cristalp 2005

[SKimmie]

Ja Peter...
Bij het begin van de Alpage op de Mandelon is het zadel afgebroken.
Heb er nog 3 keer op proberen vastklemmen,
maar dat lukte niet.
Heb het na de 5de keer opgegeven en reed dan maar door...
Die Alpage met een zadel gaat warschijnlijk wel beter.

Heb die fiets met het SLR Sella Italia - zadel sinds maart,
en mag het nu voor de 2de keer vervangen...
Schitterend zadel dus... maar het weegt toch maar 135gram...

Ik wil inschrijven voor de volgende GRC...

[Willy D]

hierbij een verslagske van mijn ervaringen.
Er staan waarschijnlijk wat fouten in, o.a. hoogtes, maar de essentie zit erin.

Grand raid Cristalp of 'the stupid route' zoals deze tocht door de plaatselijk bevolking genoemd wordt. De meest mythische tocht die er bestaat en dat alleen om omwille van deze cijferkes: 131 km ver, 4.800 positieve hoogtemeters te overbruggen en de Pas de Lona. Dit verhaal start eigenlijk al in 2004, bij het lezen van ritverslagen van een paar fanatieke mtb'ers (bedankt Geert Biesmans, Kurt Beyers, Pieter Vuylsteke, en anderen). Enkele weken later heb ik van thuis groen licht en een trainingschema. Dat schema is eigenlijk heel simpel: fietsen, fietsen en nog eens fietsen, op ne lage hartslag en liefst nog zo lang mogelijk (ze noemen dat LSD - trainingen). Zelfs de wekelijkse toertochten werden aan hetzelfde principe onderworpen, allemaal op het gemak. Een paar duizend trainingkilometer verder is het dan eindelijk zover: vrijdag 19/08, ik vertrek naar Zwitserland, alleen en met de tent. Op het laatste moment nog afgesproken met 'rood - lintje' Jan Beyens om zijn auto aan de aankomst te plaatsen zodat een busrit van 2 uur aan ons zou voorbij gaan. Nog zo'n detail dat de cristalp zo uniek maakt is dat de start en aankomst niet in hetzelfde dorp plaats hebben. Ge vertrekt in Verbier en komt aan in Grimentz, daartussen 131 km en 6 valleien. Na een goede rit en eerste ervaring met zitserse regen die trouwens even nat is als onzen eigensten nationale dratsch kom ik rond 19u00 aan in Verbier. Afspraak aan het skistation, maar genen Jan te zien. Bellen dan maar. "Nog effekes naar boven rijden en ge zijt der", voila 8 km draaien en keren om een kleine 1.200 hoogtemeters verder in een magnifiek dorpke aan te komen. Het valt direct op: t'zal niet simpel zijn om hier te fietsen, laat staan om dienen tocht uit te rijden. Zorgen voor later, eerst eten, dan auto's verzetten en dan tentje gaan opzetten. Kennis gemaakt met Jan en zen maten, blijkt dat er nog een plaatske over is in de flat en dat ik kon blijven slapen, schitterend. We gaan met de ganse bende nog iets drinken en lullen en zeveren over fietsen, fietsen, fietsen en de pas de lona. Diene lona is eigenlijk nen hoop stenen op nen hoge steile, rots waar niet op te fietsen valt. Van het verzetten van auto's komt niets meer in huis: Verbier - Grimentz is een kleine 1u30 rijden en dan moogt ge nog eens terug. Ondertussen blijft het regenen. Zaterdagmorgend, het is droog en de stijfheid in de benen van het lange autorijden moet er dus dringend uit: fiets op, eerste klim gaan verkennen. Een half uur later draai ik in de hoofdstraat links de asfaltweg op die richting croix de coeur gaat: 7 km lang en evenveel hoogtemeters als ne gemiddelde toertocht in vlaams - brabant. Alles bolt heel vlotjes, een gemiddelde klimsnelhid van ca. 10 km/u aan een hartslag van 145 geeft me moed voor zondag. Halverwege ben ik het dan beu en laat me naar beneden vallen. Terug in het dorpke, de verse matekes gingen dan uiteindelijk ook fietsen en ikke dus mee, voor den tweede keer. Ook nu halfweg gestopt: ik heb er een klein uurtje opzitten en ge moogt niet overdrijven, hé, zondag zal ik in het beste geval een dikke 11u30 onderweg zijn. Als we vertrekken, want ze geven slecht weer, en sneeuw zou mogelijk