De 'forme' was ver te zoeken, na daags voordien de Kokijdse cyclocross weer met een bezoekske te hebben vereerd, wat uiteraard weer gepaard ging met bijzonder lange nabeschouwingen in talloze drankgelegenheden tussen Koksijde en Klerken. Hoogdagen voor de horeca, kortom.
Enfin, terug naar Beerst dus : het gevreesde 'Praetbos' heeft er m.i. in vorige edities wel es slechter bij gelegen, en de planken in de grachten waren een bijzonder goed idee. Voor wie niet bang was van het water en de modder, over een goed stel benen beschikte en wat bedreven was in het glijwerk tussen de bomen, was dit bos zeker en vast te doen. Dat het voor mij echter geen foutloos parcours werd, hoeft waarschijnlijk niet meer te worden gezegd.
Ook de rest van de tocht mocht er best wezen. Uiteraard kom je er elk jaar weer wat dezelfde weiden en dreven tegen - het wiel kun je nu eenmaal slechts één keer uitvinden - maar toch is dit een tocht die ook elke keer weet te bekoren. Aangezien er nu - met uitzondering van Keiem - eigenlijk nog slechts één keer per jaar in deze streek wordt georganiseerd, is het toch steeds weer ''een nieuwtje" om naar Beerst af te zakken, en zijn we ook elke keer weer verwonderd over het toch wel vrij hoge bosgehalte dat ze in hun tocht weten te verwerken.
Kort na de bevoorrading waren de beste pijlen verschoten, en verkleumd van de koude zijn we uiteindelijk toch nog Beerst terug binnen gestrompeld, waar een taske verse soep de stramme knoken terug wat op temperatuur diende te brengen.
Ondertussen waren enkele andere Erika's Baaikers (blijkbaar nòg zotter dan die onnozelaars van Beerst
) met hun velo in de ondertussen gietende regen, terug richting huiswaarts Klerken, vertrokken. Zulke toeren waren dit jaar alleszins aan mij niet besteed.
Wie weet volgend jaar misschien, op de jubileum-editie van de Westhoek-mountainbike-tocht. 't Schijnt dat ze dan voor in de namiddag al een discobar hebben besteld, zodat we er dan eventueel nog in den dans kunnen geraken. Count me in !
heeft me terug op temperatuur gebracht!
