20/08/2006: Marathon Oeterdal (Opoeteren, Limburg)

[Toon]

Na de laatste bevoorading nog een hotdog aangereikt gekregen door kleine vriendelijke meisjes van de jeugdbeweging. Zeer sympa. Natuurlijk geen sporteten but who cares. Het gaf toch nog een kleine mentale boost.

Sporteten of niet, wij zijn toch effe gestopt om die rustig op te eten

[Flip FSR]

Ik had er op de kop 110 km,dus dat zit mooi in het gemiddelde!
Flip FSR had er 106,zijn vriendin 111,wss heeft de vriendin soms moeten terugkeren om achtergebleven flip te zoeken?
Ofwel heeft flip de weg wat afgesneden toen vriedin te ver voorop lag?

Hoe raadt ge het...
Ik dacht eerder aan mijn wielomtrek-instelling, deze zal ik dus eens controleren

[junior72]

Ben ook geweest .
Het was al 34 dagen dat ik nog gefietst had en ik heb het geweten .
Omdat het toch ook al mijn 10de deelname was, wou ik toch voor die 100 gaan maar mijn lange rustpauze besliste daar anders over .
Na 47 km was mijn kaars volledig uit en aan de tweede bevoorrading waar ik ook Brainjumper tegenkwam , ben ik diep ontgoocheld over de weg terug naar het vertrek gereden .
Ik had 54 km toen ik aankwam .
Dit was mijn slechtste marathon die ik ooit gereden .

[Serge R]

Ik had er op de kop 110 km,dus dat zit mooi in het gemiddelde!
Flip FSR had er 106,zijn vriendin 111,wss heeft de vriendin soms moeten terugkeren om achtergebleven flip te zoeken?
Ofwel heeft flip de weg wat afgesneden toen vriedin te ver voorop lag?

Hoe raadt ge het...
Ik dacht eerder aan mijn wielomtrek-instelling, deze zal ik dus eens controleren

Ik ben wel geen ruziestoker, maar ik denk dat ze vreemdgegaan is.

[Flip FSR]

Ik ben wel geen ruziestoker,

't Is te merken ja... Weet gij wat uw vrouwke uitspookt als gij aan het biken zijt?

[Magura]

Gewoonlijk rij je een tocht op karakter uit: nu moest ik karakter hebben om deze ‘marathon’ te beginnen. Zaterdagavond kom ik tot de constatatie dat een spaak in het achterwiel het heeft begeven. Vlug nog een nood-reservespaakje gestoken, dan de fiets in de auto en gaan pitten. Wat later om 23h00 ons moe naar boven: “uwen band staat plat”. Nadat dit m’n hersenpan insijpelde volgde nen ongezonde vloek. Slefslef naar buiten en nog vlug bandje plakken.

’s Morgens met een klein hartje opgestaan: gelukkig den band nog hard. Op naar Opoeteren voor onze 7e deelname van de Oeterdal marathon (jaja: de eerste keer daar was ik nog maar 14 jaar, ons pa ne prille vijftiger toen). Vooringeschrevenen kregen een gepersonaliseerde stuurplaat. Afhalen verliep vlotjes. Op naar het vertrek.

Al van de eerste meters werd het duidelijk dat het de voorbije avond en nacht flink had geregend ginder. Spetsmoos vloog in’t rond. “Ik ben al blij dat het nu niet regent”, mompelt m’n pa net dat ik van hem wegrij. Z’n woorden waren nog niet koud of het was al van datte…

Over het parcours in het algemeen kunnen we eigenlijk kort zijn: dit is puur mountainbiken (naar Vlaamse normen althans). Zo goed als altijd bos, op en af, voortdurend schakelen, regelmatig een singletrack. Naaiiiis. De bevoorradingen waren zoals gewoonlijk hier af. Teveel om op te noemen: energiedrank, bananen, appelsienen, mueslirepen in een stuk of 5 verschillende smaken, suikerwafels, franchipannekes, New Yorkers en ander lekker getuig. Zoals gewoonlijk waren vooral de bananen bij mij populair. Nog een leuke anekdote uit de doos: vroeger waren er op de lange afstand zelfs koffiekoeken. Astemblieft!

