En hoe is de revalidatie verlopen?demandt wrote:gisteren na 1.5jaar sukkelen en 101 behandelmethoden me laten opereren door Dr Michels uit Kortrijk. HIj heeft een nieuwe ingreep ontwikkeld op basis van een nieuw inzicht in het ontstaan van deze ITBFS blessure. Operatie is arthroscopisch maar vanwege kans op nabloeding een nacht moeten blijven.
Nu revalideren. Na 3 maanden zou het weer volledig belastbaar moeten zijn.
Ik zal de voortgang rapporteren
Hopelijk is dit de oplossing
GR
Rob
Problemen met de knie (ITBS IlioTibial Band Syndrome)
-
Bert009
- Mountainbiker
- Posts: 101
- Joined: Mon 09 Oct 2006 12:03
- Location: Cube AMS Ltd Louise FR
- Contact:
Re: operatie ITB
operatie
Dat ook ik nu pas dit onderwerp hier lees...'k post hierop toch mijn ervaringen, want alles komt zooo bekend voor en misschien zijn er wel mensen hier er iets uit kunnen leren.
Rij al jaren competitie en winter van 2007 wou ik es wat beter voorbereid aan de start van 't seizoen staan. Goed getraind, schemaatjes gevolgd en met m'n atletiekachtergrond en looptrainingen in de winter wou'k eens duatlon meedoen. 17 feb 2007 - Bolderberg - m'n debuut in duatlon. Waaw, die mannen startten als gek... maar 't ging goed, echter bij de laatste loopproef schiet er ineens felle pijnscheut in rechterknie. Vreselijke pijn, maar omdat ik podium liep wou'k niet stoppen. Ok, eerste duatlon werd succes in uitslag, maar 't betekende (voorlopig) einde van m'n MTB carriere.
Eerste dagen kon ik echt niet meer gaan. Paar weken rust, ijs en fastumgel erop moesten helpen. Na een maand rustig proberen fietsen, maar na 30 min moest ik stoppen. Verder rusten, opnieuw laten uitmeten bij Bullen en fietspositie aanpassen, teug proberen, rusten, steunzolen, plaatjes anders plaatsen, ander kliksysteem uitproberen, inspuitingen, plaatjes. Nog een paar wedstrijden geprobeerd, enkele gingen goed, bij sommigen kreeg ik toch weer last. Ik had het uitgelokt bij het lopen (duatolon) , maar nu kreeg ik het dus ook telkens bij fietsen. Niet bij korte inspanningen. Uiteindelijk competitie dat jaar (2007) opgegeven. Veel gerust, rustig aan opbouwen in de winter, 6 maand kiné bij Lieven Maesschalk en 't leek te beteren. Zelfs zware stageweek in Spanje zonder problemen echter bij eerste wedstrijd VT4 challenge(2008) weer zelfde verhaal. Goeie wedstrijd (1e), maar knie in laatste 5 kilometer weer van de partij!!! Weer inspuiting, ging tijdje beter, maar kwam toch terug. Bij specialist, deed weer inspuiting om te testen waar probleem zat. Ging weer paar wedstrijden beter met knie, o.a. Houffa, maar daar stak probleem weer de kop op. Op een lange training ineens toch moeten staken wegens hevige pijn. Operatie drong zich nu op.
Juni 2008 operatie bij Dr Matton (St Niklaas). Echter na operatie niet genoeg gerust en nooit is de pijn echt weg geweest. Toch terug rustig kunnen opbouwen in winter en leek weer te gaan lukken. Eerste wedstrijd van 2009 was weer raak qua resultaat (Brecht) , en de volgende gingen ook nog goed (Houffa 7e), echter op lange duurtraining ineens weer hevige pijnscheuten... !!! Grrrrr. Weer rusten, ijs, zalf, positie herbekijken, plaatjes onder schoenen wat ophogen, enz... Andere specialisten opgezocht, Dr Claes (Herentals) en Dr Lagae (SPM Deurne) Beiden hadden hetzlefde verdict na de zoveelste scan. ITB-syndroom en opnieuw opereren als het jaar na vorige operatie niet beterde. Dus net nu voor 2e keer onder het mes gegaan... en bang afwachten wat het wordt.
