Vernieuwde Grand raid cristalp

[Willy D]

Kan iemand me eens zeggen wat nu het lastigste is, de Cristalp (met zijn continue, niet technische klims), of 160Km Bouillon (waar je bij het klimmen constant het beste traject moet kiezen, schakelen, ploeteren) ? Wie deed beiden ?

Cristalp: 2 keer moeten stoppen (ok, eerste keer tgv het weer) in Evolene, bouillon 160 uitgereden in 10 uur.

proficiat aan allen die uitreden of geprobeerd hebben.

[pv007]

Grand Raid Cristalp, 18 aug 2007

Een maximum van 200km per uur, meer kregen we er echt niet uit met die 2 fietsen op het bagagerek. Dus toch nog een dikke 7 uur voor we aankomen in de prachtige chalet van Van Thillo, in het mondaine Zwitserse bergdorpje Verbier. Alles is heel rustig de avond voor de start van de 18e Grand Raid Cristalp, de moeder van alle mountainbike marathons, want de riders moeten al om 5h opstaan om de start van 7h te halen... Ik weet nog steeds niet wat het lastigste was: de 80km op de mountainbike over 2 alpencols of die koude pasta om 5h smorgens door mijn strot duwen.

Anyway, het belooft een prachtige dag te worden: blauwe hemel en draaglijke temperaturen, zelfs al op dit vroege uur. We starten met 1600 andere enthousiastelingen (op dit moment toch nog) in Hérémance, op 1240 meter hoogte. Van daaruit gaat het over 20 km recht naar boven, naar de Col du Mandelon, op een hoogte van 2200 meter. Heel gemotiveerd steken we in de eerste 5 km een 200 tal renners voorbij en dan begint het: plots trap ik helemaal in het ijle, kettingbreuk. Even vreesde ik dat de rit er voor mij al helemaal op zat, maar met de hulp van één van de honderden toeschouwers krijg ik na 15 minuten toch alles terug op zijn plaats. Op dat moment ben ik dus allerlaatste. Zelf die ene dikzak van 120 kg die 20 km verder ongetwijfeld een patient wordt van papa is al volledig uit mijn zicht verdwenen.

De stress om een goede tijd neer te zetten ebt weg, dus zonder druk rijden we in een heel strak tempo de Mandelon over brede schotterpaden naar boven. Dit is echt genieten: ideale temperatuur, goed tempo en onze concurrenten bij bosjes voorbijrijden. Op de top van de Mandelon gaat het pad over in een schitterende singletrack en hier komt één van de hoogtepunten van de dag: 20 km afdalen in het hartje van de alpen! Tegen 60 per uur razen we iedereen voorbij, op het randje van het rationele en op het randje van de ravijn, tot helemaal beneden in Evolène. Honderden toeschouwers staan ons op te wachten en heel even weten we hoe het voelt om profrenner te zijn... Maar de euforie is van korte duur, want hier staat de zwaarste klim op het menu: een eindeloze strijd van 22km en 1200 hoogtemeters, naar het dak van deze raid: Pas de Lona op 2800 meter.

Na 200 meter slaat het noodlot alweer toe: Toni's ketting zit muurvast tussen de cassette en de spaken, er is geen beweging meer in te krijgen. Na 15 minuten wrikken, wringen, wroeten en vloeken geeft de ketting zich toch gewonnen maar wij zijn dus alweer aangewezen op achtervolgen. Het eerste stuk gaat vlot, maar halfweg de col, ondertussen toch al na 5h rijden, is het strakke tempo van de Mandelon toch ver te zoeken... De klim is eindeloos en van genieten is ook al lang geen sprake meer. Als je dan eindelijk denkt dat je de vermoedelijke top bereikt, dan begint het pas echt: een vol uur te voet klimmen met de fiets op de schouder. Hier kan je gewoon niet voor trainen. Dit is een regelrechte aanslag op elke spier in je lichaam. Alles doet pijn. We kruipen met een gemiddelde snelheid van 2km per uur door het dorre maanlandschap naar boven. Zelfs een bomma met arthrose loopt sneller. Boven cirkelt de helicopter van de Zwitserse televisie sarcastisch rond om het leed van iedereen duidelijk in beeld te brengen. Hier de top bereiken is een verplicht item van elke mountainbiker CV, maar het is elke druppel bloed, zweet en tranen meer dan waard. Het uitzicht is uniek en met woorden niet te beschrijven. (vandaar de foto's in attachment

Vanaf Pas de Lona gaat het even bergaf en ik weet echt niet wat ik onze-lieven-heer misdaan heb, maar hier slaat het noodlot voor de derde keer toe: alweer breekt mijn ketting. Alsof dit nog niet genoeg ellende is, breekt nu ook nog mijn 'ketting-reparatie-tool'. Een hulpvaardige zwitserse deelnemer geeft zijn eigen kansen op de overwinning op om mij te helpen (achteraf bleek de winnaar van de koers op dat moment al onder de douche te staan) en na opnieuw 15 minuten vertraging rijden we richting de laatste klim. U raadt het al: na de eerste forse trap aan de voet van de klim breekt mijn ketting voor de derde keer... niet meer te repareren. Ik val nog liever dood dan te moeten opgeven, dus duw ik mijn fiets te voet de laatste klim op, zwetend onder de volle zon, vloekend op mijn materiaal en mezelf afvragend waar ik toch in godsnaam mee bezig ben.

