Ik had me ingesteld op een modderrit, maar daar was geen sprake van dankzij de sterk absorberende zandgrond.
Veel verwachtte ik er niet van en die verwachting werd spijtiggenoeg ook ingelost.
De verzadigde grond en de sterke wind hebben er toch een zware rit van gemaakt.
Ik ben begonnen met blauw, de langste lus. Alles vlak, brede rechte boswegen en een afschuwelijk lang stuk fietspad langs de Antwerpseweg in Beerse. Enkel de kunstmatige bulten brengen wat fungehalte met zich mee.
Daarna op groen gegaan ... stelt nog veel minder voor. de enige hindernissen zijn de bruggen over de autostrade.
Bij het inslaan van de rode lus tenslotte kon ik mezelf toch eens wat uitleven want hier kom je terecht op mooie singletrack de heuveltjes op en af. Eindelijk kon je je bike eens in korte bochtjes gooien.
Lang duurt dat plezier echter niet, want de rest van de route is in hetzelfde bedje ziek als z'n twee broertjes: vlakke, brede en rechte paden. 
Ik vind het dus een inspiratieloze route die ik niet te veel meer zal rijden vrees ik ... geef me dan toch maar het tot in den treurnis gereden Herentals.
In de zomer zal het hier ook zandploeteren zijn van begin tot einde, en ook dat mijd ik liever. Het parcours wordt ook veelvuldig gebruikt door motorcrossers. Toen ik tussen die bulten op blauw zat voelde ik de warme motoren in mijn nek ademen, en heb ik me efkes aan de kant gezet. Het zicht was daar beperkt en ik zou ni graag van mijne sokkel gereden worden. Ik kreeg wel allemaal opgestoken vingertjes in de plaats (wijsvingers hé). Da 's dan het wederzijds respect waarover we het hier al zo dikwijls gehad hebben. Nochtans mogen we niet ontkennen dat die mannen met hun vervaarlijke machienen toch wel één en ander omwoelen.
Maar om toch met een positieve noot te eindigen: de bepijling is wel perfect in orde. Slechts eentje had ik effe niet gezien omdat dat nogal laag tegen de grond hangt.
