http://www.choufkes.be/mbc/ritverslagen ... 202009.htm
en zondag naar Knokke-Heist...met een hele hoop choufkes..
Zo 13/12/2009 Aartrijke
-
leffingenoartje
- Kerstman
- Posts: 795
- Joined: Mon 21 Oct 2002 20:24
- Location: Thompson mash 5 en cube reaction 2010
- Contact:
-
den wakkere bakker gits
- Mountainbiker
- Posts: 2120
- Joined: Thu 03 Aug 2006 13:06
- Location: Monty jozef dressler Replica+scott spark 30+ maes beach 29'er+ koxx trialbike+Pyga onetwenty
- Contact:
http://www.123video.nl/playvideos.asp?M ... 58&View=my
klein filmpje tot ik men polar verloor en een zoektocht begonnen ben meet positief gevolg
klein filmpje tot ik men polar verloor en een zoektocht begonnen ben meet positief gevolg
Mountainbike Aartrijke: Zondag 13/12/2009
Lichtjes gevrozen: -1° 
Inschrijving is in de kantine van het prachtig en proper onderhouden voetbalcomplex van KVV Aartrijke. De eerste verzorgde indruk was in ieder geval hoopgevend op ‘t geen komen zou.
Parcours: Als opwarming door een woonwijk met draaien en keren. Na 1 km reeds 1ste klimmetje van de dag waardoor de spieren meteen goed zijn opgewarmd voor de eerste passage door een veldstrook. De inrichters hebben op een privaatterrein een technisch stukje “cyclo-crossparcours” aangelegd. De plaats is het oude voetbalveld van Aartrijke. Heen en weer door een stuk goed berijdbaar gras die vroeger dienst deed als voetbalveld, over 2 bergjes, laveren tussen de bomen... prachtig gedaan mannen van de inrichtende organisatie. Hevig stuk om te starten. Ter recuperatie komt een kort stukje weg. Iets verder rijden we een “boereslag” in. Tegen wind maar gelukkig wat bergaf waardoor de snelheid toch redelijk hoog is. Iets verderop, 5 km ver, en op ’t eind van een andere “boereslag” 2de verrassing van de dag. De inrichters hebben hier een stelling neergezet waar je je technische vaardigheid op kan testen. Er wordt afgeraden om er met crossfietsen (dunne bandjes!!) over te rijden want alles ligt er in de vroege ochtend nog wat gladjes bij door de eerste vrieskoude.(laagje ijs). De inrichters zijn wel bezig met wat zout op de stelling aan het strooien. Mooie passage, prachtig gevonden van de inrichters en nooit eerder gezien tijdens een MTB-rit. Hier werd trouwens ook gedacht aan de sponsors want vlaggen met hun reclame hangen aan deze stelling. Iets verder verlaat ik Aartrijke richting Wijnendale. Op de weg daal ik, en dan linksaf een aardeweg in. Het is goed doorduwen op de trappers want het gaat daar bergop. Iets verder duik ik een weide in die verder blijft stijgen. Het is nu rechtstaan op de trappers om nog goed vooruit te komen. Lastig stuk! 300meter verder kom ik terug op de weg. Deze is meer dan welkom om terug wat te kunnen recuperen. De weg loopt richting het bos van kasteel ’t Aertrycke. Het is nog vroeg in de ochtend en in het bos is het nog wat duister. Het is er ongelooflijk stil. Echt genieten op een vroege zondagochtend.
Je hoort er enkel een paar vogels fluiten en het tikken van je eigen pion. Eens uit het bos kom ik op een bospad die iets verder uitkomt op een weg richting centrum van Wijnendale. Beide stukken lopen “valsplat” omhoog. Van echt recupereren is er geen sprake. 15km op de teller en eerste bevoorrading. Chocolade, bananen, sinaasappels, confituur- en frangepan koekjes, suikerwafels, peperkoek,... Ice-tea, Extran-sportdrank, water, ...een uitgebreide bevoorrading. Ik vertrek voor het 2de gedeelte via een lastig stuk ‘aardeweg’ die normaal enkel bereden wordt door het boertje met zijn tractor. Open, midden tussen de velden en terug (licht)hellend. Gelukkig staat de wind daar in het voordeel. Ik kom uit op een oude treinroute. Ooit hebben hier, vooral ten tijde van de oorlog denk ik..., dagelijks veel treinen het traject Torhout-Oostende afgelegd. De rails van deze oude treinroute werden enkele jaren geleden weggenomen en de route werd verhard met ‘kiezelsteentjes’. Hier is ook de splitsing. De kleine toer loopt richting Torhout, de meesten rijden de grote ronde en mijn richting uit. Ik vervolg mijn weg richting Eernegem. Een lange slag in, over privaatdomein, door een weide, een bos(je)... stukje weg, smalle dorps(gemeente)wegel, door een verharde dreef tussen 2 weiden, over het hof van een boerderij, ... terug een stukje van de oude treinroute, richting Ichtegem (variatie troef dus).
