04/10/09 ARDOOIE – UITBOLLEN BESTAAT NIET Aanwezig: Don Cortisoni (Davy Cortvriendt) – Alberto Ducador (Bert Duyck) – Bockor Bart – Bockor Dirk – Bockor Tom – Bockor onbekend – Bockor Steven – Bockor Geert
U merkt het, ik was een eenzame vis in onbekend water. Weinig Bike Devils te zien, behalve Devil in wording Ducador. Daarnaast stonden ook Davidoff Streetmans en Snorre aan de start. Aan de blikken te zien, zou het ook geen routinetochtje worden, niet in het minst wegens een toch alweer aanwezige cross velo. De rij aan de inschrijving maakte al snel duidelijk dat Ardooie dit jaar kon rekenen op massale belangstelling. Grootste reden vermoedelijk dat er noch gisteren, noch vandaag een rit in de streek was. Het traditionele begin was het crossparcours wat aan rakettempo werd genomen, slalommend tussen boompjes én tragere rijders. Gezien de wind bewogen de eersten soms meer dan de tweede. Bockor Crossvelo Bart zetten zich op het asfalt richting Ampes Putten meteen op kop en de snelheid zou nauwelijks onder de 40 gaan. Don Cortisoni trapte meer op zijn adem dan op zijn pedalen en de motor ontplofte al na een zestal kilometer, net voor de putten.
Het hoogte punt zat dus in het begin en het moet gezegd worden, er was een lastig parcours uitgetekend (het is de voorbije jaren al anders geweest). Toch mag nu al onthuld worden dat onze passage met de Bike Devils over 14 dagen heel wat meer up- en downhills bezit, en mountainbikematig een stuk technischer is. Plezant was zeker wel dat we tot helemaal beneden de putten konden gaan, naar ik mij herinner was dit voor de eerste keer. De rest van de tocht ging naar Koolskamp – Gits – Lichtervelde – Beveren. Wie de streek een beetje kent, weet dat onverharde stukken die niet zijn opgenomen in de Bloso route van Gits een zeldzaamheid zijn. Misschien kan het een optie zijn om het eens richting Ingelmunster/Meulebeke te gaan zoeken? Nu, voor mij hoeft het niet, sightseeing in de omgeving waar jeugdherinneringen bovendrijven, compenseert sowieso alles.
Het koersverhaal? Dit betreft vooral het aanzien van de Bockors die steeds kleinere ruggen kregen en vagere schimmen werden. Alberto Ducador bracht Don Cortisoni nog een tweetal keer terug, maar dan brak de veer en werd eigen tempo gekozen. Echter niet zonder de spanning op te drijven bij het weerzien op de bevoorradingen natuurlijk. Net op het moment dat ik een 15-tal kilometer voor het einde de Lichterveldse innerlijke rust gevonden had en besloot rustig naar het einde uit te bollen, weerklonk een Siberische Mogow-kreet. Inderdaad, Ignacev mee in een peloton en Don Cortisoni kon zijn moteur voor de zoveelste keer die dag nog eens opblazen. Terug in Ardooie was de ontploffing van een feit en werd de rit op eigen tempo beëindigd. Lichtelijk ontgoocheld wegens het net iets te veel solo moeten rijden, maar dit werd gevoelsmatig gecompenseerd enerzijds door de vaststelling van toch nog 25,5 gemiddeld (27,3 voor de eersten) en anderzijds door het overmatig Bockor-blijven-plakken. Dit laatste onder goedkeurende blik van Alberto Ducador.