Dolomiti Superbike
volgens mij is het makkelijkst altijd met de wagen,cdc wrote:Nog een vraagje. Wat is de eenvoudigste manier om daar te raken? Met de auto naar daar? Trein? Vlieger?
anders toch altijd een gezeul met je fiets
met de trein biedt ook mogelijkheden
via duitsland den brenner over
en het dal richting de dolomiti marathon is ook voorzien van een spoorlijn
effe zoeken zou ik zeggen
met de vlieger is al wat anders
met ryanair kun je naar treviso vliegen
maar vandaar uit toch nog een kleine 3 uur met de wagen/taxi/bus
je kunt wel eens informeren in de hotels waar je mogelijk wilt gaan logeren
ik weet dat men in de winter elke zaterdag een bus inlegt om belgen vanuit treviso naar hun streek te halen
misschien dat dit in de zomer (of exclusief voor de dolomiti marathon) ook wel kan
je kan ook altijd hier een vraag stellen naar andere deelnemers
misschien vind je wel ergens een plaatsje in de auto
=kostendelend en sociaal
-
Fons Moors
- Mountainbiker
- Posts: 1331
- Joined: Tue 02 Nov 2004 22:44
- Location: E-MTB LEVO - Merida Big7 - Merida Ninety-Nine Merida O-Nine
Er staat een filmke van vorig jaar op mijn hp.
Via onderstaande link ben je er rapper.
http://fonsmtb.stillaert.be/filmkes/Dolomiti_2006.wmv
Fons Moors
Via onderstaande link ben je er rapper.
http://fonsmtb.stillaert.be/filmkes/Dolomiti_2006.wmv
Fons Moors
--------------------------------------------------------------------------------
Ook ginder geweest, prachtig weer op zaterdag en zondag met dik 28graden
samen met Jo, Stefaan, Peter, Chris en Stefan de dolomiti gaan bollen, 120km puur genieten (voor den ene al wa meer dan den andere). Om 8u05 was de start van onze box, goed vertrokken en direct tempo gevonden. De eerste klim vrij vlot omhoog gekomen,Magura nog effe gezien maar die heb ik dan laten rijden. Het was heet dus genoeg drinken was de boodschap, elke bevoorading een verse bidon water genomen, samen met mijn 2l performance in de camelback ruim voldoende. Hier en daar een technisch stukje afdaling, al waren de meeste stukken van het snelle type. Op een lang tussenstuk hele tyd allen gereden, ben ik niet gewoon op een marathon, en een klein dipje gehad. Toen werd ik ingelopen door een man of 8 en ik aangepikt. Het ging ineens een stuk beter, al kon ik niet overnemen... Dan de" laatste" klim, 2 van het groepje moeten laten gaan en de rest achtergelaten klimmen gaat beter dan vals plat. Tydens die klim magura tegengekomen die er ook wat doorzat (wie niet?). Eens boven weeral een prachtig uitzicht, snelle afdaling met een Canarie gereden om hem dan achter te laten op een venijnig klimmetje de laatse 5km. Toen kwamen er ineens weer 5 Italianen aansluiten die me er af wilden rijden op de laatse kleine heuveltjes asfalt, dat is ze niet gelukt en met eentje ( de andere moesten lossen) een spurt gedaan die ik won om zo te eindigen in een tijd van 6u22 over 120km en 3318hm(polar).
Zeer mooie marathon, 100% in orde qua org enz.