Op de drukke weg Torhout-Oostende staat een seingever om een veilige overstreek van de deelnemers te garanderen. Aan de remmen trekken is niet eens nodig.... ik dwars de weg en kom op een stukje die... terug omhoog loopt en duik een verhard pad in. De aarde ligt er hier en daar wat losjes bij... wat de passage daar behoorlijk lastig maakt. Terug heb ik de wind wat mee. Ik kom uit op een kasseistrook. Het dokkeren over deze ‘kinderkopjes’ doen me herinneren aan mijn Parijs-Roubaix deelname in 2008 die ik met succes afronde. (260 km a 29 km/u). Met iets meer dan 30 km op de teller bereik ik de 2de bevoorrading in een afgelegen, verkeersvrije woonwijk. Eten en drank al even uitgebreid als de eerste maar wel wat leuker want ipv 4 mannen (1ste bevoorrading) staan er nu 4 vrouwelijke schonen aan de bediening. “De 4 extran babes!” Eén van deze babes, Tania die ik zeer goed ken, vult mijn bidonneke bij (waarvoor dank) Uiteraard neem ik daar in hun gezelschap wat meer tijd om de innerlijke mens te versterken. Het valt mij op dat er op beide bevoorradingsposten ook WC-cabines en wat nadar-afsluiting om de fietsen tegen te plaatsen werden geplaatst. Deze inrichters hebben gewoon aan alles gedacht! Na wat eten en drank rij ik richting Keiberg.
Wie het wat koud zou hebben gekregen tijdens het stilstaan op de bevoorrading krijgt het terug wat warmer tijdens deze beklimming met een flinke uitloper (valsplat) van om en bij de 500meter. Ook dit stukje parcours roept wat leuke herinneringen bij mij op want laat het net daar zijn, in de bocht voor deze beklimming, waar ik dit jaar tijdens een wielerwedstrijd een stevige demarrage plaatste en met een kleine voorsprong solo zegevierde tijdens een plaatselijke wielerwedstrijd. Iets verder dwars ik de weg Wijnendale-Diksmuide. Daar werd de gevaarlijke oversteek aangegeven door een “gevarendriehoek-bordje met opschrift” langs de weg. Een volgend stukje kasseien licht voor de wielen.....op ’t eind van deze strook is het linksaf langs een padje aan de rand van het bos.. Ik maak een uitschuiver op de natte bladeren, maar zonder veel erg kan ik mijn tocht probleemloos verder zetten. Iets verder merk ik dat ik tijdens de val mijn drinkbus verloren ben en moet rechtsomkeer maken om deze te gaan halen/zoeken. Het is nog 20km en toch beter om nog wat drank op zak te hebben. Eerst langs de rand van Wijnendale bos, iets later het bos volledig in. Het jachtseizoen is bezig want ik hoor in de verte de geweerschoten van de jagers. (fazanten – hazen - ...). Ik zie ook enkele boomhakkers aan het werk. Hun boomzaagmachines samen met de geweerschoten verstoren de stilte in het bos. Deze strook door het bos ligt er hard en zeer goed berijdbaar bij. Ik kom uit op een dreef. Het is slalommen tussen de vele plassen met water... deze strook loopt ook lichtjes bergop. Lastig stuk richting Wijnendale kasteel. Ik dwars een grote baan, terug een klein kort klimmetje... Ik zie MTB’ers komen van links... de korte en lange afstand komen op dit punt terug samen. Ik fiets over een kapotgereden aardeweg en kom terecht op een privaat-domein. Daar moet ik langs en door een appelboomgaard die goed is aangegeven met lint zodoende er zeker niets kapot gereden kan worden. Schitterend dat de fruitteler van dit privédomein de toelating geeft aan fietsers om daar door te rijden. 