zijn. Ik ben dan maar een beetje gaan rondwandelen in het bike – park en me gaan verlekkeren aan al die exlusieve fietskes. Naar de technische controle dan maar. Ge moogt daar dus niet starten als uwe fiets niet in orde is. Ikke dus vrolijk aan het aanschuiven, ondertussen wat tateren en zeveren met belgen, hollanders en andere lotgenoten. Als het mijn beurt is wordt enkel een lichte speling op de as van mijn voorwiel vastgesteld, krijg mijn sticker op het stuur en mag dus starten in de koers (na nog even die speling te laten wegwerken). Mijn framebord wordt vastgemaakt en na de eerste fotoschoot ben je klaar. Ge komt daar dus van alles en iedereen tegen: vader en zoon, zoon eerste maal, de vader voor de 4de en laatste keer. Kerels met downhill – monsters en anderen met rasechte koerspareltjes. De enen al wat zenuwachtiger dan den anderen. Ook nog ne belg die samen met mij de laatste kms van de GRG heeft gereden, een blij weerzien dus. Enfin, al bij al den deze heel fier natuurlijk, want ik onderhoud men fietske zelf. De ganse bende geraakt door de controle en na versterking van de inwendige mens (voor de zoveelste keer in 5 dagen: spaghetti) wordt alles in gereedheid gebracht om de auto’s te verzetten. De koers gaat door en 1 auto moet naar Grimentz, het plaatske waar we morgen hopen toe te komen. Dat is blijkbaar niet simpel: we zijn zowaar meer dan 3 uur onderweg geweest en, en, het regent, maar gelukkig vallen de temperaturen nog mee. Terug in Verbier nog rap op zoek naar nieuwe handschoenen (met lange vingers) en dan naar de pastaparty, om te eten, jawel, spaghetti. Ne laatste telefoon naar het vrouwke en dan alles klaar leggen voor de start. En dan komen de zenuwen, hé, gaat dat wel lukken? Kan ik wel 11 uur en meer op ne fiets zitten? Hoe ligt het parcours? Enfin, dat speelt allemaal door uwe kop, terwijl ge luistert naar het tikken van de regeldruppels op de ramen: dit wordt morgen HEL. 4u45: hiehaaa: het stopt met regenen en in de eerste 40 km zitten, buiten de afdaling van een skipiste geen noemenswaardige technische moeilijkheden. Ik zie het direct terug zitten. Dat er geen technische moeilijkheden inzaten, zou een vergissing blijken, maar we zijn zo ver nog niet. Een half uurke later loopt de wekker af en kunnen we eten en naar de start gaan. Het noodzakelijke kakske en we zijn weg. Ik start in de laatste startbox, dus afscheid pakken van de matekes die vooraan mogen staan (we zouden ze nog wel tegenkomen). Een heel zenuwachtig gedoe, maar rond 6u15 gebeurt er iets magisch: het wordt stil, je hoort enkel nog het gepiep van hartslagmeters en het geluid van fototoestellen van begeleiders. 6u31: startschot en de meute trekt zich langzaam en stilzwijgend op gang. De eerste 200 meter zijn wat vals plat, maar dan draai je links de weg op naar Croix de Coeur, klim van 7 km. Tot mijn eigen verbazing blijkt mijn zenuwachtigheid geen invloed te hebben op mijn hartslag en kan ik op het geplande tempo naar boven rijden: 9 km/u, hartslag 145. Tijdens de klim zie je stillekes de zon opkomen wat in de bergen een machtig zicht is. Die eerste kms is het uitkijken dat ge geen stuurfouten maakt, ge rijdt er namelijk op sommige stukken met 4 naast elkaar. Hier en daar vallen er al stil, of zijn buiten adem. Na 4 km rijd ik Jan en 1 van zijn maten voorbij. Het vlot goed en na 45 minuten sta ik aan het kruis boven op de berg (geplande tijd was 1uur). De asfalt van de eerste kms heeft plaats gemaakt voor losse schotter, dus toch niet al te snel naar beneden. Een razende afdaling (tot boven de 70 km/uur), maar ik wordt continu voorbij gevlamd, hier moet eens iets aan gedaan worden). Aangekomen in La Stoumaz begint direct de volgende klim naar Nendaz, en ook de ondergrond veranderd: boswegen, ardens bijna. Eens boven in Nendaz, het stuk waar ik de meeste