23/05/09 Maarkedal
Re: bericht
De startinfrastructuur is eigendom van KVV Vlaamse Ardennen (voetbalplein).Ebbor wrote:Wie zijn de KVVVA ?
herdersmarathon
Dit was de mooiste vtt dat we tot op heden ooit gereden hebben.Bedankt HERDERS voor deze zeer geslaagde dag,jullie organisatie is TOP.
Volgend jaar komen we zeker terug met nog meer leden.
Volgend jaar komen we zeker terug met nog meer leden.
-
OmaFiets&co
- Mountainbiker
- Posts: 53
- Joined: Tue 24 Apr 2007 20:43
- Location: Orbea lanza zenith
Aan de inschrijvingstafel enkele verbaasde blikken toen we ons inschreven voor de volle afstand. We kennen echter de Vlaamse Ardennen door en door (dachten we tot zaterdag) en op het routeplan kon je zien dat we nergens meer dan 20 km van de startplaats verwijderd waren. Dus in geval van nood: de kortste weg terug.
Het eerste bosje lag er nog bij zoals in de tijd van de oude Belgen, dus van voor de uitvinding van de mountainbike? Daar ging ons beoogde gemiddelde van 15km/u … Gelukkig waren de resterende 130 km van het parcours iets beter te nemen en op het recuperatie-spoorwegtraject begon het warempel weer te vlotten. Van het supertechnische “hard”-gedeelte hebben we maar even kunnen proeven: voor zoiets zijn we een jaar of dertig te vroeg geboren.
Op een drassig stuk in Brakel probeerde Caroline voet aan de grond te zetten, maar tot haar verbazing was er aan die kant helemaal geen grond, maar een met netels overwoekerde gracht: een combinatie dus van een modderbad en brandnetels – goed tegen alle vormen van reuma.
In de afdaling van het Foreest bleef ze bovendien met haar pedaal nog haperen aan een gedeeltelijk afgezaagde boomwortel en maakte ze na een sierlijke zweefduik over het stuur een nogal onzachte landing, gevolg: nog een paar schitterende blauwe plekken.
Op de strategisch gelegen en goed voorziene bevoorradingsposten was het leed algauw geleden en werd de verbruikte energie weer aangevuld zodat we weervolop konden genieten van het schitterend parcours in de omgeving van Melden en Nukerke.
De protesterende spieren haalden het niet van de masochistische hersenen: ook de extra lus moest er nog bij. In de omgeving van de Spichtenberg is er blijkbaar niet alleen een spoorwegtunnel, maar ook een aardedonkere mountainbikerstunnel!
Het slingeren rond elke boom in het bosje in de Rubberigsbankstraat (wat een naam!) was er wat teveel aan. We dachten het landhuis van Filip Meirhaeghe te mogen passeren, maar neen, nog een ommetje en een laatste klim om onze batterijen helemaal uit te putten. En leeg waren ze, inclusief die van de auto … (ik was in de stress voor de start vergeten mijn autoradio uit te zetten). Gelukkig waren er nog enkele moedige herders om de auto weer in gang te duwen.
Bedankt herders voor deze lange maar sublieme dag!
PS: mag ik jullie wel vragen Omafiets niet meer aan te spreken met “madammeke”?
Het eerste bosje lag er nog bij zoals in de tijd van de oude Belgen, dus van voor de uitvinding van de mountainbike? Daar ging ons beoogde gemiddelde van 15km/u … Gelukkig waren de resterende 130 km van het parcours iets beter te nemen en op het recuperatie-spoorwegtraject begon het warempel weer te vlotten. Van het supertechnische “hard”-gedeelte hebben we maar even kunnen proeven: voor zoiets zijn we een jaar of dertig te vroeg geboren.
Op een drassig stuk in Brakel probeerde Caroline voet aan de grond te zetten, maar tot haar verbazing was er aan die kant helemaal geen grond, maar een met netels overwoekerde gracht: een combinatie dus van een modderbad en brandnetels – goed tegen alle vormen van reuma.
In de afdaling van het Foreest bleef ze bovendien met haar pedaal nog haperen aan een gedeeltelijk afgezaagde boomwortel en maakte ze na een sierlijke zweefduik over het stuur een nogal onzachte landing, gevolg: nog een paar schitterende blauwe plekken.
Op de strategisch gelegen en goed voorziene bevoorradingsposten was het leed algauw geleden en werd de verbruikte energie weer aangevuld zodat we weervolop konden genieten van het schitterend parcours in de omgeving van Melden en Nukerke.
De protesterende spieren haalden het niet van de masochistische hersenen: ook de extra lus moest er nog bij. In de omgeving van de Spichtenberg is er blijkbaar niet alleen een spoorwegtunnel, maar ook een aardedonkere mountainbikerstunnel!
Het slingeren rond elke boom in het bosje in de Rubberigsbankstraat (wat een naam!) was er wat teveel aan. We dachten het landhuis van Filip Meirhaeghe te mogen passeren, maar neen, nog een ommetje en een laatste klim om onze batterijen helemaal uit te putten. En leeg waren ze, inclusief die van de auto … (ik was in de stress voor de start vergeten mijn autoradio uit te zetten). Gelukkig waren er nog enkele moedige herders om de auto weer in gang te duwen.
Bedankt herders voor deze lange maar sublieme dag!
PS: mag ik jullie wel vragen Omafiets niet meer aan te spreken met “madammeke”?