40km op te teller. Ook het privédomein van het populaire boertje “Achiel” moet ik doorkruisen. ’t Hoge bergop op de strook die ooit dienst heeft gedaan als Rockweide van “Torhout-Werchter”! Wie deze weide een beetje kent weet dat het hier ook serieus bergop gaat. Boven is het tijd om terug wat te recupereren op een stukje weg. Via de passage aan het voetbalplein van SK Torhout loopt de tocht verder over de oude treinroute richting Warande. Het parcours in de Warande ken ik zeer goed want daar heb ik ooit het Provinciaal Kampioenschap Cyclo-Cross gereden. (ik spreek dan over de “jaren 85-86”). Wijlen Geert De Vlaeminck (zoon van Eric) won toen deze wedstrijd. Ik werd er 7de. Een technisch, leuk en prachtig stuk. Ook hier terug volledig afgebakend met plastieklint. Ik fiets verder richting wijk Driekoningen. Eerst over een aardeweg, dan stuk asfaltweg, door een woonwijk (grasplein), stukje asfaltweg... door een lastig en modderige bosdreef. Op ’t eind hebben de inrichters je de keuze gelaten. “Gemakkelijk” naar links, “Technische zone” naar rechts. Uiteraard kies ik voor het moeilijkste gedeelte. Naast een boerderij licht een braakliggend stuk grond en daar moet ik over. Het eerste stuk is stijgend (ik denk om en bij de 7%), ik daal af en moet over een beek van 4 meter breed waar een plank (met tapijt op) is overgelegd. Zonder problemen neem ik (en iedereen) deze hindernis en kom uit in een afgereden maïsveld. Enkele meters verder ligt terug een kunstmatig geplaatst bruggetje over een gracht. Via een lichthellende weide kom ik uit aan een aardeweg die meer iets heeft van een modderbad. Mijn wielen zakken diep weg in deze modderstrook maar probleemloos bereik ik het eind. Achteraf bleek dit de lastigste strook, de lastigste 2km van de gehele omloop te zijn. Recupereren kan op een stuk weg. Via een aardeweg kom ik iets later in een bosje terecht. De inrichters tonen hier terug een sterk staaltje van hun kunnen, van hun inzet, ... Een bochtig parcours loop door dit bosje. Je technische vaardigheid is hier een must. In het verlengde van dit bosje kom ik in een nog groter bos en ook hier één en al lof over het parcours. Dit stuk parcours doorheen het bos zou dienst kunnen doen voor een ”echte Cyclo-Crosswedstrijd”. Door het bos, langs een dreef, stukje asfalt, terug het bos in, slingerend stukje door het bos, draaien en keren, op en neer,... maar wel behoorlijk lastig. Nog enkele kilometers te gaan en ik ben er. Ik kom op een stukje weg en kan terug wat uitblazen. De laatste druppels drank uit mijn bidon giet ik mijn keelgat in. Zal nodig zijn voor het laatste stuk richting Aartrijke. Over een “boerhof” rij ik een aardeweg. Ik neem het rechtse spoor van een tractor en haal nog enkele voorliggers in die blijkbaar “steendood” zitten. Nog 2km klimmen en ik ben er. Alles loopt nog vlotjes en van echte vermoeidheid is er, naar mijn eigen grote verbazing, nog geen sprake. 58km en iets meer dan 3u15 later bereik ik de voetbalterreinen van KVV Aartrijke.
Maar liefst 3 afspuitplaatsen (ik denk om en bij de 20 slangen) staan er ter beschikking en doen alles zeer vlot verlopen zonder wachttijden wat met het koelere weer meer dan welkom is want minuten staan wachten, koud krijgen... daar heb ik een hekel aan.
In de aankomstzone merk ik ook nog Filip Meirhaeghe, Johan Musseeuw, Grace Verbeke, ... en nog enkele andere vedetten op. Mooi meegenomen voor de organisatie.
Achteraf is er nog een tombola met tal van waardevolle prijzen voorzien. 1ste prijs is een MTB fiets ter waarde van 700€ (achteraf gelezen op dit forum dat deze gewonnen werd door een kerel van Hooglede). Ik heb geen prijs.