schrik voor had: de afdaling van de skipiste: een stuk in het gras, loodrecht naar beneden met 1 flauwe bocht naar rechts en 1 scherpe bocht naar rechts. Het lukte tot een zekere Sven zijn fiets plat legt en ik niets kan doen dan me te laten vallen. Slibberen van links naar rechts. De ramptoeristen hebben er waar voor hun geld gehad ;. Uiteindelijk overleef ik het, zonder schade en rij verder. We rijden dan wat op en af over technische, ardense stroken en daar hebben de zwitsers toch wel wat moeilijkheden mee: voor mij stopt er ene en ik kan hem niet meer ontwijken: overkop, over die gast en pal op zijn fiets. Gevolg: linkerpink verstuikt en mijn rechterdij doet pijn (achteraf zou blijken dat ze zelfs open lag). Al bij al blijkt het dus mee te vallen en ik kan verder rijden, de klim naar Les Collons. Ook hier de gebruikelijke schotter, afgewisseld met af en toe een technischer stukske, maar fietsbaar. Bovengekomen start de afdaling naar Heremence, startplaats van de baby-cristalp., of te wel: hoe sloop ik mijn fiets deel 1. Een onbeschrijfelijk pad, vol met hoge wortels, diepe drops. Ik geraak toch beneden wat bij enkele belgische supporters goed gesmaakt wordt: Go België go!!!. Voila, het eerste deel van de opdracht is geslaagd, 54 km ver en nog een pak voorsprong op de tijdspoorten. Hier neem ik voor het eerst wat tijd om te eten, steek een energiereep binnen en rijd verder, klaar voor wat men noemt de scherprechter in de cristalp: de klim van de Mandelon, 22 km lang. Terug op het klein verzet, en trappen maar. Sommige stroken waren eerder vals plat, zodat ik regelmatig toch op het middenblad kon rijden en de rug wat strekken. Ik had, om alle zenuwachtigheid te voorkomen, alleen snelheid, het uur en hartslag op mijne polar zichtbaar gemaakt. Gevolg: ik wist niet waar ik zat. Dan maar een belg die ik passeerde gevraagd wanneer de klim startte, antwoord: ‘we zijn halfweg’. Tandje bij geschakeld, rustig gaan zitten en trappen, klimmen om een hoogteverschil van 1.100 meter te overbruggen. Onderweg heel wat getaterd met een paar andere Belgen, het bolde tot dan prima. Ha, de Patrick, Rudy, Sven., Roger. Hier werden ook de eerste stappers opgeraapt, wat heel wat extra moed gaf om te blijven doorgaan. De snelheid bleef continu boven de 8 km/uur wat voor mij eigenlijk zeer goed is. De asfalt maakt plaats voor schotter, die vlak voor de top overgaat in een technische singletrack. Camelbak aan de bevoorrading bijgevuld en die track op gereden. Continu op en af de fiets, diepe modder, rotsen en dat op een hoogte van 2.400 meter. Het pad wordt even wat vlakker en fietsbaar maar wel heel smal (40 cm) met naast je een diepe afgrond. Hier hangen 2 helicopters, want 1 stuurfoutje en je ligt een paar 100 meter lager. Ik hou dus vooral mijn voorwiel dicht tegen de bergwand. Doordat het eerste stuk zeer moeilijk te fietsen was, heb ik hier wel wat tijd verloren, maar zie het nog altijd zitten. Dan de afdaling: naar het schijnt zeer mooi en leuk om te fietsen, nu een hel: mist, ik zag geen 15 meter ver, de temperatuur was zwaar gezakt (rond 5°) en zware regen. Voor mij moet een belg zwaar gevallen zijn: hij kon alleen zijn ogen nog bewegen. Er was genoeg volk bij, de helicopter was op komst. Zoiets vergeet ge niet: ik ben dus heel rustig naar beneden gereden. Ook was ik op dat moment helemaal alleen aan het fietsen en als ge daar een foutje maakt, dan steekt ge in het decor en niemand weet u liggen. Uiteindelijk trekt de mist wat op (eigenlijk daal ik door de mist) en verandert de schotterpiste in een technische afdaling en daar rij ik dus plat., juist aan een bordje met aanduiding van technische bijstand op 200 meter. Ik besluit dan maar om dat stukje te voet af te gaan en mijn band te vervangen aan die post. Ik passeer jammer genoeg nog een fotograaf: ik sta