Doet da goe hè.
Held willen worden? Volg ons LIVE!
-
Palmboy
- Mountainbiker
- Posts: 489
- Joined: Sat 06 Aug 2005 11:05
- Location: Stevens Haze ES (2011) + Scott Scale 35 (2008)
We hebben net de tweede dag, de konniginnerit achter de rug.
We krijgen positieve reacties dat mensen ons via het web kunnen volgen: kijk op www.heldwillenworden.be en klik op live. (nog altijd onder voorbehoud dat alles blijft werken :s - deze morgen was het ff paniek).
Foto's werken helaas niet maar die kan je zien op http://www.flickr.com/photos/29342556@N08
We krijgen positieve reacties dat mensen ons via het web kunnen volgen: kijk op www.heldwillenworden.be en klik op live. (nog altijd onder voorbehoud dat alles blijft werken :s - deze morgen was het ff paniek).
Foto's werken helaas niet maar die kan je zien op http://www.flickr.com/photos/29342556@N08
-
Palmboy
- Mountainbiker
- Posts: 489
- Joined: Sat 06 Aug 2005 11:05
- Location: Stevens Haze ES (2011) + Scott Scale 35 (2008)
Hallo,
Ik stoot hier nu toevallig op deze topic terug, niet moeilijk als dat nog altijd gepinned staat
Ik wil toch nog eventjes mijn verhaal in het kort doen.
------------------------------
Vanaf het moment dat de eerste zonnestralen de toppen van de vele tentjes aantikken ontwaakt het kampement. Fietskledij wordt aangetrokken en de nodige sanitaire verplichtingen worden voldaan alvorens aan te schuiven voor het ontbijt. Alles gebeurt in open lucht. De nachten en ochtenden zijn ijskoud. Geen verwarming en enkel een houten bankje in een partytent. Om half negen worden de renners op gang geschoten voor weer een zware rit van 100 kilometer op de mountainbike. Dit is de Duchenne Heroes, een zevendaagse tocht van Luxemburg, door België en Duitsland, naar Nederland. Een tocht die aangevat wordt door getrainde en minder getrainde, jonge en minder jonge, scherpe en minder scherpe mountainbikers die de heldenstatus willen bereiken.
Doel van deze helse onderneming is om geld in te zamelen voor de strijd tegen de ziekte van Duchenne. Een verschrikkelijke spierziekte die vooral jongens treft en langzaamaan hun spieren afbreekt. Gekluisterd aan hun rolstoel zullen ze heel uitzonderlijk de volwassen leeftijd bereiken. Alle renners laten zich sponsoren om aan deze tocht deel te nemen. Onder de renners ook vaders van patiënten die tot voor enkele maanden nog niet op een fiets gezeten hadden, maar zich zo wel uit de naad willen werken om een oplossing te vinden voor deze, tot nog toe ongeneselijke, ziekte.
De Duchenne Heroes start vanuit Wiltz in Luxemburg waar ik samen met mijn teammaat Maarten Gijbels de debatten aanvat. De tocht wordt verreden met een GPS toestel, waarin de routes op voorhand ingeladen werden. Dat dit niet altijd een evidentie is blijkt al snel. Onze GPS berekent onze route opnieuw en we worden via de weg naar de eerste bevoorrading gestuurd. Als 58ste team waren we gestart en als tweede team meldden we ons daar aan. Na wat gepruts aan de instellingen waren we dan echt op pad. Interpretatie van wat een GPS meldt is dan weer een andere zaak: teams die elkaar op paadjes tegemoet rijden of dwars door een bos de juiste weg zochten waren meer schering en inslag. Maar dit behoorde dan ook tot het avontuur waarmee we bezig waren.
De eerste drie dagen werden aangemelde als de zwaarste. Ze liepen dan ook door de Belgische Ardennen. De tweede dag was de koninginnenrit, en voor mij ook de dag waar ik het meeste afzag. De rit van de dag ervoor zat nog in de kleren en door de koude kreeg ik de pedalen nauwelijks rond. Vermoeid na negen uur fietsen kwamen we aan in hetkamp. Net na de aankomst werd een eerste soepje genuttigd en zette ik me aan het werk om mijn fiets te wassen en te smeren. Om zeven uur was het dan tijd om een avondmaal te nuttigen, een douche te nemen en naar de briefing voor de volgende dag te komen luisteren om tenslotte zo snel mogelijk op de luchtmatras te kunnen liggen. Sommigen verkozen om toch wat langer in de bar te blijven hangen waarbij ze van drank voorzien werden door mijn vrouw Inge, die meeging als vrijwilligster.