Ook ginder geweest, prachtig weer op zaterdag en zondag met dik 28graden
samen met Jo, Stefaan, Peter, Chris en Stefan de dolomiti gaan bollen, 120km puur genieten (voor den ene al wa meer dan den andere). Om 8u05 was de start van onze box, goed vertrokken en direct tempo gevonden. De eerste klim vrij vlot omhoog gekomen,Magura nog effe gezien maar die heb ik dan laten rijden. Het was heet dus genoeg drinken was de boodschap, elke bevoorading een verse bidon water genomen, samen met mijn 2l performance in de camelback ruim voldoende. Hier en daar een technisch stukje afdaling, al waren de meeste stukken van het snelle type. Op een lang tussenstuk hele tyd allen gereden, ben ik niet gewoon op een marathon, en een klein dipje gehad. Toen werd ik ingelopen door een man of 8 en ik aangepikt. Het ging ineens een stuk beter, al kon ik niet overnemen... Dan de" laatste" klim, 2 van het groepje moeten laten gaan en de rest achtergelaten klimmen gaat beter dan vals plat. Tydens die klim magura tegengekomen die er ook wat doorzat (wie niet?). Eens boven weeral een prachtig uitzicht, snelle afdaling met een Canarie gereden om hem dan achter te laten op een venijnig klimmetje de laatse 5km. Toen kwamen er ineens weer 5 Italianen aansluiten die me er af wilden rijden op de laatse kleine heuveltjes asfalt, dat is ze niet gelukt en met eentje ( de andere moesten lossen) een spurt gedaan die ik won om zo te eindigen in een tijd van 6u22 over 120km en 3318hm(polar).
Zeer mooie marathon, 100% in orde qua org enz.
Jep Jep . twas een beestige toch .
Afgezien als de beesten . Alles ging vlot tot aan km 70 , heb daar iets te veel water in 1 maal gedronken en in de afdaling die er kwam , kwam er alles weer uit . Los over het stuur gekotst . ben verder blijven rijden , klein inzinking gehad ( dacht zelfs aan stoppen op een moment , maar da staat niet in mijne woordenboek , dus blijven gaan zijt den deze )
Door da voorval zijn er toch wa bikers mij ingehaalt , na 15km ging het terug wa beter en kon zelfs kop trekken op da vals plat . bij de laatste klim heb ik er terug wa zitten inhalen maar wel afgezien , paar bikers langs de kant zien staan die gans groggi waren .
Onderweg ook veel last gehad van krampen en ik was niet alleen .
Alle twas een mooie marathon en nog redelijk content , maar kon beter .
Toch nog 311 ste geworden van de iets meer dan 1000man die aangekomen zijn .
Zou hem volgend jaar terug willen doen , tijd verbeteren .
Afgezien als de beesten . Alles ging vlot tot aan km 70 , heb daar iets te veel water in 1 maal gedronken en in de afdaling die er kwam , kwam er alles weer uit . Los over het stuur gekotst . ben verder blijven rijden , klein inzinking gehad ( dacht zelfs aan stoppen op een moment , maar da staat niet in mijne woordenboek , dus blijven gaan zijt den deze )
Door da voorval zijn er toch wa bikers mij ingehaalt , na 15km ging het terug wa beter en kon zelfs kop trekken op da vals plat . bij de laatste klim heb ik er terug wa zitten inhalen maar wel afgezien , paar bikers langs de kant zien staan die gans groggi waren .
Onderweg ook veel last gehad van krampen en ik was niet alleen .
Alle twas een mooie marathon en nog redelijk content , maar kon beter .
Toch nog 311 ste geworden van de iets meer dan 1000man die aangekomen zijn .
Zou hem volgend jaar terug willen doen , tijd verbeteren .
8 juli, Villabassa (It), Dolomiti Superbike
Al van woensdag waren we (Mathias Smet, Kris Henderieckx en vrouw Itske) naar de Italiaanse dolomieten afgezakt waar ik zondag zou deelnemen aan m’n eerste echte marathon, meteen een wereldbekermanche.
Donderdagvoormiddag zijn we de slotklim (toch zo’n 800hm) gaan verkennen, schotterpaden tot 10% stijging deden me al aardig zweten en we klommen verder tot de top. In de afdaling werden we geconfronteerd met een pijnlijke hagelbui en twee lekke banden. In de namiddag met Mathias de 5km lange startklim eens gedaan.
Vrijdag reed Nicolas Vermeulen (11e in de wc in Gran Canaria) mee en ook nu trokken we de bergen in. ’s Avonds nog alleen gaan losrijden en mij eens uitgeleefd op de supertechnische singletracks waar de koeien lustig stonden te grazen.