Dat de zwitserse organisatie is van de hoogste kwaliteit is, wordt eens te meer bewezen door te techniche ondersteuning over het volledige parcours. Boven op deze laatste klim staat een stand van Motorex die mij in een mum van tijd een nieuwe ketting installeert. Het ergste is nu voorbij en fier als een gieter met mijn blinkende nieuwe ketting, krijgen we nu de apotheose van de Cristalp: een afdaling in downhill-stijl van 22km over singletracks met rotsblokken tot aan de de verlossende eindmeet, in het centrum van Grimentz. Dit is het Nirvana van de mountainbike, nu weten we weer waarom we ooit met mountainbike begonnen zijn. Op dit stuk denk je niet meer aan alle leed en technische ellende, en misschien best ook, want als je hier aan iets anders denkt dan aan concentratie, dan maak je onverbiddellijk 100 meter lager deel uit van het decor.

Na 8h14min rollen we uiteindelijk over de eindmeet, in een schitterende ambiance tussen 5000 supporters en evenveel koebellen. Een uniek gevoel. Een 31 jarige deelnemer uit Grimentz had die dag ook een uniek gevoel, want door een hartstilstand tijdens de race heeft hij het feestje in Grimentz moeten missen... Dit is, zonder enige twijfel, de allermooiste rit die je op de mountainbike kan maken. Een absolute aanrader, een must voor elke mountainbiker!

Pieter & Toni

[kristofbomans]

hoi, ik finishte in 8U01 voor mijn eerste deelname.

Het was gewoon de max.

[Robthebiker]

Voor mij was het alweer de 3de x.

Na de natte zeer zwarre edities dit jaar eindelijk droog en zon hierdoor toch even 52min sneller gereden dan vorig jaar en kwam uit om 7u en 6min. achter zat ik wel weer te balen van die 6min, haha Op naar volgend jaar maar weer

[pv007]

7h6min op de 120km? straf gereden!!

[kenny]

ik 6u11 maar wel op de 70km. Vorig jaar gefinished in 6u57, dus een ferme verbetering in tijd. Nu nog leren afdalen en dan onder de 6 uur gaan.

[race duck]

Grand Raid Cristalp, 18 aug 2007
Na 8h14min rollen we uiteindelijk over de eindmeet, in een schitterende ambiance tussen 5000 supporters en evenveel koebellen. Een uniek gevoel. Een 31 jarige deelnemer uit Grimentz had die dag ook een uniek gevoel, want door een hartstilstand tijdens de race heeft hij het feestje in Grimentz moeten missen... Dit is, zonder enige twijfel, de allermooiste rit die je op de mountainbike kan maken. Een absolute aanrader, een must voor elke mountainbiker!

Pieter & Toni

Iets meer respect is misschien op zijn plaats:
Kort na de middag, tijdens de klim naar La Vieille voelt de 31 jarige man uit Grimentz zich onwel worden, plaatst zijn fiets tegen een rots en stuikt in elkaar. Zeer snel is een medische ploeg ter plaatse, maar de hulp komt te laat: de jongeman overlijdt ter plaatse. Hartstilstand.
In Grimentz, dat reeds 18 jaar de Grand raid ontvangt, is de verslagenheid groot, en het geplande feest wordt afgeblazen. De jongeman werd dinsdag nadien begraven.

[kenny]

Het was trouwens niet de eerste keer dat die man de Christalp reed. Wel de eerste dode in 18 jaar

[Biestie1]

Het was trouwens niet de eerste keer dat die man de Christalp reed. Wel de eerste dode in 18 jaar

Dat klopt wel niet volgens mij. Een x aantal jaren geleden (denk in 2003 of 2004) is er in de eerste afdaling richting La Tzoumaz een biker (die vrij ver vanvoor reed) op een loslopende hond gebotst en later aan zijn verwondingen overleden.
Toen ik er passeerde was de helicopter net aan het landen, ik was 1 van de laatsten die nog door mochten, de rest moest wachten tot de heli opnieuw weg was.
Heb toen toch wel heel voorzichtig de rest van die afdaling gereden na zoiets gezien te hebben.

[jo]

Het was trouwens niet de eerste keer dat die man de Christalp reed. Wel de eerste dode in 18 jaar

Dat klopt wel niet volgens mij. Een x aantal jaren geleden (denk in 2003 of 2004) is er in de eerste afdaling richting La Tzoumaz een biker (die vrij ver vanvoor reed) op een loslopende hond gebotst en later aan zijn verwondingen overleden.
Toen ik er passeerde was de helicopter net aan het landen, ik was 1 van de laatsten die nog door mochten, de rest moest wachten tot de heli opnieuw weg was.
Heb toen toch wel heel voorzichtig de rest van die afdaling gereden na zoiets gezien te hebben.

Is juist , heb die biker in die afdaling ook zien liggen .