Dikke pluim aan de nieuwe inrichters van deze MTB-tocht.
Een top-organisatie en voorbeeld voor vele inrichters.
Doe zo verder mannen en tot volgend jaar!
Inschrijving is in de kantine van het prachtig en proper onderhouden voetbalcomplex van KVV Aartrijke. De eerste verzorgde indruk was in ieder geval hoopgevend op ‘t geen komen zou.
Parcours: Als opwarming door een woonwijk met draaien en keren. Na 1 km reeds 1ste klimmetje van de dag waardoor de spieren meteen goed zijn opgewarmd voor de eerste passage door een veldstrook. De inrichters hebben op een privaatterrein een technisch stukje “cyclo-crossparcours” aangelegd. De plaats is het oude voetbalveld van Aartrijke. Heen en weer door een stuk goed berijdbaar gras die vroeger dienst deed als voetbalveld, over 2 bergjes, laveren tussen de bomen... prachtig gedaan mannen van de inrichtende organisatie. Hevig stuk om te starten. Ter recuperatie komt een kort stukje weg. Iets verder rijden we een “boereslag” in. Tegen wind maar gelukkig wat bergaf waardoor de snelheid toch redelijk hoog is. Iets verderop, 5 km ver, en op ’t eind van een andere “boereslag” 2de verrassing van de dag. De inrichters hebben hier een stelling neergezet waar je je technische vaardigheid op kan testen. Er wordt afgeraden om er met crossfietsen (dunne bandjes!!) over te rijden want alles ligt er in de vroege ochtend nog wat gladjes bij door de eerste vrieskoude.(laagje ijs). De inrichters zijn wel bezig met wat zout op de stelling aan het strooien. Mooie passage, prachtig gevonden van de inrichters en nooit eerder gezien tijdens een MTB-rit. Hier werd trouwens ook gedacht aan de sponsors want vlaggen met hun reclame hangen aan deze stelling. Iets verder verlaat ik Aartrijke richting Wijnendale. Op de weg daal ik, en dan linksaf een aardeweg in. Het is goed doorduwen op de trappers want het gaat daar bergop. Iets verder duik ik een weide in die verder blijft stijgen. Het is nu rechtstaan op de trappers om nog goed vooruit te komen. Lastig stuk! 300meter verder kom ik terug op de weg. Deze is meer dan welkom om terug wat te kunnen recuperen. De weg loopt richting het bos van kasteel ’t Aertrycke. Het is nog vroeg in de ochtend en in het bos is het nog wat duister. Het is er ongelooflijk stil. Echt genieten op een vroege zondagochtend.
Je hoort er enkel een paar vogels fluiten en het tikken van je eigen pion. Eens uit het bos kom ik op een bospad die iets verder uitkomt op een weg richting centrum van Wijnendale. Beide stukken lopen “valsplat” omhoog. Van echt recupereren is er geen sprake. 15km op de teller en eerste bevoorrading. Chocolade, bananen, sinaasappels, confituur- en frangepan koekjes, suikerwafels, peperkoek,... Ice-tea, Extran-sportdrank, water, ...een uitgebreide bevoorrading. Ik vertrek voor het 2de gedeelte via een lastig stuk ‘aardeweg’ die normaal enkel bereden wordt door het boertje met zijn tractor. Open, midden tussen de velden en terug (licht)hellend. Gelukkig staat de wind daar in het voordeel. Ik kom uit op een oude treinroute. Ooit hebben hier, vooral ten tijde van de oorlog denk ik..., dagelijks veel treinen het traject Torhout-Oostende afgelegd. De rails van deze oude treinroute werden enkele jaren geleden weggenomen en de route werd verhard met ‘kiezelsteentjes’. Hier is ook de splitsing. De kleine toer loopt richting Torhout, de meesten rijden de grote ronde en mijn richting uit. Ik vervolg mijn weg richting Eernegem. Een lange slag in, over privaatdomein, door een weide, een bos(je)... stukje weg, smalle dorps(gemeente)wegel, door een verharde dreef tussen 2 weiden, over het hof van een boerderij, ... terug een stukje van de oude treinroute, richting Ichtegem (variatie troef dus).