Zaterdag, dag voor de wedstrijd. Normaal wat losfietsen, maar alweer trokken we met vier de bergen in. De laatste honderden meters moesten we zelfs te voet doen, evenals een deel vd afdaling, té steil gewoon (gecombineerd met diepe afgronden ). Daarna via wandelpaden afgedaald, nu weet ik weer waarom ik mountainbike en niet voor de weg heb gekozen! Na 1230 positieve hoogtemeters was het tijd om de fiets te kuisen..
Zondag 7u50, het startschot klinkt vertrouwd in de oren en we knallen de starthelling op, iedereen schiet me voorbij maar geen erg, al na een halve km klimmen begin ik aardig op te schuiven en de daaropvolgende afdalingen en klimmen gaan vlot.
Vermits het m’n eerste marathon was besloot ik vooral niet te hevig te rijden en te genieten van het landschap en het parcours. Hoe de wedstrijd juist verliep is niet zo van belang, enkele anekdotes kunnen wel een gevoel oproepen: in een afdaling ga ik iets te snel de bocht in en ga gewoon rechtdoor, dan maar even door de bos een fictief paadje zoeken en 20” later zit ik weer op het parcours. Ondertussen denk ik even te verbroederen met een renner van het Canadese Trek-team, maar ik laat het maar zo. Een andere afdaling bestond uit een opeenvolging van haarspeldbochten in grind en met houten planken die als vangrail dienden, eentje heb ik mooi geraakt maar zonder tijd te verliezen vervolgde ik het pad.
Al 80km gedaan, nog 40 waarvan 12km rechtdoor valsplat. Met een biker uit Peru kon ik aansluiten bij een drietal en we draaiden mooi rond zodat we enkele (vroeger gestarte) dames inhaalden. Na een passage door een rivierbedding voelde ik de krampen te hard opkomen en met nog een stevige klim te gaan liet ik dan ook een drietal wegrijden. De klim begon, amper enkele minuten later kwam ik bij het drietal en reed ervan weg. Heel de klim nog een verbazend stevig tempo kunnen rijden en veel lijken van de dames en van de 60km tegengekomen. Eén iemand van de ‘open’ kwam me nog voorbij. Bijna aan de top kwam ik een dame van het Duitse Trek team (Katrin Schwing) tegen en samen begonnen we af te dalen. Al snel reed ik weg en helemaal in het dal sloot ik aan bij diegene die me op de klim passeerde, altijd leuk om met een hardtail sneller af te dalen dan anderen met een full-suspension.
De laatste km waren nog golvend over asfalt en weide, met een finale inspanning kwam ik (met startnummer 182) als 48e over de finishlijn gebold. Een onverhoopte klassering dus, 119,8km en 3440hm reed ik in 5u45 wat me vierde Belg deed worden (na Vermeulen, Rondelez en Henderieckx).
Volgend week start ik waarschijnlijk in de Duitse Tune-frm cup en op 22 juli is het BK in Ottignies.
Al van woensdag waren we (Mathias Smet, Kris Henderieckx en vrouw Itske) naar de Italiaanse dolomieten afgezakt waar ik zondag zou deelnemen aan m’n eerste echte marathon, meteen een wereldbekermanche.
Donderdagvoormiddag zijn we de slotklim (toch zo’n 800hm) gaan verkennen, schotterpaden tot 10% stijging deden me al aardig zweten en we klommen verder tot de top. In de afdaling werden we geconfronteerd met een pijnlijke hagelbui en twee lekke banden. In de namiddag met Mathias de 5km lange startklim eens gedaan.
Vrijdag reed Nicolas Vermeulen (11e in de wc in Gran Canaria) mee en ook nu trokken we de bergen in. ’s Avonds nog alleen gaan losrijden en mij eens uitgeleefd op de supertechnische singletracks waar de koeien lustig stonden te grazen.