De vierde dag trok richting Nederland en Duitsland en was op papier een iets minder zware rit als de dagen voordien. Op papier, want in werkelijkheid was deze rit even zwaar, en vooral voor de meeste deelnemers onverwacht zwaar. De spieren, knieën en pezen deden pijn, ondanks een uitstekende behandeling door het massageteam. En niet alleen het lichaam liet het afweten bij de meesten, maar ook de fiets. Een mecanicienteam volgde de renners gedurende de hele tocht op bevoorradingen en kampplaatsen. Wij hadden te maken met kapotte wielen, lekke banden en sputterende versnellingen. Vooral bij het kapotte achterwiel van Maarten op dinsdag hebben we veel tijd verloren en vertrokken we als allerlaatste team met nog 60km voor de boeg.
De drie laatste dagen waren in vergelijking tot de vorige dagen lichtere ritten omdat er minder geklommen en geploeterd moest worden. Maar de afstanden die dagelijks afgelegd moesten worden werden serieus opgetrokken tot zelfs 120km. Om het heldendom te bereiken moest er echt iets voor gedaan worden.Niettemin slaagden we er in om deze etappes af te leggen in sneltreinvaart om zo de laatste 10 kilometer ingroep en onder politiebegeleiding door Nijmegen af te leggen. Het ontvangst aan de finish in Park Brakkensteinwas overweldigend. Honderden supporters, familieleden, vrienden, sponsors en patiëntjes stonden ons op tewachten en onder luid applaus als helden binnen te halen.
1.000.000 euro. Dit hebben we met zijn allen opgehaald. Voor de echtehelden. De kinderen die met moedhun ziekte dragen en die meerlevensvreugde tentoonspreidendan wie dan ook. De pijn, de kou,het afzien, het werd allemaal dragelijker omdat je weet waarvoor je het doet. Voor hen.Ook de steun van onze teambegeleiders - Inge, Ine enSanne –, mijn ploegmaat Maarten,de vele sponsors en partners, vrienden en familie die ons volgden via het internet was onmisbaar.Naar ieder van hun gaat mijn dank uit.
Ik stoot hier nu toevallig op deze topic terug, niet moeilijk als dat nog altijd gepinned staat
Ik wil toch nog eventjes mijn verhaal in het kort doen.
------------------------------
Vanaf het moment dat de eerste zonnestralen de toppen van de vele tentjes aantikken ontwaakt het kampement. Fietskledij wordt aangetrokken en de nodige sanitaire verplichtingen worden voldaan alvorens aan te schuiven voor het ontbijt. Alles gebeurt in open lucht. De nachten en ochtenden zijn ijskoud. Geen verwarming en enkel een houten bankje in een partytent. Om half negen worden de renners op gang geschoten voor weer een zware rit van 100 kilometer op de mountainbike. Dit is de Duchenne Heroes, een zevendaagse tocht van Luxemburg, door België en Duitsland, naar Nederland. Een tocht die aangevat wordt door getrainde en minder getrainde, jonge en minder jonge, scherpe en minder scherpe mountainbikers die de heldenstatus willen bereiken.
Doel van deze helse onderneming is om geld in te zamelen voor de strijd tegen de ziekte van Duchenne. Een verschrikkelijke spierziekte die vooral jongens treft en langzaamaan hun spieren afbreekt. Gekluisterd aan hun rolstoel zullen ze heel uitzonderlijk de volwassen leeftijd bereiken. Alle renners laten zich sponsoren om aan deze tocht deel te nemen. Onder de renners ook vaders van patiënten die tot voor enkele maanden nog niet op een fiets gezeten hadden, maar zich zo wel uit de naad willen werken om een oplossing te vinden voor deze, tot nog toe ongeneselijke, ziekte.