er dus wandelend op, jammer. Om 13u15 ben ik Evolene en heb dus nog 2u45 over om tot in Laveille, aan de voet van de Pas de Lona te geraken. Band vervangen en dan lap: wat is hier aan de gang: ‘c’ est fini, la course est neutrallisé à cause du mauvais temps’. Wablieft????? Gedaan???? Yep, Over en out, na 90 km. Het weer is verderop te slecht om nog fietsers op de bergpaden toe te laten, de evacuatie van onderkoelde fietsers vanop de Pas de Lona is al volop aan de gang. Gecontroleerde chaos: wie moet naar waar? Uitscannen, ze willen weten wie het parcours verlaat. Een kleine 3000 man wordt dus af het parcours gehaald en ze willen uiteraard niemand vergeten. Uitscannen is verplicht: als ze u moeten gaan zoeken kost dat 5.000 euro. Gelukkig kom ik daar Jan tegen, die vervoer had naar Grimentz om zen wagen op te pikken. Ik moest naar Sion, waar hij me zou oppikken, Dirk, een mateke van hem was al onderweg naar Sion. Onder begeleiding van een truck afdalen dus, 25 km lang, op een drukke weg, tussen auto’s, trucks, in een groepje van 15 man en dat aan snelheden van meer dan 80 km/uur in de gietende regen. Niet simpel, maar ge zijt op die moment maar aan 1 ding aan het denken: ik moet hier weg. Uiteindelijk geraken we zonder kleerscheuren in de kazerne waar al een kleine 400 man op bussen zit te wachten. Mondjes maat komen er bussen aan met geëvacueerde fietsers, zonder fiets! Die fietsen kwamen een klein uurtje later aan, vastgesjord met 400 tegelijk op grote opliggers. In die kazerne was eten en drinken te krijgen evenals dekens voor zij die kou hadden. Ik was goed voorzien vertrokken en had het dus lekker warm (schril contrast met de afdaling van de Mandelon). Uiteindelijk geraak ik om 20u30 in Verbier, scheel van de honger. Douchen en gaan eten, pintje drinken en vooral nakaarten over het onvergetelijke avontuur. De maandag om 9u00 naar huis vertrokken en stipt om 19u00 zie ik men vrouwke en kindjes terug. Einde avontuur.
Epiloog: het was mijn eerste ervaring met de Alpen, mijn eerste ervaring met een rit met zoveel hoogtemeters. Had ik het gehaald?, ik weet het niet, maar voelde me nog heel goed, had geen krampen. Op 2u45 moest de laatste tijdspoort in Laveille haalbaar zijn: een klim van 4 km en ene van 8 km, daartussen een snelle afdaling. Zonder pech, een inzinking en die weersverandering zou ik mijn eerste cristalp, de zwaarste eendagsetappe in Europa, de ‘stupid route’ uitgereden hebben. Ik was immens ontgoocheld, 9 maanden training, uren fietsen, de druk die ik op die manier op mijn gezin gelegd heb, alles weggeregend en gesneeuwd. Het ongeloof van enkelen die dachten dat ik daar niks te zoeken had gaf een extra motivatie. En dan gestopt door het slechte weer. Immense ontgoocheling dus, maar de beslissing van de koersdirectie was terecht. Dit was te gevaarlijk om nog verder te laten gaan, het hooggebergte is geen ardennen en ongenadig. Op de Lona lag een 40 cm sneeuw en het was er –6!!!. Moedig om af te lassen. Afspraak dus volgend jaar op 20 augustus: nog beter getraind, ik weet, voel dat zoiets me ligt. Ben ondertussen gebeten door een heel speciaal virus: fietsen in het hooggebergte, wat met niets te vergelijken is, immense natuur, immense inspanning ook. Is dit voor iedereen weggelegd?: simpel NEEN (dit schrijf ik zonder enige vorm van prententie, zenne). Ge moet zot zijn, zot van mtb en bergen, zot getraind en alle commentaar over traag fietsen op tochten naast u kunnen neerleggen, dat alles heeft uiteindelijk maar 1 doel en dat is ‘the stupid route’. In al die dingen ligt de oorzaak van mijn thans redeloze verslaving (niet mijn woorden, maar van een mateke in Zwitserland) aan het mountainbiken.
Langs dit verslag wil ik wel nogmaals Jan, Dirk, Piet en alle anderen die mee deel uitmaakten van deze onvergetelijke ervaring, bedanken.