Zaterdag, dag voor de wedstrijd. Normaal wat losfietsen, maar alweer trokken we met vier de bergen in. De laatste honderden meters moesten we zelfs te voet doen, evenals een deel vd afdaling, té steil gewoon (gecombineerd met diepe afgronden ). Daarna via wandelpaden afgedaald, nu weet ik weer waarom ik mountainbike en niet voor de weg heb gekozen! Na 1230 positieve hoogtemeters was het tijd om de fiets te kuisen..
Zondag 7u50, het startschot klinkt vertrouwd in de oren en we knallen de starthelling op, iedereen schiet me voorbij maar geen erg, al na een halve km klimmen begin ik aardig op te schuiven en de daaropvolgende afdalingen en klimmen gaan vlot.
Vermits het m’n eerste marathon was besloot ik vooral niet te hevig te rijden en te genieten van het landschap en het parcours. Hoe de wedstrijd juist verliep is niet zo van belang, enkele anekdotes kunnen wel een gevoel oproepen: in een afdaling ga ik iets te snel de bocht in en ga gewoon rechtdoor, dan maar even door de bos een fictief paadje zoeken en 20” later zit ik weer op het parcours. Ondertussen denk ik even te verbroederen met een renner van het Canadese Trek-team, maar ik laat het maar zo. Een andere afdaling bestond uit een opeenvolging van haarspeldbochten in grind en met houten planken die als vangrail dienden, eentje heb ik mooi geraakt maar zonder tijd te verliezen vervolgde ik het pad.
Al 80km gedaan, nog 40 waarvan 12km rechtdoor valsplat. Met een biker uit Peru kon ik aansluiten bij een drietal en we draaiden mooi rond zodat we enkele (vroeger gestarte) dames inhaalden. Na een passage door een rivierbedding voelde ik de krampen te hard opkomen en met nog een stevige klim te gaan liet ik dan ook een drietal wegrijden. De klim begon, amper enkele minuten later kwam ik bij het drietal en reed ervan weg. Heel de klim nog een verbazend stevig tempo kunnen rijden en veel lijken van de dames en van de 60km tegengekomen. Eén iemand van de ‘open’ kwam me nog voorbij. Bijna aan de top kwam ik een dame van het Duitse Trek team (Katrin Schwing) tegen en samen begonnen we af te dalen. Al snel reed ik weg en helemaal in het dal sloot ik aan bij diegene die me op de klim passeerde, altijd leuk om met een hardtail sneller af te dalen dan anderen met een full-suspension.
De laatste km waren nog golvend over asfalt en weide, met een finale inspanning kwam ik (met startnummer 182) als 48e over de finishlijn gebold. Een onverhoopte klassering dus, 119,8km en 3440hm reed ik in 5u45 wat me vierde Belg deed worden (na Vermeulen, Rondelez en Henderieckx).
Volgend week start ik waarschijnlijk in de Duitse Tune-frm cup en op 22 juli is het BK in Ottignies.
het was een prachtige tocht met perfekt weer erbij.voor mij was het echter te zwaar om nog echt plezant te zijn.om 8.05 mochten we starten.tijdens de eerste klim over asfalt stond ik al direkt te voet,samen met een 10-tal anderen.De helikopter kwam zeer laag overgevlogen en joeg al het droge gras van de ernaast gelegen akker over ons heen.Al het gras tussen ketting en derailleur en gedaan met schakelen.Na enkele minuten toch terug vertrokken maar vlot schakelen ging niet meer.Na ongeveer 25 km nog meer pech nl.kettingbreuk.Gelukkig had ik materiaal mee om te herstellen maar nie goe voor de moraal natuurlijk.Vanaf km 80 alleen nog maar afgezien maar toch blij dat ik een keer deel genomen heb.misschien nog een tip voor andere deelnemers:ik heb met een vaste vork gereden en dat is eigenlijk niet te doen voor zulke tochten.in afdalingen word je langs alle kanten voorbij gereden en je polsen doen nog dagen pijn nadien.