Op de drukke weg Torhout-Oostende staat een seingever om een veilige overstreek van de deelnemers te garanderen. Aan de remmen trekken is niet eens nodig.... ik dwars de weg en kom op een stukje die... terug omhoog loopt en duik een verhard pad in. De aarde ligt er hier en daar wat losjes bij... wat de passage daar behoorlijk lastig maakt. Terug heb ik de wind wat mee. Ik kom uit op een kasseistrook. Het dokkeren over deze ‘kinderkopjes’ doen me herinneren aan mijn Parijs-Roubaix deelname in 2008 die ik met succes afronde. (260 km a 29 km/u). Met iets meer dan 30 km op de teller bereik ik de 2de bevoorrading in een afgelegen, verkeersvrije woonwijk. Eten en drank al even uitgebreid als de eerste maar wel wat leuker want ipv 4 mannen (1ste bevoorrading) staan er nu 4 vrouwelijke schonen aan de bediening. “De 4 extran babes!” Eén van deze babes, Tania die ik zeer goed ken, vult mijn bidonneke bij (waarvoor dank) Uiteraard neem ik daar in hun gezelschap wat meer tijd om de innerlijke mens te versterken. Het valt mij op dat er op beide bevoorradingsposten ook WC-cabines en wat nadar-afsluiting om de fietsen tegen te plaatsen werden geplaatst. Deze inrichters hebben gewoon aan alles gedacht! Na wat eten en drank rij ik richting Keiberg.
Wie het wat koud zou hebben gekregen tijdens het stilstaan op de bevoorrading krijgt het terug wat warmer tijdens deze beklimming met een flinke uitloper (valsplat) van om en bij de 500meter. Ook dit stukje parcours roept wat leuke herinneringen bij mij op want laat het net daar zijn, in de bocht voor deze beklimming, waar ik dit jaar tijdens een wielerwedstrijd een stevige demarrage plaatste en met een kleine voorsprong solo zegevierde tijdens een plaatselijke wielerwedstrijd. Iets verder dwars ik de weg Wijnendale-Diksmuide. Daar werd de gevaarlijke oversteek aangegeven door een “gevarendriehoek-bordje met opschrift” langs de weg. Een volgend stukje kasseien licht voor de wielen.....op ’t eind van deze strook is het linksaf langs een padje aan de rand van het bos.. Ik maak een uitschuiver op de natte bladeren, maar zonder veel erg kan ik mijn tocht probleemloos verder zetten. Iets verder merk ik dat ik tijdens de val mijn drinkbus verloren ben en moet rechtsomkeer maken om deze te gaan halen/zoeken. Het is nog 20km en toch beter om nog wat drank op zak te hebben. Eerst langs de rand van Wijnendale bos, iets later het bos volledig in. Het jachtseizoen is bezig want ik hoor in de verte de geweerschoten van de jagers. (fazanten – hazen - ...). Ik zie ook enkele boomhakkers aan het werk. Hun boomzaagmachines samen met de geweerschoten verstoren de stilte in het bos. Deze strook door het bos ligt er hard en zeer goed berijdbaar bij. Ik kom uit op een dreef. Het is slalommen tussen de vele plassen met water... deze strook loopt ook lichtjes bergop. Lastig stuk richting Wijnendale kasteel. Ik dwars een grote baan, terug een klein kort klimmetje... Ik zie MTB’ers komen van links... de korte en lange afstand komen op dit punt terug samen. Ik fiets over een kapotgereden aardeweg en kom terecht op een privaat-domein. Daar moet ik langs en door een appelboomgaard die goed is aangegeven met lint zodoende er zeker niets kapot gereden kan worden. Schitterend dat de fruitteler van dit privédomein de toelating geeft aan fietsers om daar door te rijden. 