Ik hou jullie op de hoogte. Graag eens reactie van andere die zich lieten behandelen. Tips voor revalidatie. Kiné, stretchen??? enz...
Mijn plan nu is alleszins rustig te houden, steunzolen bij podoloog, toch nog maar eens positie herbekijken na 't lezen van artikelen op't net.
Rij al jaren competitie en winter van 2007 wou ik es wat beter voorbereid aan de start van 't seizoen staan. Goed getraind, schemaatjes gevolgd en met m'n atletiekachtergrond en looptrainingen in de winter wou'k eens duatlon meedoen. 17 feb 2007 - Bolderberg - m'n debuut in duatlon. Waaw, die mannen startten als gek... maar 't ging goed, echter bij de laatste loopproef schiet er ineens felle pijnscheut in rechterknie. Vreselijke pijn, maar omdat ik podium liep wou'k niet stoppen. Ok, eerste duatlon werd succes in uitslag, maar 't betekende (voorlopig) einde van m'n MTB carriere.
Eerste dagen kon ik echt niet meer gaan. Paar weken rust, ijs en fastumgel erop moesten helpen. Na een maand rustig proberen fietsen, maar na 30 min moest ik stoppen. Verder rusten, opnieuw laten uitmeten bij Bullen en fietspositie aanpassen, teug proberen, rusten, steunzolen, plaatjes anders plaatsen, ander kliksysteem uitproberen, inspuitingen, plaatjes. Nog een paar wedstrijden geprobeerd, enkele gingen goed, bij sommigen kreeg ik toch weer last. Ik had het uitgelokt bij het lopen (duatolon) , maar nu kreeg ik het dus ook telkens bij fietsen. Niet bij korte inspanningen. Uiteindelijk competitie dat jaar (2007) opgegeven. Veel gerust, rustig aan opbouwen in de winter, 6 maand kiné bij Lieven Maesschalk en 't leek te beteren. Zelfs zware stageweek in Spanje zonder problemen echter bij eerste wedstrijd VT4 challenge(2008) weer zelfde verhaal. Goeie wedstrijd (1e), maar knie in laatste 5 kilometer weer van de partij!!! Weer inspuiting, ging tijdje beter, maar kwam toch terug. Bij specialist, deed weer inspuiting om te testen waar probleem zat. Ging weer paar wedstrijden beter met knie, o.a. Houffa, maar daar stak probleem weer de kop op. Op een lange training ineens toch moeten staken wegens hevige pijn. Operatie drong zich nu op.
Juni 2008 operatie bij Dr Matton (St Niklaas). Echter na operatie niet genoeg gerust en nooit is de pijn echt weg geweest. Toch terug rustig kunnen opbouwen in winter en leek weer te gaan lukken. Eerste wedstrijd van 2009 was weer raak qua resultaat (Brecht) , en de volgende gingen ook nog goed (Houffa 7e), echter op lange duurtraining ineens weer hevige pijnscheuten... !!! Grrrrr. Weer rusten, ijs, zalf, positie herbekijken, plaatjes onder schoenen wat ophogen, enz... Andere specialisten opgezocht, Dr Claes (Herentals) en Dr Lagae (SPM Deurne) Beiden hadden hetzlefde verdict na de zoveelste scan. ITB-syndroom en opnieuw opereren als het jaar na vorige operatie niet beterde. Dus net nu voor 2e keer onder het mes gegaan... en bang afwachten wat het wordt.
Ik hou jullie op de hoogte. Graag eens reactie van andere die zich lieten behandelen. Tips voor revalidatie. Kiné, stretchen??? enz...
Mijn plan nu is alleszins rustig te houden, steunzolen bij podoloog, toch nog maar eens positie herbekijken na 't lezen van artikelen op't net.
