Zo 18/11/2012 Wijnegem :: 19de Veldtoertocht Wijnegem

[cheeseman]

Bedankt aan alle sportieve deelnemers die vanmorgen deelnamen
Een dikke proficiat en eeuwige roem voor de 54 bikers de de leffeberg konden bedwingen respect mannen
Hopelijk hebben de leffe en jaja ook de kaasjes lekker gesmaakt
Leuk om positieve reacties te lezen , en de opmerkingen nemen we mee naar volgende ...

[parcival]

54 man is daar naar boven gereden? 54 van al de inschrijvingen? Ongelooflijk, ik zal mijn banden dan toch maar wat platter zetten volgende keer...

[TITTYMAN]

Lol, tja, heb er ook verschillende zien staan pompen nadien. Tis maar hoe je het bekijkt hé. Was er daags tevoren zelfs nog met men crosser opgereden zonder m'n banden platter te zetten, maar op de dag zelf ben ik boven op de heuvel tegenover de leffeberg gewoon efkes rechtdoor gereden om langs de andere kant terug naar de brug te rijden. De 6 man die er stond te brullen alsof ze de afdaling van hun leven gingen doen heb ik maar even links laten liggen

Twas plezant en het feit dat het nen vettigen toer is, begint al een gewoonte te worden in Wijnegem. Voor de rest alles tip top en op naar volgend jaar.

[gierke guy]

Bedankt aan alle sportieve deelnemers die vanmorgen deelnamen
Een dikke proficiat en eeuwige roem voor de 54 bikers de de leffeberg konden bedwingen respect mannen
Hopelijk hebben de leffe en jaja ook de kaasjes lekker gesmaakt
Leuk om positieve reacties te lezen , en de opmerkingen nemen we mee naar volgende ...

Moest iemand een blauw zakske gevonden hebben met dexia op mag je me steeds contacteren via deze weg.

[albertbike]

Gisteren voor de tweede keer TT Wijnegem gereden. Wederom een echt vettig tochtje... Een echt attractief parcours kan je in deze omgeving natuurlijk niet verwachten (al moet gezegd: de parcoursbouwers doen wel hun best om er het beste van te maken), maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de sympathieke organisatie. De Leffeberg is een attractie die ze wat mij betreft ook in andere TT'en mogen introduceren. Eerlijk gezegd kan ik moeilijk geloven dat er maar zo weinig bikers boven zijn geraakt. Ik ben technisch noch fysiek super en ben er al twee keer zonder problemen naar boven gereden. Kleine versnelling, juiste positie op de fiets, even stevig knallen en je bent zo boven.

[StrammerMax]

Aan de rand van een grootstad kan men geen spectaculaire toertocht aanbieden, maar ondanks dat troffen we hier toch een bosrijk parcours. Een amusant tochtje dat door de locals zeker zal zijn gewaardeerd en met een vlekkeloze organisatie! Wie daar meer wil over lezen moet hier klikken, mijn blog bezoeken of meteen hieronder kijken!

Toertocht (15-32-42 km) van de Wijnegem Bicyle Club te Wijnegem op zondag 18-11-2012.

Alsof ik altijd tegendraads wil zijn ook deze zondag gekozen voor een andere toer dan de clubgenoten die de tocht in Kalmthout hadden uitgekozen. Dus koos ik voor de Wijnegem Bicycle Club nadat ik hun toer vorig jaar links had laten liggen ten voordele van het Nederlandse Halsteren. Om 6.00 u op om langzaam wakker te kunnen worden en een ontbijt achter de kiezen te steken. De regen buiten nodigde niet uit tot een fietstocht. Toen ik om 7.30 u thuis in het donker met de bike vertrok had het opgehouden te regenen. Via kalme straten, voor een stuk gelegen op het parcours dat ik vele jaren geleden volgde om naar school te rijden, bereikte ik via Schoten na 17,5 km en een klein uur rijden de start in de gemeentelijke lagere school De Notelaar, op een boogscheut van het Albertkanaal gelegen. Bij mijn zus in Schoten waren de luiken nog gesloten, die lagen daar nog lekker te knorren op deze druilerige zondagochtend. Voor luttele drie euro kon ik me als lid van een wielerbond inschrijven. Om 9.00 u vertrokken voor de toer van 42 km.

Na de doortocht van enkele straten bereikte ik na 1,5 km het park van Wijnegem met een vrij vettige inloop, gevolgd door een smal bospad en bredere dolomiet wandelpaden die me langsheen de ruïne van een verlaten kasteel voerden. Ik reed er een tijdje in het gezelschap van een man die drie kinderen op sleeptouw had. Samen met redelijk wat andere starters werd ik door seingevers een grotere drukkere baan over geholpen. Er volgden straten en wegeltjes, waarbij we na 2,5 km de eerste echte off-road onder de wielen kregen, onder de vorm van natte veldwegen die me in de richting van de snelweg voerden. Ik kon de grote snelwegparking zien die zich tussen de afrit Wommelgem en de verkeerswisselaar in Ranst situeert en die ik zo vaak passeer wanneer ik mijn heil ga zoeken op toertochten in de Antwerpse Kempen of in Limburg. Intussen hadden we het grondgebied van Wommelgem bereikt op 4 km na de start. Toen ik even halt hield langs de kant van de weg, staken me verschillende groepjes bikers voorbij. Er was blijkbaar toch een redelijke opkomst, ondanks de concurrentie van andere toertochten in de streek.

In het zog van de man met de drie kinderen kruiste ik via een brug ter hoogte van De Keer de snelweg om aan de overzijde een relatief droge zandweg in te slaan. Ondanks de nachtelijke regen was deze zandweg behoorlijk te berijden. Hij voerde me langsheen een boomkwekerij. Eens die plek voorbij kwam er een mooie singletrack op de rand van bos en veld met op de grond een bontgekleurd tapijt van gevallen herfstbladeren. 6,57 km. De track voerde naar een breder pad dat luisterde naar de naam Schawijkstraat (Ranst) alwaar we ter hoogte van een kerkhof het Zevenbergenbos in reden. Groepjes bikers reden me voorbij en ik zag ze in de verte in het bos verdwijnen. Want daar werden we vergast op een mooie lange singletrack, in ieder geval een zeer smal paadje, dat ons recht op recht doorheen het bos voerde. Aan het einde ervan ging het kort steil naar boven om een bruggenhoofd te bereiken. Drie rijders volgden in m’n zog. Het ging linksaf de brug over om nogmaals de snelweg te kruisen in de omgeving van de verkeerswisselaar E313-E34 te Ranst.

Na de doortocht van een woonwijk met nette huizen volgde in een straat de eerste splitsing waar de kidstoer zich naar links toe afzonderde van de routes van 32 en 42 km en dit op 8,5 km na de start om 9.30 u. Voor mij ging het rechtsaf een straatje in waarvan het midden afgesloten was door paaltjes. Toen ik even aan de kant ging staan, stak me een zeer grote groep voorbij. Ik reed voorbij een groot oud verlaten huis dat door een soort slotgracht was omringd. Passend als een tang op een varken had één van de vroegere bewoners er pal naast twee garages laten bouwen. We reden er nog steeds in de buurt van de snelweg. Er volgde een zeer vettige track in het bos waar we via een laag tunneltje onder de snelweg door reden. Je moest uitkijken voor schuin overhellende boomstammen. Dat was nog het minste van al. De ondergrond was er omgetoverd in een modderige zooi en die vettige grond bleef tussen de noppen van m’n fietsbanden kleven zodat het eerder glijden dan rijden was. In elke put en over elke wortel voelde ik me telkens wegslippen. Iedereen had het daar lastig en moest soms van de fiets. Twee keer moesten we een korte steile helling op. Met doorslippende wielen was te voet gaan de beste optie en vermits er op die plek net wat filevorming was, was iedereen genoodzaakt om te wandelen. Daardoor klitte de modder dan weer vast aan de zolen van mijn fietsschoenen waardoor de schoenplaatjes bedekt geraakten en ik last kreeg met het vastklikken in de klikpedalen. Met schoenen en wielen vol plakkerige modder bereikten we iets beter terrein, waarna de klodders slijk me om de oren vlogen.