[roger]

hierbij een verslagske :-? van mijn ervaringen.
Er staan waarschijnlijk wat fouten in, o.a. hoogtes, maar de essentie zit erin.

Grand raid Cristalp of 'the stupid route' zoals deze tocht door de plaatselijk bevolking genoemd wordt. De meest mythische tocht die er bestaat en dat alleen om omwille van deze cijferkes: 131 km ver, 4.800 positieve hoogtemeters te overbruggen en de Pas de Lona. Dit verhaal start eigenlijk al in 2004, bij het lezen van ritverslagen van een paar fanatieke mtb'ers (bedankt Geert Biesmans, Kurt Beyers, Pieter Vuylsteke, en anderen). Enkele weken later heb ik van thuis groen licht en een trainingschema. Dat schema is eigenlijk heel simpel: fietsen, fietsen en nog eens fietsen, op ne lage hartslag en liefst nog zo lang mogelijk (ze noemen dat LSD - trainingen). Zelfs de wekelijkse toertochten werden aan hetzelfde principe onderworpen, allemaal op het gemak. Een paar duizend trainingkilometer verder is het dan eindelijk zover: vrijdag 19/08, ik vertrek naar Zwitserland, alleen en met de tent. Op het laatste moment nog afgesproken met 'rood - lintje' Jan Beyens om zijn auto aan de aankomst te plaatsen zodat een busrit van 2 uur aan ons zou voorbij gaan. Nog zo'n detail dat de cristalp zo uniek maakt is dat de start en aankomst niet in hetzelfde dorp plaats hebben. Ge vertrekt in Verbier en komt aan in Grimentz, daartussen 131 km en 6 valleien. Na een goede rit en eerste ervaring met zitserse regen die trouwens even nat is als onzen eigensten nationale dratsch kom ik rond 19u00 aan in Verbier. Afspraak aan het skistation, maar genen Jan te zien. Bellen dan maar. "Nog effekes naar boven rijden en ge zijt der", voila 8 km draaien en keren om een kleine 1.200 hoogtemeters verder in een magnifiek dorpke aan te komen. Het valt direct op: t'zal niet simpel zijn om hier te fietsen, laat staan om dienen tocht uit te rijden. Zorgen voor later, eerst eten, dan auto's verzetten en dan tentje gaan opzetten. Kennis gemaakt met Jan en zen maten, blijkt dat er nog een plaatske over is in de flat en dat ik kon blijven slapen, schitterend. We gaan met de ganse bende nog iets drinken en lullen en zeveren over fietsen, fietsen, fietsen en de pas de lona. Diene lona is eigenlijk nen hoop stenen op nen hoge steile, rots waar niet op te fietsen valt. Van het verzetten van auto's komt niets meer in huis: Verbier - Grimentz is een kleine 1u30 rijden en dan moogt ge nog eens terug. Ondertussen blijft het regenen. Zaterdagmorgend, het is droog en de stijfheid in de benen van het lange autorijden moet er dus dringend uit: fiets op, eerste klim gaan verkennen. Een half uur later draai ik in de hoofdstraat links de asfaltweg op die richting croix de coeur gaat: 7 km lang en evenveel hoogtemeters als ne gemiddelde toertocht in vlaams - brabant. Alles bolt heel vlotjes, een gemiddelde klimsnelhid van ca. 10 km/u aan een hartslag van 145 geeft me moed voor zondag. Halverwege ben ik het dan beu en laat me naar beneden vallen. Terug in het dorpke, de verse matekes gingen dan uiteindelijk ook fietsen en ikke dus mee, voor den tweede keer. Ook nu halfweg gestopt: ik heb er een klein uurtje opzitten en ge moogt niet overdrijven, hé, zondag zal ik in het beste geval een dikke 11u30 onderweg zijn. Als we vertrekken, want ze geven slecht weer, en sneeuw zou mogelijk zijn. Ik ben dan maar een beetje gaan rondwandelen in het bike – park en me gaan verlekkeren aan al die exlusieve fietskes. Naar de technische controle dan maar. Ge moogt daar dus niet starten als uwe fiets niet in orde is. Ikke dus vrolijk aan het aanschuiven, ondertussen wat tateren en zeveren met belgen, hollanders en andere lotgenoten. Als het mijn beurt is wordt enkel een lichte speling op de as van mijn voorwiel vastgesteld, krijg mijn sticker op het stuur en mag dus starten in de koers (na nog even die speling te laten wegwerken). Mijn framebord wordt vastgemaakt en na de eerste fotoschoot ben je klaar. Ge komt daar dus van alles en iedereen tegen: vader en zoon, zoon eerste maal, de vader voor de 4de en laatste keer. Kerels met downhill – monsters en anderen met rasechte koerspareltjes. De enen al wat zenuwachtiger dan den anderen. Ook nog ne belg die samen met mij de laatste kms van de GRG heeft gereden, een blij weerzien dus. Enfin, al bij al den deze heel fier natuurlijk, want ik onderhoud men fietske zelf. De ganse bende geraakt door de controle en na versterking van de inwendige mens (voor de zoveelste keer in 5 dagen: spaghetti) wordt alles in gereedheid gebracht om de auto’s te verzetten. De koers gaat door en 1 auto moet naar Grimentz, het plaatske waar we morgen hopen toe te komen. Dat is blijkbaar niet simpel: we zijn zowaar meer dan 3 uur onderweg geweest en, en, het regent, maar gelukkig vallen de temperaturen nog mee. Terug in Verbier nog rap op zoek naar nieuwe handschoenen (met lange vingers) en dan naar de pastaparty, om te eten, jawel, spaghetti. Ne