-
Sunn Xtreme
- Expert
- Posts: 4878
- Joined: Fri 24 Oct 2003 21:21
wat stellen we vast?
helaas.. de oorzaak, wat ik ook al aanhaalde eerder, is overbelasting in vrij tot zware extreme vorm.
het probleem is dat door zulke inspanningen. vaak begint dat dus met kleine scheurtjes en verekkingen van de pezen. Er zijn daar enkele pezen die mee de zaak in goede banen moeten leiden... maar als er zijn die verzwakt zijn, dan loopt het mis.
Verder kan ook verkorting van de spieren de oorzaak zijn....
als de zaak genezen is, dan heb je nog grote kans dat het weer gaat opspelen kort na of tijdens een zeer zware en lange inspanning, waar de dijspieren en hamstring tot extreme spanningen worden blootgesteld...
eerste symptoom is dan de pijnuitstraling op de ITB, op de zijkant van het dijbeen. bij competitie ga je erg vaak dit symptoom negeren, vaak met grote gevolgen.
1 zaak moet je zeker veel en lang blijven doen : stretchen !!
als het zaakje genezen is, en je vetikt het van te stretchen, dan zal elke keer opnieuw dit blijven opspelen... om de simpele reden dat door de voorgaande ontsteking(en) de ITB, dijspieren en kniepzen verzwakt zijn, evenals wat verkort.
een operatie bied amper 60% kans op verbetering, dus je bent nooit gerust dat het dan is opgelost.
de kans dat het erger word bestaat dus ook, door de vorm van veel littekenweefsel.
helaas.. de oorzaak, wat ik ook al aanhaalde eerder, is overbelasting in vrij tot zware extreme vorm.
het probleem is dat door zulke inspanningen. vaak begint dat dus met kleine scheurtjes en verekkingen van de pezen. Er zijn daar enkele pezen die mee de zaak in goede banen moeten leiden... maar als er zijn die verzwakt zijn, dan loopt het mis.
Verder kan ook verkorting van de spieren de oorzaak zijn....
als de zaak genezen is, dan heb je nog grote kans dat het weer gaat opspelen kort na of tijdens een zeer zware en lange inspanning, waar de dijspieren en hamstring tot extreme spanningen worden blootgesteld...
eerste symptoom is dan de pijnuitstraling op de ITB, op de zijkant van het dijbeen. bij competitie ga je erg vaak dit symptoom negeren, vaak met grote gevolgen.
1 zaak moet je zeker veel en lang blijven doen : stretchen !!
als het zaakje genezen is, en je vetikt het van te stretchen, dan zal elke keer opnieuw dit blijven opspelen... om de simpele reden dat door de voorgaande ontsteking(en) de ITB, dijspieren en kniepzen verzwakt zijn, evenals wat verkort.
een operatie bied amper 60% kans op verbetering, dus je bent nooit gerust dat het dan is opgelost.
de kans dat het erger word bestaat dus ook, door de vorm van veel littekenweefsel.
Ik zit ook al jaren te kloten (een ander woord heb ik er niet voor) met wat na lange tijd bleek, het frictiesyndroom. Het grote probleem in mijn geval is dat dit te wijten is aan een lichte scheefstand van mijn benen (aka o-benen)
Ben ook bij Lagae, Claes, Maesschalk en nog 50 andere kinesisten, osteopaten en accupuncturisten geweest. Fricties, cortisonen, Meso, Adant..... 6 ton ijs, 2000 liter flexiumgel, niks helpt, Patstrap geprobeert ( gekocht op internet en mss voor sommigen wel iets dat kan helpen), voor mij echter geen resultaat. In de zomer minder problemen dan in de winter mede door het warmere weer en meer training maar ieder jaar in +/- september heb ik het weer aan m'n been (letterlijk)
de oplossing voor mij........ fiets aan den haak hangen
'k heb hier een splinternieuwe Specialized staan, 'k weet alleen niet waarom ik hem gekocht heb.