We hadden de braakliggende terreinen bereikt die zich situeren in het gebied tussen de E313 en de E34 nabij het knooppunt Ranst. En daar ligt de sinds de twee vorige edities bekende Leffeberg. Deze keer op 10 km van de start omstreeks 11.00 u. Wie op dit terrein met een paar oude zandhopen de Leffeberg al rijdend bedwingt, krijgt als trofee een bonnetje voor een gratis kuipje van dit edel gerstenat. Er dient rekening gehouden te worden met een aantal factoren, waaronder ten eerste de filevorming. Wie faalt kan de schuld altijd in de schoenen van de voorganger schuiven! De tweede factor is een Wijnegems biker die met een spade of riek halverwege de helling de aarde wat omwoelt om de clubkas voor een financiële kater te behoeden! En deze editie kwam daar nog een derde hindernis bij, meer bepaald de glibberige smurrie die tijdens de aanloop naar de berg aan fietsbanden en schoenen vastgeklikt was geraakt! Voeg daar nog mijn pannenkoeken-niveau aan toe en het plaatje is compleet. Na de smurrie van onder mijn schoenen gepeuterd te hebben, teneinde me vast te kunnen klikken, ben ik gezwind naar beneden gereden, om er noodgedwongen de laterale chickenway te kiezen, vermits de helling versperd was door stilgevallen voorgangers. Mijn vooruitzicht op een gratis Leffe was al bij voorbaat de grond in geboord. Er waren nog anderen die mijn voorbeeld volgden en hun pint lieten passeren. Er volgde een lusje over het terrein, van waaruit men de afrit naar de E34 toe eens vanuit een ander perspectief kan bekijken in plaats van er over te rijden. We passeerden opnieuw de Leffeberg en ik ben daar even blijven staan kijken. Er waren er toch een drie tot vier, waaronder een jongen op een cyclocrossfiets, die een bonnetje toegestopt kregen van de kleine jongen die het druk had met alles er in de gaten te houden. In totaal waren er 54 bikers die de berg al rijdend bedwongen.

Het ging weer naar beneden om de desolate plek met droog zand onder de bruggen van de verkeerswisselaar te bereiken. Door de moddertoestanden van daarnet had ik een tijd last van kettingzuig! Zeer vervelend en wat gekoterd met een stokje. Na een zandweg bereikte ik samen met andere rijders de Oelegemsteenweg in Ranst en ging het via een boogbrug (die men van op de snelweg in de verte kan zien liggen) het Albertkanaal over. Aan de linkerkant kregen we in de verte de typische ajuintoren van de kerk van Oelegem te zien. Weer beneden werden we naar het jaagpad naast het kanaal verwezen om dit een tijdje te blijven volgen. Verderop werden we naast een brug van de snelweg een smal spoor in gestuurd. Deze track liep in de diepte tussen bomen en struiken naast de hoger gelegen snelweg. Er waren houten plaatjes over de afvoergoten gelegd. Aan het einde van de track ging het naar beneden over een paadje dat onder de grote snelwegbrug heen liep over een desolaat terrein. Als men de snelweg neemt, heeft men geen benul van wat er zich op diverse plekken onder bevindt! 13,5 km om 10.10 u.

Via een zandweg bereikte ik de grote baan (Zandhovensteenweg) in de buurt van de op- en afrit Oelegem. De baan over en de Hallebaan in. Daar werden we linksaf een track op gestuurd die door een bos parallel met de antitankgracht liep. Een mooi paadje, vooral omwille van de gekleurde pracht van de kwistig afgevallen herfstbladeren. Het paadje gaf uit in de Knodbaan aan een landelijk gelegen huis. 15,5 km om 10.20 u. Vanaf de Knodbaan bereikten we de Gescheurde Heide, het moet wat geven als de heide scheurt, een vettige zandweg doorheen een bos vol afgevallen bladeren. De bikers zochten er op de zijkanten naar het beste spoor om zo veel mogelijk plassen en vettige stroken te kunnen ontwijken. Maar het viel eigenlijk best mee. De naam Oelegem staat bij mij immers als synoniem van modderdabben. Herinneringen aan een inmiddels van de kalender verdwenen toertocht. Aan een volgend kruispunt van bospaden troffen we na 16 km de splitsing tussen de 32 km linksaf en de 42 naar rechts. Er waren redelijk wat bikers die kozen voor de kortste route. Omwille van het slechte weer misschien. Koud was het niet, wel vochtig en klam! Gelukkig bleven we tot hiertoe gespaard van regen! Gekozen voor de route van 42 km. De bospaden die ik van dan af voor de wielen kreeg, konden mij zeer bekoren. Was de aanloop tot de Leffeberg minder indrukwekkend, na de berg was het parcours best te pruimen. Na dik 2 km genoten te hebben van de bossen arriveerde ik na 18 km aan Liefkenshoek in Halle-Zoersel, een plekje dat ook door andere lokale tochten wordt gepasseerd.

Het ging er rechtdoor de Halmolenweg in om er weer zeer mooie bospaden te treffen tot we op 19,5 km de Residentie Halmolen, ik vermoed een bejaardentehuis, bereikten. Daar stap je zo vanuit je kamertje met venster en glazen deur letterlijk recht het bos in. Ik hoorde achter me een biker met veel lawaai naderen, luid babbelend met zijn maten. Hij was teleurgesteld dat het toestelletje op m’n helm geen camera, maar slechts een lamp was! Op 20,75 km reden we naast enkele oude krochten die onderwerp zijn van pogingen tot renovatie, alhoewel ze er twee jaar geleden net zo uit zagen. Daar ging het weer de bossen in, eerst over een breed pad, om nadien rechtsaf te gaan over een merkwaardige singletrack met zelf te kiezen vertakkingen. Een plezant wegeltje dat vrij behoorlijk te berijden was, ook al had het evenzeer te lijden gehad van de overvloedige regen met een zompige ondergrond tot gevolg. Het paadje kwam weer uit in Liefkenshoek waar de groep die me daarnet ingehaald had weer aan de kant stond!

Het ging een zandpad in tegenover de Lievenshoeve om een bosweg te bereiken waarlangs villa’s van rijke mensen tussen de bomen verstopt stonden. Een groepje jonge kerels stak me achter elkaar jagend voorbij. De eerste was een echte spetter, want toen hij me inhaalde reed hij door een slijkplasje en werd ik getrakteerd met de slijkdruppels die tot tegen m’n tronie vlogen. Het maakte weinig uit, ik reed toch al een tijd rond met het onzalige gevoel van een vol zand zittend fietspak! Rechts van me stond een kolossale nieuwgebouwde villa en links keek ik in een zanderig steegje met tegen elkaar leunende krochtjes. Wat een tegenstelling! Er volgden mooie brede bospaden en enkele smalle wegeltjes tot aan het Renier Schniederspad, zijnde een bosweg met enkele woningen te Schilde. 24 km omstreeks 11.00 u. Omstreeks 25 km troffen we een bos met enkele leuke springbultjes waar we luidruchtig aangemoedigd werden door kinderen van een jeugdbeweging op wandel. Verderop troffen we weer villa’s midden de bossen, nog steeds te Schilde. Bospaden brachten me naar een bredere bosweg met naastliggend verhard fietspad en waarlangs buitenhuizen gebouwd stonden. Om zo de kleine speeltuin met de grote en kleine heuvels in de omgeving van het fort van Schilde te bereiken. Op 26,75 km trof ik daar de bevoorrading.