Vlak voor de 2e bevoorrading volgde een superstuk: genaamd de Maasvallei. Beklimmingen van 2 terrils. Ik wilde er wel opraken, maar chainsuck verhinderde dit. Wie hier naar boven rijdt is géne pannekoek. Bovenop kreeg je een mooi uitzicht. Afdaling van de laatste terril was lekkerrrrr: knoertsteil en doorspekt met gleuven gemaakt door de regenval. “Oeeeeeuwww fuck”, hoorde ik m’n voorganger tot z’n moeder prevelen toen hij van de éne sleuf in de andere als een kamikaze naar beneden sukkelde.

Het parcours werd nooit saai: zo goed als geen verharde weg, altijd in het bos. Op de lus van de 115 km waren de wegen zelfs watervrij en lagen er goed berijdbaar bij (wat niet kon gezegd worden van de laatste kilometers: slijk à volenté). Naar het einde toe merkte ik dat m’n voorderailleur dienst begon te weigeren. Na een check-up bij de laatste bevoorrading kwam ik tot de constatatie dat het kabeltje nog maar slechts met 3 draadjes vasthing aan de derailleur. OK: over naar het noodplan. Ketting op middenste blad en een stok tussen derailleur en kader bracht voor de rest van vandaag de oplossing.

Kortom:
- Parcours: zoals gewoonlijk hier schitterend.
- Afpijling: ook zeer goed: geen enkele keer getwijfeld of verkeerd gereden.
- Bevoorradingen: ook heel goed.
- Het weer: slecht: zeiknat, en daardoor wat fris als je wat lang stilstond.

Je merkt goed dat de organisatie teert op jarenlange ervaring. Alles is tot in de puntjes voorbereidt: gaande van een gepersonaliseerd stuurplakkaat, een schitterend parcours, goede afpijling en bevoorrading tot bewaakte fietstenstalling.

Volgend jaar terug.

[ieliependalie]

Samen met Sonja voor het eerst een marathon gereden! Wij zijn geen marathonmaagden meer, driewerf hoera! Supertocht!

[franqui]

Vorig jaar (2005) hebben mijn broer en ik de volledige marathon uitgereden: we waren uitgeput maar in de wolken. Dit jaar gingen we voor de 115 km. Vol moed de 2 mijnterrils beklommen: mijn broer meestal te voet, ikzelf meestal op de fiets . Boven op de 2de terril fotootje genomen. Terug op de fiets, met de onderlinge waarschuwing: opgelet, want de afdaling is verduiveld gevaarlijk. Eerste deel, perfect gereden. Tweede deel heb ik waarschijnlijk te snel aangezet. Plots in een smalle diepe greppel terechtgekomen. Mijn voorvering (Fox TerraLogic F80X) begon onherstelbaar te stuiteren . Toen ik uit de greppel geraakte, werd mijn MTB onbestuurbaar. Overkop gegaan, met gestrekte rechterarm de val opgevangen: AC-luxatie 3de graad. Toch terug op de fiets gestapt en nog 40 km verder gereden. Herstel verloopt gelukkig tamelijk gunstig. Na iets meer dan een week, kan ik probleemloos een uur trainen.
Vergeleken bij de LCMT-marathon 2006 valt de Opoeteren marathon misschien wat licht uit, maar het parcours is zo mooi, bosrijk en heuvelend dat ik het graag nog een 3de keer zou willen meemaken. Overigens een dikke pluim voor de organisatie, bewegwijzering, bevoorrading en vooral de RK-helpers!

[franqui]

2 jaar na mijn val bij de afdaling van de 2de mijnterril blijf ik erbij: dit is echt een marathon die je moet gereden hebben. Wij reden de 110 km in 2005 en gingen voor de 115 in 2006.
Een goede voorbereiding (uithouding & techniek) en een flinke dosis voorzichtigheid zijn echt wel geboden. Mijn advies: doe de terrils alleen als je fiets volledig beantwoordt aan de veiligheidsnormen: banden (vooral achteraan) met voldoende grip en prima werkende remmen. Gebruik bij de afdaling je gezond verstand (als je dat al hebt, komt normaal met de jaren!) en je technische kennis (een cursus van 1 dag in Spa met de Limburgse mountainbikeschool is een sterke aanrader!). Kijk maar eens op http://www.mountainbike.be/algemeen/act ... om=&ucat=4&
en op http://www.mtb-school.com/!

[Fons Moors]

Film deel 1 straat op het net.