40km op te teller. Ook het privédomein van het populaire boertje “Achiel” moet ik doorkruisen. ’t Hoge bergop op de strook die ooit dienst heeft gedaan als Rockweide van “Torhout-Werchter”! Wie deze weide een beetje kent weet dat het hier ook serieus bergop gaat. Boven is het tijd om terug wat te recupereren op een stukje weg. Via de passage aan het voetbalplein van SK Torhout loopt de tocht verder over de oude treinroute richting Warande. Het parcours in de Warande ken ik zeer goed want daar heb ik ooit het Provinciaal Kampioenschap Cyclo-Cross gereden. (ik spreek dan over de “jaren 85-86”). Wijlen Geert De Vlaeminck (zoon van Eric) won toen deze wedstrijd. Ik werd er 7de. Een technisch, leuk en prachtig stuk. Ook hier terug volledig afgebakend met plastieklint. Ik fiets verder richting wijk Driekoningen. Eerst over een aardeweg, dan stuk asfaltweg, door een woonwijk (grasplein), stukje asfaltweg... door een lastig en modderige bosdreef. Op ’t eind hebben de inrichters je de keuze gelaten. “Gemakkelijk” naar links, “Technische zone” naar rechts. Uiteraard kies ik voor het moeilijkste gedeelte. Naast een boerderij licht een braakliggend stuk grond en daar moet ik over. Het eerste stuk is stijgend (ik denk om en bij de 7%), ik daal af en moet over een beek van 4 meter breed waar een plank (met tapijt op) is overgelegd. Zonder problemen neem ik (en iedereen) deze hindernis en kom uit in een afgereden maïsveld. Enkele meters verder ligt terug een kunstmatig geplaatst bruggetje over een gracht. Via een lichthellende weide kom ik uit aan een aardeweg die meer iets heeft van een modderbad. Mijn wielen zakken diep weg in deze modderstrook maar probleemloos bereik ik het eind. Achteraf bleek dit de lastigste strook, de lastigste 2km van de gehele omloop te zijn. Recupereren kan op een stuk weg. Via een aardeweg kom ik iets later in een bosje terecht. De inrichters tonen hier terug een sterk staaltje van hun kunnen, van hun inzet, ... Een bochtig parcours loop door dit bosje. Je technische vaardigheid is hier een must. In het verlengde van dit bosje kom ik in een nog groter bos en ook hier één en al lof over het parcours. Dit stuk parcours doorheen het bos zou dienst kunnen doen voor een ”echte Cyclo-Crosswedstrijd”. Door het bos, langs een dreef, stukje asfalt, terug het bos in, slingerend stukje door het bos, draaien en keren, op en neer,... maar wel behoorlijk lastig. Nog enkele kilometers te gaan en ik ben er. Ik kom op een stukje weg en kan terug wat uitblazen. De laatste druppels drank uit mijn bidon giet ik mijn keelgat in. Zal nodig zijn voor het laatste stuk richting Aartrijke. Over een “boerhof” rij ik een aardeweg. Ik neem het rechtse spoor van een tractor en haal nog enkele voorliggers in die blijkbaar “steendood” zitten. Nog 2km klimmen en ik ben er. Alles loopt nog vlotjes en van echte vermoeidheid is er, naar mijn eigen grote verbazing, nog geen sprake. 58km en iets meer dan 3u15 later bereik ik de voetbalterreinen van KVV Aartrijke.
Maar liefst 3 afspuitplaatsen (ik denk om en bij de 20 slangen) staan er ter beschikking en doen alles zeer vlot verlopen zonder wachttijden wat met het koelere weer meer dan welkom is want minuten staan wachten, koud krijgen... daar heb ik een hekel aan.
In de aankomstzone merk ik ook nog Filip Meirhaeghe, Johan Musseeuw, Grace Verbeke, ... en nog enkele andere vedetten op. Mooi meegenomen voor de organisatie.
Achteraf is er nog een tombola met tal van waardevolle prijzen voorzien. 1ste prijs is een MTB fiets ter waarde van 700€ (achteraf gelezen op dit forum dat deze gewonnen werd door een kerel van Hooglede). Ik heb geen prijs.
Dikke pluim aan de nieuwe inrichters van deze MTB-tocht.
Een top-organisatie en voorbeeld voor vele inrichters.
Doe zo verder mannen en tot volgend jaar!
Re: Mountainbike Aartrijke: Zondag 13/12/2009
[quote="PVM"]amai zoan beschrijving, 
een a4 blad mee tijdens de tocht zeker en dat voor je eerste keer op forum 
een a4 blad mee tijdens de tocht zeker en dat voor je eerste keer op forum -
leffingenoartje
- Kerstman
- Posts: 795
- Joined: Mon 21 Oct 2002 20:24
- Location: Thompson mash 5 en cube reaction 2010
- Contact:
