En hoeveel crosskes heeft hij gewonnen .... juist amper 2SPECI wrote:dat jullie het niet kunnen verdragen dat Bart zo'n uitspraak doet snap ik niet, denk je dat Nys niet hetzelfde dacht mischien? ok hij heeft het niet gezegd, so what, Bart zegt wat op zijn lever ligt en hij had gelijk.
Hij lag op kop tot die valpartij en daarna heeft hij telkens de snelste rondes gereden. Hoe zoude zelf zijn als ge op zo'n manier moet verliezen?
En dat Vervecken een heel jaar niks heeft laten zien is nog grotere bullshit.
Wie staat er 3e in de GVA trofee, de superprestige en de UCI punten?
En hoe lang gaat hij al mee in de cross?
Ik ben Nys supporter maar Bart was de sterkste gisteren .
Vervecken is en blijft bij mij een kampioenschapsrenner die je voor de rest altijd ergens rond de 6e plaats ziet meer niet .....
Ge moet dit eens lezen van op Nys zijn site ,die mekkert tenminste er niet over:
Dan spreekt Sven tot zijn volgelingen:
‘Ik heb iets op papier geschreven… meestal bereid ik niets voor, maar nu moest ik één en ander kwijt. Wat er voor en tijdens de wedstrijd door me heen gegaan is. Kwart voor twee, 45.000 supporters, 80 renners, 1u en 5 minuten cross op het hoogste niveau, pers, TV, familie, vriend en vijand, allemaal wachtend op een knal. Even alleen weg van alle drukte bij mijn opwarming in de verte. Het lawaai kortbij, mijn hartslag 160 zonder inspanning. Sven nu is het aan u… nu moet het gebeuren, je moet, je zult en je mag niet verliezen. Mezelf oppeppend fiets ik richting de gekte, de tunnel waar je door moet en niemand interesseert me nog. Ik zie alleen mezelf nog staan. 14u30 … knal we zijn weg, na bijna twee ronden zijn de twee beste renners van het seizoen vooraan. Man tegen man, volgen en wachten op mijn moment, ik zag het allemaal gebeuren. En dan, ik kon niets doen, de twee vedetten lagen tegen de grond. Sta recht Sven, niets gebeurd, het kan nog. Vijf minuten later reed ik weer op kop, en twee minuten later val twee… een tweede barst in mijn vertrouwen, ik voel de kracht zo weglopen uit mijn hoofd, uit mijn benen. Het negatieve gevoel doet me twijfelen. En opnieuw door mijn eigen schuld kom ik ten val, de druppel teveel. Kom Sven inpakken en wegwezen, dat was wat ik dacht, maar ik ben doorgereden, puur voor jullie (mijn fans). Ik heb deze momenten al weer doorgespoeld en heb het geluk dat ik 25 keer, 5 maanden lang de beste was en dat voelt zo goed. Ik weet één ding, ze gaan afzien… allemaal… volgend weekend al. Want wereldkampioen of niet, de beste van het jaar dat ben IK!
De fans gingen even door het dolle heen en Sven deed er nog een schepje boven op.
‘Ik wil hier vanavond niemand meer horen zeggen… SPIJTIG SVEN, ik wil jullie horen zeggen, Sven het was een schitterend seizoen. En we gaan er nu met z’n allen op feesten!
Tot slot feliciteerde hij Erwin Vervecken met zijn overwinning en had hij ook veel respect voor de prestaties van Page en Franzoi, de nummers twee en drie.
‘Als de twee eersten van de UCI ranking wegvallen door pech kan ik me er best in vinden dat de nummer 3 op het hoogste podium eindigt in een WK. Iedereen die gisteren op dat podium stond heeft het verdiend! Toen ik voor de derde keer ten val kwam, was mijn incasseringsvermogen uitgeput. Ik ben ook maar een mens en voelde mij toen echt mentaal slecht. Geluk en verdriet liggen in de sport soms zeer dicht bij elkaar. Als ik in de 2de ronde 10 cm kan uitwijken, staat de poort naar het geluk voor mij open… zo zie je maar.
