijden. Het was telkens een heel gepalaver eer ze me erop uit lieten gaan. Zelf reden ze dan rond de bergen langs een andere pas om me aan de andere kant op te halen.
Af en toe volgde ik een zanderige wadi, met ook af en toe "tegenliggers". Of ze verbouwereerd keken weet ik niet, die hoofddoeken toch...
En elke avond een bivak, op de meest onvergetelijke plekken. Het stipje dat je in het midden van de wadi ziet is één van de Touaregs die richting Mekka aan het bidden is.
Na een tijdje was het brood op en bakten ze er elke avond zelf. Eerst werd er deeg gemaakt en in een grote, dikke pannenkoekvorm gekneed. Normaal gezien zijn ze héél zuinig met hout voor het kampvuur (thee zetten doen ze op een paar twijgjes) maar om brood te bakken leggen ze toch wat grotere stukken op een vuur.
Eens de grote vlammen uit vegen ze de gloeiende kolen opzij en maken een ondiepe kuil in het hete zand eronder. Waar ze het deeg dan inleggen, zomaar in het zand.
Dan vegen ze eerst wat zand en dan de kolen erover. Zonder flash zie je ze gloeien.
Na een dik half uur halen ze het brood eronder uit, spoelen dat af met wat water en hopla: een versgebakken brood. Ik heb gedurende al die tijd niet één keer een korrel zand tussen mijn tanden voelen knarsen - chapeau voor de eenvoud en de efficiëntie !
Ondertussen waren de bivaks al lang routine: languit op matjes rond het kampvuurtje eten (fantastisch lekker gegeten daar !!), nog wat nakaarten, de plannen voor de volgende dag bespreken en ofwel ter plaatse gaan slapen ofwel 10 à 20 meter verder - afhankelijk hoe ver je van een eventuele snurker wou liggen. Er is gedurende die 12 dagen nooit een tent opgezet, altijd à la belle étoile met mijn rugzakje als hoofdkussen.
We kwamen onderweg héél weinig volk tegen, af en toe een karavaan dromedarissen en heel af en toe een nomadische Touaregfamilie met vee en schapen. Die families zijn straatarm maar staan binnen de Touaregs sociaal in heel hoog aanzien omdat die nog traditioneel leven. Hier staan we stil bij een jongetje dat ons gebaarde om te stoppen (op ongeveer 200 km van het dichtstbijzijnde dorp). Eén van de jeeps werd volledig uitgeladen omdat het gastje vroeg of we geen zout bijhadden, dat werd hem als vanzelfsprekend gegeven.
De zak die je aan de zijkant van de 4x4 ziet hangen is een waterzak gemaakt van een volledig geitenvel. Alle openingen zijn dichtgebonden en in één van de pootuiteinden zit een stop. Zelf kreeg ik flessenwater maar de Touaregs dronken uit die huid.
Als we ergens in een wadi of canyon een brakke poel tegenkwamen deden die gasten hun hoofdoek af en filterden door hun doek de grootste viezigheid eruit alvorens ervan te drinken... Moesten wij dat proberen liggen we twee weken plat met "turista"...
Na 12 dagen was deze tochtvoorbereiding afgelopen. De reis is nooit op de El Camino Loco kalender gekomen wegens zelfs voor ons doen wat te extreem. Niet qua terrein en hoogtemeters maar qua comfort: je kan je een week lang niet douchen. Er kan op die tocht ongeveer 10 liter water per persoon per dag meegenomen worden met 4x4's en kamelen. Ofwel drink je dat op, ofwel was je je ermee
.In de wetenschap dat niet iedereen ermee gediend is heb ik dan maar besloten om miserie te vermijden en dat niet te programmeren... met héél veel spijt in het hart want het was voor mij een onvergetelijke ervaring.
Hoe de Touaregs in zulke omgeving leven en overleven, hun eenvoud en verbondenheid met hun omgeving hebben veel indruk op mij gemaakt. Die avonden samen rond het kampvuur zijn er om nooit meer te vergeten.
Maar wat ik wél torenhoog op de agenda zette was het ontwerpen van "eigen bike nr 2". Deze keer in mijn eigen maat en qua geometrie licht aangepast. 't Was er boenk op: de eerste Sandman was een dikke twee maand later een feit !
Nog eens drie jaar later zijn we hier...
-
nothing 's impossible
- Mountainbiker
- Posts: 3368
- Joined: Mon 19 Jan 2004 22:02
- Location: Sandman Hoggar