De Duchenne Heroes start vanuit Wiltz in Luxemburg waar ik samen met mijn teammaat Maarten Gijbels de debatten aanvat. De tocht wordt verreden met een GPS toestel, waarin de routes op voorhand ingeladen werden. Dat dit niet altijd een evidentie is blijkt al snel. Onze GPS berekent onze route opnieuw en we worden via de weg naar de eerste bevoorrading gestuurd. Als 58ste team waren we gestart en als tweede team meldden we ons daar aan. Na wat gepruts aan de instellingen waren we dan echt op pad. Interpretatie van wat een GPS meldt is dan weer een andere zaak: teams die elkaar op paadjes tegemoet rijden of dwars door een bos de juiste weg zochten waren meer schering en inslag. Maar dit behoorde dan ook tot het avontuur waarmee we bezig waren.
De eerste drie dagen werden aangemelde als de zwaarste. Ze liepen dan ook door de Belgische Ardennen. De tweede dag was de koninginnenrit, en voor mij ook de dag waar ik het meeste afzag. De rit van de dag ervoor zat nog in de kleren en door de koude kreeg ik de pedalen nauwelijks rond. Vermoeid na negen uur fietsen kwamen we aan in hetkamp. Net na de aankomst werd een eerste soepje genuttigd en zette ik me aan het werk om mijn fiets te wassen en te smeren. Om zeven uur was het dan tijd om een avondmaal te nuttigen, een douche te nemen en naar de briefing voor de volgende dag te komen luisteren om tenslotte zo snel mogelijk op de luchtmatras te kunnen liggen. Sommigen verkozen om toch wat langer in de bar te blijven hangen waarbij ze van drank voorzien werden door mijn vrouw Inge, die meeging als vrijwilligster.
De vierde dag trok richting Nederland en Duitsland en was op papier een iets minder zware rit als de dagen voordien. Op papier, want in werkelijkheid was deze rit even zwaar, en vooral voor de meeste deelnemers onverwacht zwaar. De spieren, knieën en pezen deden pijn, ondanks een uitstekende behandeling door het massageteam. En niet alleen het lichaam liet het afweten bij de meesten, maar ook de fiets. Een mecanicienteam volgde de renners gedurende de hele tocht op bevoorradingen en kampplaatsen. Wij hadden te maken met kapotte wielen, lekke banden en sputterende versnellingen. Vooral bij het kapotte achterwiel van Maarten op dinsdag hebben we veel tijd verloren en vertrokken we als allerlaatste team met nog 60km voor de boeg.
De drie laatste dagen waren in vergelijking tot de vorige dagen lichtere ritten omdat er minder geklommen en geploeterd moest worden. Maar de afstanden die dagelijks afgelegd moesten worden werden serieus opgetrokken tot zelfs 120km. Om het heldendom te bereiken moest er echt iets voor gedaan worden.Niettemin slaagden we er in om deze etappes af te leggen in sneltreinvaart om zo de laatste 10 kilometer ingroep en onder politiebegeleiding door Nijmegen af te leggen. Het ontvangst aan de finish in Park Brakkensteinwas overweldigend. Honderden supporters, familieleden, vrienden, sponsors en patiëntjes stonden ons op tewachten en onder luid applaus als helden binnen te halen.
1.000.000 euro. Dit hebben we met zijn allen opgehaald. Voor de echtehelden. De kinderen die met moedhun ziekte dragen en die meerlevensvreugde tentoonspreidendan wie dan ook. De pijn, de kou,het afzien, het werd allemaal dragelijker omdat je weet waarvoor je het doet. Voor hen.Ook de steun van onze teambegeleiders - Inge, Ine enSanne –, mijn ploegmaat Maarten,de vele sponsors en partners, vrienden en familie die ons volgden via het internet was onmisbaar.Naar ieder van hun gaat mijn dank uit.
De nieuwe website voor 2009 is online.
Ze starten al direct goe: een veiling oa met JM pfaff, walter grootaers, bezoekje aan sporza op zondag ...
www.heldwillenworden.be
Ze starten al direct goe: een veiling oa met JM pfaff, walter grootaers, bezoekje aan sporza op zondag ...
www.heldwillenworden.be