laatste telefoon naar het vrouwke en dan alles klaar leggen voor de start. En dan komen de zenuwen, hé, gaat dat wel lukken? Kan ik wel 11 uur en meer op ne fiets zitten? Hoe ligt het parcours? Enfin, dat speelt allemaal door uwe kop, terwijl ge luistert naar het tikken van de regeldruppels op de ramen: dit wordt morgen HEL. 4u45: hiehaaa: het stopt met regenen en in de eerste 40 km zitten, buiten de afdaling van een skipiste geen noemenswaardige technische moeilijkheden. Ik zie het direct terug zitten. Dat er geen technische moeilijkheden inzaten, zou een vergissing blijken, maar we zijn zo ver nog niet. Een half uurke later loopt de wekker af en kunnen we eten en naar de start gaan. Het noodzakelijke kakske en we zijn weg. Ik start in de laatste startbox, dus afscheid pakken van de matekes die vooraan mogen staan (we zouden ze nog wel tegenkomen). Een heel zenuwachtig gedoe, maar rond 6u15 gebeurt er iets magisch: het wordt stil, je hoort enkel nog het gepiep van hartslagmeters en het geluid van fototoestellen van begeleiders. 6u31: startschot en de meute trekt zich langzaam en stilzwijgend op gang. De eerste 200 meter zijn wat vals plat, maar dan draai je links de weg op naar Croix de Coeur, klim van 7 km. Tot mijn eigen verbazing blijkt mijn zenuwachtigheid geen invloed te hebben op mijn hartslag en kan ik op het geplande tempo naar boven rijden: 9 km/u, hartslag 145. Tijdens de klim zie je stillekes de zon opkomen wat in de bergen een machtig zicht is. Die eerste kms is het uitkijken dat ge geen stuurfouten maakt, ge rijdt er namelijk op sommige stukken met 4 naast elkaar. Hier en daar vallen er al stil, of zijn buiten adem. Na 4 km rijd ik Jan en 1 van zijn maten voorbij. Het vlot goed en na 45 minuten sta ik aan het kruis boven op de berg (geplande tijd was 1uur). De asfalt van de eerste kms heeft plaats gemaakt voor losse schotter, dus toch niet al te snel naar beneden. Een razende afdaling (tot boven de 70 km/uur), maar ik wordt continu voorbij gevlamd, hier moet eens iets aan gedaan worden). Aangekomen in La Stoumaz begint direct de volgende klim naar Nendaz, en ook de ondergrond veranderd: boswegen, ardens bijna. Eens boven in Nendaz, het stuk waar ik de meeste schrik voor had: de afdaling van de skipiste: een stuk in het gras, loodrecht naar beneden met 1 flauwe bocht naar rechts en 1 scherpe bocht naar rechts. Het lukte tot een zekere Sven zijn fiets plat legt en ik niets kan doen dan me te laten vallen. Slibberen van links naar rechts. De ramptoeristen hebben er waar voor hun geld gehad :drunk: ;. Uiteindelijk overleef ik het, zonder schade en rij verder. We rijden dan wat op en af over technische, ardense stroken en daar hebben de zwitsers toch wel wat moeilijkheden mee: voor mij stopt er ene en ik kan hem niet meer ontwijken: overkop, over die gast en pal op zijn fiets. Gevolg: linkerpink verstuikt en mijn rechterdij doet pijn (achteraf zou blijken dat ze zelfs open lag). Al bij al blijkt het dus mee te vallen en ik kan verder rijden, de klim naar Les Collons. Ook hier de gebruikelijke schotter, afgewisseld met af en toe een technischer stukske, maar fietsbaar. Bovengekomen start de afdaling naar Heremence, startplaats van de baby-cristalp., of te wel: hoe sloop ik mijn fiets deel 1. Een onbeschrijfelijk pad, vol met hoge wortels, diepe drops. Ik geraak toch beneden wat bij enkele belgische supporters goed gesmaakt wordt: Go België go!!!. Voila, het eerste deel van de opdracht is geslaagd, 54 km ver en nog een pak voorsprong op de tijdspoorten. Hier neem ik voor het eerst wat tijd om te eten, steek een energiereep binnen en rijd verder, klaar voor wat men noemt de scherprechter in de cristalp: de klim van de Mandelon, 22 km lang. Terug op het klein verzet, en trappen maar. Sommige stroken waren eerder vals plat, zodat ik regelmatig toch op het middenblad kon rijden en de rug wat strekken. Ik had, om alle zenuwachtigheid te voorkomen, alleen snelheid, het uur en hartslag op mijne polar zichtbaar gemaakt. Gevolg: ik wist niet waar ik zat. Dan maar een belg die ik passeerde gevraagd wanneer de klim startte, antwoord: ‘we zijn halfweg’. Tandje bij geschakeld, rustig gaan zitten en trappen, klimmen om een hoogteverschil van 1.100 meter te overbruggen. Onderweg heel wat getaterd met een paar andere Belgen, het bolde tot dan prima. Ha, de Patrick, Rudy, Sven., Roger. Hier werden ook de eerste stappers opgeraapt, wat heel wat extra moed gaf om te blijven doorgaan. De snelheid bleef continu boven de 8 km/uur wat voor mij eigenlijk zeer goed is. De asfalt maakt plaats voor schotter, die vlak voor de top overgaat in een technische singletrack. Camelbak aan de bevoorrading bijgevuld en die track op gereden. Continu op en af de fiets, diepe modder, rotsen en dat op een hoogte van 2.400 meter. Het pad wordt even wat vlakker en fietsbaar maar wel heel smal (40 cm) met naast je een diepe afgrond. Hier hangen 2 helicopters, want 1 