Daar heerste nog een gezellige drukte. De soep werd er uitbundig aangeprezen door de uitschepper. Ze mocht er wezen ook, een lekkere hete pikante tomatensoep zonder balletjes. Om er bij dit vochtige weer lekker warm van te worden. Een tweede bekertje ging er bij mij vlot in. Verder kon de inwendige mens versterkt worden met een banaan en een suikerwafel, dit alles doorgespoeld met een beker sportdrank. Er stonden een aantal mensen die er op toezagen dat het afval enigszins werd gesorteerd. Een twintig minuten daar blijven rondhangen en dan om 11.30 u weer op pad langsheen de antitankgracht. Verderop ging het een drukke baan over en reden we tot 29 km doorheen het bos langsheen de antitankgracht. Er stonden een aantal buitenhuizen en chalets, het ene al krottiger dan het andere, sommigen verlaten door hun eigenaars. In één zulke barak brandde een immense open haard. Het was opnieuw beginnen regenen, gelukkig zonder dat je er doornat van werd! Na de buitenhuizen kreeg ik links het Fort van ’s Gravenwezel in het vizier met boven de poort van de bunker het opschrift 1909-1912. Aan de overzijde van de gracht stond er een nieuw huis vlak naast gebouwd. In Vlaanderen wordt ook echt overal alles neergepoot! Het traject voerde ons nog even langsheen de gracht tot aan de splitsing tussen de 30 km en de 40 km op 31 km na de start en ter hoogte van de Keltenstraat, een bosweg in Schilde. De biker die een tijdje in mijn wiel had gehangen koos voor de route van 30 km die hier naar links toe afboog van de gracht weg. Voor mij ging het rechtdoor verder langsheen het antitankkanaal. Intussen was het heviger beginnen regenen en passeerde ik de toegang tot de bossen waar een auto geparkeerd stond, bedekt met afgevallen bladeren.

Op 32 km boog het parcours weg van het antitankkanaal en bereikte ik een omgeving die de kruising was tussen een bos en een park. Ik reed er voorbij enkele bosvijvertjes op een iets meer open plek. Het ging weer het bos in op het grondgebied van ’s Gravenwezel over een smal pad dat langsheen enkele grote met draad omheinde bosrijke domeinen liep. Vermoedelijk de private eigendommen van gefortuneerde mensen. Na 33,75 km bereikte ik de Zevenbunderstraat op het kruispunt met een grotere baan, nog steeds te ’s Gravenwezel. Even langs deze grote baan, daarna naar de overkant een veldweg in, om van dan af een afwisseling te krijgen van smalle en bredere bospaden. Ik werd op de voet gevolgd door een vrouw per bike. We dienden twee keren uit te kijken bij het dwarsen van een drukkere straat. Er doemde een groot domein op, afgeboord door twee hoge beukenhagen. Dit kon niet anders dan het kasteel van ’s Gravenwezel zijn! Even later priemden de torens boven de hagen uit. 35 km.

Op 37 km bereikten we vanuit de bossen een meer bewoonde wereld. Na het kruisen van een verkeersweg ging het een statige brede laan van een villawijk te ’s Gravenwezel in. Samen met de vrouw had ik een tragere biker bijgebeend. Me even aan de kant gezet om het tweetal in de verte te zien verdwijnen. Halverwege de straat werden we rechtsaf het bos in gestuurd over een glibberig paadje. Daar was het slieren van links naar rechts over modderige plekken tussen laag struikgewas. Op het ogenblik dat ik in mijn ooghoeken een biker opmerkte die me volgde, hoorde ik een vreemd geluid. Niemand te zien toen ik achteromkeek. Ik vermoed dat de kerel me had willen inhalen en onderuit gegaan is over een modderplek. Geen geduld om even te wachten tot de mogelijkheid van inhalen zich voordeed. Even later kwam hij me toch voorbij gereden. En hij was slimmer geworden door zijn val, want meldde nu zijn komst en zijn voornemen om links in te halen! Even later kwam zijn met modder besmeurde kompaan me voorbij gezoefd, een brede bosdreef tegemoet. Er volgden bredere bospaden langsheen de vermoedelijke grote domeinen van superrijken. We kregen één zeer groot gerenoveerd huis te zien, bijna een kasteeltje. Het bospad dat luisterde naar de naam Hofdreef, nog steeds in ’s Gravenwezel, gaf uit op de drukkere Wijnegemsteenweg.