Ben ook bij Lagae, Claes, Maesschalk en nog 50 andere kinesisten, osteopaten en accupuncturisten geweest. Fricties, cortisonen, Meso, Adant..... 6 ton ijs, 2000 liter flexiumgel, niks helpt, Patstrap geprobeert ( gekocht op internet en mss voor sommigen wel iets dat kan helpen), voor mij echter geen resultaat. In de zomer minder problemen dan in de winter mede door het warmere weer en meer training maar ieder jaar in +/- september heb ik het weer aan m'n been (letterlijk)
de oplossing voor mij........ fiets aan den haak hangen
'k heb hier een splinternieuwe Specialized staan, 'k weet alleen niet waarom ik hem gekocht heb.
-
Sunn Xtreme
- Expert
- Posts: 4878
- Joined: Fri 24 Oct 2003 21:21
is eerder een biomechanisch probleem om het zo te stellen....
wat men ook vaak niet meerekent in mogelijke oorzaken van dit soort problemen, is een (te) hoge Q-waarde van de crancks.
Daar heb ik menige competitierijders en wielertoeristen al serieus mee eten sukkelen. Ook vaak komen de klachten terug van pijn in de zijkant van het dijbeen, pijn aan het bekkengewricht, pijn aan de pees zijkant knie, en nog enkele andere ongemakken die bij onderzoek geen uitsluitsel vinden...... omdat men geen rekening houd met de Q-waarde maar wel een hoop ellende kan geven.
wat men ook vaak niet meerekent in mogelijke oorzaken van dit soort problemen, is een (te) hoge Q-waarde van de crancks.
Daar heb ik menige competitierijders en wielertoeristen al serieus mee eten sukkelen. Ook vaak komen de klachten terug van pijn in de zijkant van het dijbeen, pijn aan het bekkengewricht, pijn aan de pees zijkant knie, en nog enkele andere ongemakken die bij onderzoek geen uitsluitsel vinden...... omdat men geen rekening houd met de Q-waarde maar wel een hoop ellende kan geven.
-
Sunn Xtreme
- Expert
- Posts: 4878
- Joined: Fri 24 Oct 2003 21:21
Q-waarde is de breedte van de traps, wat uiteraard doorgeeft in de stand van de cracks. tegelijk zijn er ook crancks die breder uitkomen dan de 'standaard'
neem bv een XT ...; die staat aanzienlijk breder dan bv XTR, Raceface, ....
men heeft andere breedtes ontwikkelt om tegemoet te komen aan biomechanische eisen van gebruikers, omdat er toch een redelijk vraag was vanwege bepaalde probelemen met een te smalle Q-waarde
... maar toeval wil dat tegelijk die groep vrij klein is, en de groep waar de problemen komen plots veel groter word.
maw : de groep waar eerst geen problemen waren, word plots de groep met vele problemen en blessures opdoken die men vroeger weinig tot vrij zelden tegenkwam.
neem nu ITBS : dat was er vroeger ook, maar het is wel opvallen dat sinds de laatste jaren de bredere Q-waarde op de markt is, het aantal ITBS en soortgelijke problemen fors gestegen is.
kga niet zeggen dat dit de dader is.... maar je kan er eigenlijk niet omheen.
ITBS duikt vaker op als de belasting op het dijbeen, met name een grotere druk op de zijkant , groter word dan gewoonlijk het geval zou zijn...
logisch gezien, staat dan ook de afstand van de benen ten opzichte van verder uit elkaar.
wat zich onvermijdelijk uit op de zijkant van de knieeen, zijkant dijbeen, gevoelig bekkengewricht, pijnlijke onderrug ter hoogte van de buitenkant bekken, hogere tot overbelaste lendespieren, etc..
als je dan met een te brede Q-waarde intensiever en /of competitief fietst, ga je onvermijdelijk blessures oplopen.
Blessures die zich met dezelfde intensiteit, krachtontplooing en trapsnelheid zich voordien niet stelden.
de producent heeft daar geen schuld aan... tenminste..als ze genoeg info erover verstrekken van het hoe en wat en welk type gebruiker...en dat is dus wel een probleem.