stuurfoutje en je ligt een paar 100 meter lager. Ik hou dus vooral mijn voorwiel dicht tegen de bergwand. Doordat het eerste stuk zeer moeilijk te fietsen was, heb ik hier wel wat tijd verloren, maar zie het nog altijd zitten. Dan de afdaling: naar het schijnt zeer mooi en leuk om te fietsen, nu een hel: mist, ik zag geen 15 meter ver, de temperatuur was zwaar gezakt (rond 5°) en zware regen. Voor mij moet een belg zwaar gevallen zijn: hij kon alleen zijn ogen nog bewegen. Er was genoeg volk bij, de helicopter was op komst. Zoiets vergeet ge niet: ik ben dus heel rustig naar beneden gereden. Ook was ik op dat moment helemaal alleen aan het fietsen en als ge daar een foutje maakt, dan steekt ge in het decor en niemand weet u liggen. Uiteindelijk trekt de mist wat op (eigenlijk daal ik door de mist) en verandert de schotterpiste in een technische afdaling en daar rij ik dus plat., juist aan een bordje met aanduiding van technische bijstand op 200 meter. Ik besluit dan maar om dat stukje te voet af te gaan en mijn band te vervangen aan die post. Ik passeer jammer genoeg nog een fotograaf: ik sta er dus wandelend op, jammer. Om 13u15 ben ik Evolene en heb dus nog 2u45 over om tot in Laveille, aan de voet van de Pas de Lona te geraken. Band vervangen en dan lap: wat is hier aan de gang: ‘c’ est fini, la course est neutrallisé à cause du mauvais temps’. Wablieft????? Gedaan???? Yep, Over en out, na 90 km. Het weer is verderop te slecht om nog fietsers op de bergpaden toe te laten, de evacuatie van onderkoelde fietsers vanop de Pas de Lona is al volop aan de gang. Gecontroleerde chaos: wie moet naar waar? Uitscannen, ze willen weten wie het parcours verlaat. Een kleine 3000 man wordt dus af het parcours gehaald en ze willen uiteraard niemand vergeten. Uitscannen is verplicht: als ze u moeten gaan zoeken kost dat 5.000 euro. Gelukkig kom ik daar Jan tegen, die vervoer had naar Grimentz om zen wagen op te pikken. Ik moest naar Sion, waar hij me zou oppikken, Dirk, een mateke van hem was al onderweg naar Sion. Onder begeleiding van een truck afdalen dus, 25 km lang, op een drukke weg, tussen auto’s, trucks, in een groepje van 15 man en dat aan snelheden van meer dan 80 km/uur in de gietende regen. Niet simpel, maar ge zijt op die moment maar aan 1 ding aan het denken: ik moet hier weg. Uiteindelijk geraken we zonder kleerscheuren in de kazerne waar al een kleine 400 man op bussen zit te wachten. Mondjes maat komen er bussen aan met geëvacueerde fietsers, zonder fiets! Die fietsen kwamen een klein uurtje later aan, vastgesjord met 400 tegelijk op grote opliggers. In die kazerne was eten en drinken te krijgen evenals dekens voor zij die kou hadden. Ik was goed voorzien vertrokken en had het dus lekker warm (schril contrast met de afdaling van de Mandelon). Uiteindelijk geraak ik om 20u30 in Verbier, scheel van de honger. Douchen en gaan eten, pintje drinken en vooral nakaarten over het onvergetelijke avontuur. De maandag om 9u00 naar huis vertrokken en stipt om 19u00 zie ik men vrouwke en kindjes terug. Einde avontuur.
Epiloog: het was mijn eerste ervaring met de Alpen, mijn eerste ervaring met een rit met zoveel hoogtemeters. Had ik het gehaald?, ik weet het niet, maar voelde me nog heel goed, had geen krampen. Op 2u45 moest de laatste tijdspoort in Laveille haalbaar zijn: een klim van 4 km en ene van 8 km, daartussen een snelle afdaling. Zonder pech, een inzinking en die weersverandering zou ik mijn eerste cristalp, de zwaarste eendagsetappe in Europa, de ‘stupid route’ uitgereden hebben. Ik was immens ontgoocheld, 9 maanden training, uren fietsen, de druk die ik op die manier op mijn gezin gelegd heb, alles weggeregend en gesneeuwd. Het ongeloof van enkelen die dachten dat ik daar niks te zoeken had gaf een extra motivatie. En dan gestopt door het slechte weer. Immense ontgoocheling dus, maar de beslissing van de koersdirectie was terecht. Dit was te gevaarlijk om nog verder te laten gaan, het hooggebergte is geen ardennen en ongenadig. Op de Lona lag een 40 cm sneeuw en het was er –6!!!. Moedig om af te lassen. Afspraak dus volgend jaar op 20 augustus: nog beter getraind, ik weet, voel dat zoiets me ligt. Ben ondertussen gebeten door een heel speciaal virus: fietsen in het hooggebergte, wat met niets te vergelijken is, immense natuur, immense inspanning ook. Is dit voor iedereen weggelegd?: simpel NEEN (dit schrijf ik zonder enige vorm van prententie, zenne). Ge moet zot zijn, zot van mtb en bergen, zot getraind en alle commentaar over traag fietsen op tochten naast u kunnen neerleggen, dat alles heeft uiteindelijk maar 1 doel en dat is ‘the stupid route’. In al die dingen ligt de oorzaak van mijn thans redeloze verslaving (niet mijn woorden, maar van een mateke in Zwitserland) aan het mountainbiken.
Langs dit verslag wil ik wel nogmaals Jan, Dirk, Piet en alle anderen die mee deel uitmaakten van deze onvergetelijke ervaring, bedanken.