Deze grote baan diende even gevolgd te worden tot we net voor de grens met Wijnegem rechtsaf een brede kasseiweg op gingen die naast een statig bos liep, nu één en al kleurenpracht door de afgevallen herfstbladeren en met een aantal diepe droge grachten. Aan het einde van het kasseibaantje bereikten we weer de meer bewoonde wereld. Korte tijd later zag ik de grote brug van de Houtlaan over het Albertkanaal opdoemen, terwijl er in de verte achter me nog twee natte bikers naderden. Het gebeurt zelden dat men tijdens een toertocht over het fietspad rijdt langsheen een zeer drukke rijbaan. Maar in een gemeente die op een boogscheut van een grote stad ligt en eigenlijk de laatste landelijke poort is voor wie uit de richting van Turnhout de Stad aan de Stroom bereikt, is dat onvermijdelijk. Samen met de twee andere late bikers reed ik zo over de grote brug die ik tijdens mijn heenrit van op de Hoogmolenbrug in Schoten in de verte had zien staan. Aan de andere kant ging het dan naar de boorden van het Albertkanaal om zo omstreeks 12.30 u de school aan de start weer te bereiken.

De bikewash was nog operationeel, er stond zelfs nog een kleine file wachtenden. Je had er de keuze tussen hoge druk, en dan werd je fiets voor jou schoongespoten, of de gewone tuinslang, en dan was het selfservice! Gekozen voor het laatste. Het voordeel van een rit bij regenweer is dat alle vuil onmiddellijk van je bike loskomt. M’n fiets op slot gelegd wegens geen bewaakte parking en naar de kleine schoolrefter om deze rit af te sluiten. Er zaten nog natte mannen binnen, van top tot teen onder de modderspatten. Zwarte smoelekes met een kuipke Leffe binnen handbereik. Ook hier was tomatensoep te verkrijgen, deze keer wel met balletjes! Smakelijk en lekker heet, zodanig dat ik er nog een tweede portie van gegeten heb. En ook de donkere Leffe heb ik omwille van mijn falen op de Berg moeten betalen! Geen bekenden gespot. Wel rijders met reclame van Garage Felix uit Brecht op hun pakken, een club waar een gepensioneerd collega zijn ritten mee rijdt. Evenmin heb ik Cheeseman te zien gekregen, de enige rijder van de Wijnegem Bicycle Club die ik al een aantal keren op toertochten te zien kreeg. Nog bijna een uurtje blijven zitten terwijl de medewerkers al begonnen waren met het schoonmaken van de stoelen waarop de slijksporen intussen opgedroogd waren.

Aanvankelijk via drukke wegen huiswaarts. Het gerenommeerde en prijzige restaurant d’Oude Kaars bleek intussen gesloopt en heeft plaats gemaakt voor nieuwbouw appartementen. Via het park van Schoten en de Papenaardekensstraat (ja, echt) en de straten door de kalme wijken mijner woonplaats weer naar huis gebold. Met de heugelijke vaststelling dat een aantal straten heraangelegd bleken te zijn met aandacht voor brede en veiliger fietspaden. Het werd tijd! M’n fiets thuis nog verder proper gemaakt en afgedroogd voor de volgende keer. En daarna letterlijk van de voordeur in bad gestapt. Eindelijk weer moddervrij! En na het schoonmaken van alle andere smerige spullen, was de zondag al weer flink gevorderd! Aan de rand van een grootstad kan men geen spectaculaire toertocht aanbieden, maar ondanks dat troffen we hier toch een bosrijk parcours. Een amusant tochtje dat door de locals zeker zal zijn gewaardeerd en met een vlekkeloze organisatie! Volgende keer ook een pistolet met kaas voor bij de soep op de après? Met een schuilnaam als Cheeseman moet dat toch kunnen!


De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender 2012-13 * ???

[cheeseman]

Aan de rand van een grootstad kan men geen spectaculaire toertocht aanbieden, maar ondanks dat troffen we hier toch een bosrijk parcours. Een amusant tochtje dat door de locals zeker zal zijn gewaardeerd en met een vlekkeloze organisatie! Wie daar meer wil over lezen moet hier klikken!




De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender 2012-13 * ???

Hè strammer , inderdaad man ik heb je spijtig genoeg gemist man
Had het druk met mensen met pech op te halen + na twaalven verwijderen van de pijltjes
Ik zie je wel op een van de komende tochten
Dat van die pistolet neem ik mee naar de volgende editie