Algemeen gezien is er veel te weinig info daarover... wie een fiets laat samenstellen, zal zelf daar maar zeer zelden aan denken.
de handelaar in kwestie staat daar meestal ook niet bij stil.
ergens denkt men...ach die paar mm's maken het niet.
toch wel...
wet dat er bij bepaalde modellen / reeksen , afwijkingen zijn tot 28mm !!!!!
dat is bijzonder veel, en dat laat zich erg duidelijk voelen bij wie veel en erg intensief werkt..zeker bij wedstrijdrijders.
het is wel iets om over na te denken.
neem bv een XT ...; die staat aanzienlijk breder dan bv XTR, Raceface, ....
men heeft andere breedtes ontwikkelt om tegemoet te komen aan biomechanische eisen van gebruikers, omdat er toch een redelijk vraag was vanwege bepaalde probelemen met een te smalle Q-waarde
... maar toeval wil dat tegelijk die groep vrij klein is, en de groep waar de problemen komen plots veel groter word.
maw : de groep waar eerst geen problemen waren, word plots de groep met vele problemen en blessures opdoken die men vroeger weinig tot vrij zelden tegenkwam.
neem nu ITBS : dat was er vroeger ook, maar het is wel opvallen dat sinds de laatste jaren de bredere Q-waarde op de markt is, het aantal ITBS en soortgelijke problemen fors gestegen is.
kga niet zeggen dat dit de dader is.... maar je kan er eigenlijk niet omheen.
ITBS duikt vaker op als de belasting op het dijbeen, met name een grotere druk op de zijkant , groter word dan gewoonlijk het geval zou zijn...
logisch gezien, staat dan ook de afstand van de benen ten opzichte van verder uit elkaar.
wat zich onvermijdelijk uit op de zijkant van de knieeen, zijkant dijbeen, gevoelig bekkengewricht, pijnlijke onderrug ter hoogte van de buitenkant bekken, hogere tot overbelaste lendespieren, etc..
als je dan met een te brede Q-waarde intensiever en /of competitief fietst, ga je onvermijdelijk blessures oplopen.
Blessures die zich met dezelfde intensiteit, krachtontplooing en trapsnelheid zich voordien niet stelden.
de producent heeft daar geen schuld aan... tenminste..als ze genoeg info erover verstrekken van het hoe en wat en welk type gebruiker...en dat is dus wel een probleem.
Algemeen gezien is er veel te weinig info daarover... wie een fiets laat samenstellen, zal zelf daar maar zeer zelden aan denken.
de handelaar in kwestie staat daar meestal ook niet bij stil.
ergens denkt men...ach die paar mm's maken het niet.
toch wel...
wet dat er bij bepaalde modellen / reeksen , afwijkingen zijn tot 28mm !!!!!
dat is bijzonder veel, en dat laat zich erg duidelijk voelen bij wie veel en erg intensief werkt..zeker bij wedstrijdrijders.
het is wel iets om over na te denken.
ITBS
Beste wielervrienden, ik ben een voetballer en heb net als sommige hier kennis gemaakt met het frictiesyndroom..
Maanden heb ik ermee gesukkeld, inspuitingen, rust, ijs, stretchen, niets holp.. ik ben uiteindelijk geopereed nu zo'n 6tal weken geleden, maar ik ondervind nog altijd af en toe (druk)pijn rond het litteken.. Weet iemand soms of dit normaal is en zoja of het nog zal wegtrekken? Alvast bedankt
groetjes
Maanden heb ik ermee gesukkeld, inspuitingen, rust, ijs, stretchen, niets holp.. ik ben uiteindelijk geopereed nu zo'n 6tal weken geleden, maar ik ondervind nog altijd af en toe (druk)pijn rond het litteken.. Weet iemand soms of dit normaal is en zoja of het nog zal wegtrekken? Alvast bedankt
groetjes