Mooi verhaaltje en met de voorsprong die je had was je zeker aan de aankomst.Nu met je eerste parcourskennis ben ik zeker dat je volgend jaar in Evolène nog meer voorsprong zult hebben want nu waren de weersomstandigheden toch niet ideaal.Passages die je bij droog weer wel kunt rijden moesten nu te voet gedaan worden.

[demathias]

Over die laatste gesproken, die gasten zijn toch wel een vijs kwijt! Hebben er daar eentje zien springen... man man.

idd, stond er ook bij toen ik daar eentje zag vliegen!
(ook degene waarvan zijn achterwiel eruit sprong )

btw, staan die filmpkes ergens ter beschikking?

grtz

Mathias
ook deelnemer aan GRC

[scelter]

Schitterend verslag. Ooit begin ik hier ook nog eens aan, maar het zal niet voor volgend jaar zijn

[Peter IV]

[

idd, stond er ook bij toen ik daar eentje zag vliegen!
(ook degene waarvan zijn achterwiel eruit sprong )

btw, staan die filmpkes ergens ter beschikking?

Ah, de Mathias! Hoe is het u vergaan? hebt ge u kunnen inhouden in 't begin of zat ge op de skipiste van Nendaz nog bij de kopgroep.

Die kerel met z'n achterwiel, hilarisch. Gast wou een beteke indruk maken en maakt daar ter plaatse een jump. 1 probleem. Was vergeten zijn achterwiel vast te zetten, dat floept eruit, met alle gevolgen vandien. Ne keer goe gelachen.

De beruchte filmpjes. Ik ga een cd-rommeke of dvd-ke samenstellen met enerzijds een compilatie van the best moments of summer 2005 (een stevig metallica-nummerke op de achtergrond en zo), anderzijds alle filmpjes integraal gerangschikt per marathon. Ge kunt er eentje krijgen aan kostprijs van de cd-rom, een paar euro dus, of een leffe op één of andere après

[demathias]

goerd rustig gehouden in het begin, twas voor mij ook den eerste keer dak zo'n marathon deed. heb hem zelf ook niet uitgereden, in La Veille tegengehouden, geen pas de lona voor mij, maar volgend jaar ben ik er ZEKER weer!

heb zelf ook een verslagje (voor team) dat ik wel met jullie wil delen:

verslagje

laat me weten als het cdtje klaar is!

[Peter IV]

Ben ondertussen gebeten door een heel speciaal virus: fietsen in het hooggebergte

Tiens tiens, wree herkenbaar. Vorig jaar na alle verhalen van shorty & co ook ne keer mee gegaan naar de alpen en op de cristalp ook dat virus opgescharreld. Dit jaar ondertussen al 5 alpenmarathons achter de kiezen. Opgepast dus willy! Bijzonder gevaarlijk virus!!!!!!

Trouwens, heerlijk toch hoe zulke ervaringen aanleiding kunnen geven tot dergelijke prachtige proza!!! Schoon verhaal.

[sgsdebruijn]

Ik de korte afstand, op m'n site wat foto's en 2 filmpjes (klim naar Evolene en La Vieille) ook nog een foto op Basset de Lona van mezelf, kon nog net een lachje vanaf,

dit jaar voor de fun volgend jaar sneller

www.rocky-mountain.nl - kalender - marathons 2005 - grc

[kine rider]

Ben ondertussen gebeten door een heel speciaal virus: fietsen in het hooggebergte

Tiens tiens, wree herkenbaar. Vorig jaar na alle verhalen van shorty & co ook ne keer mee gegaan naar de alpen en op de cristalp ook dat virus opgescharreld. Dit jaar ondertussen al 5 alpenmarathons achter de kiezen. Opgepast dus willy! Bijzonder gevaarlijk virus!!!!!!

Trouwens, heerlijk toch hoe zulke ervaringen aanleiding kunnen geven tot dergelijke prachtige proza!!! Schoon verhaal.

Zag er daar op die Lona wel koud en gevaarlijk uit! Gelukkig maar van neutralisatie denk ik dan maar.

Nog geen Cristalp gedaan ik, maar oa. wel 16daagse in de Spaanse Pyreneëen. Gelukkig daar geen sneeuw maar wel leuke hoogtegebergte ervaringen opgedaan. Iets meer dan 1000 km en 29.000 positieve hoogtemeters op 16 dagen, tel uit, is geen Cristalp maar wel 16 mini-cristalpjes achtereen...ge zijt heel blij als ge na 16 dagen terug aan de zee zijt...