Blijkbaar hebben veel mensen die aanvankelijk de 60km zouden rijden, al na de eerste zware singletrack langs de vaart, en het hobbelstuk achter de dijk op de grens besloten om toch maar de 45 te doen. Het was daar inderdaad zwoegen, maar het was wel degelijk een pad, weliswaar niet onderhouden. Neem daar de verdwenen pijltjes bij vanaf km 47 en je begrijpt waarom ze op de tweede bevoorrading bijna niemand hebben zien passeren. Misschien dat een belletje naar het pechnummer het probleem van de verdwenen bepijling had kunnen verhelpen want wij waren met een wagen vol met reservepijlen op de baan...
Spijtig want daar waar er in het eerste stuk inderdaad een aantal zeer vermoeiende stroken in zaten, waren de 60 en 75 qua ondergrond veel relaxter (ook modder), maar wellicht qua windkracht (in open terrein) toch wel weer redelijk sportief.
Wij doen het volgend jaar zeker opnieuw, onthouden het goede en trekken lessen uit deze editie (want wij staan nog in onze kinderschoenen). Een korte kidstoer, wellicht een verplaatsing naar de zaterdag en wat sleutelen aan het parcours: minder té zware stukken (of minstens die zware stukken optioneel te maken) en het gras wat maaien langs de dijken