Als MTB'er zou ik het verdomd spijtig vinden als als de GRG van de kalender zou verdwijnen. En dat ondanks de dure inschrijving en de minpuntjes die hier boven behandeld werden.
Wie het organiseert kan mij geen kl* schelen als hij er maar voor zorgt dat we er volgend jaar naartoe kunnen.
10/09/2006 grand raid godefroy
-
jerommeken
- Mountainbiker
- Posts: 1227
- Joined: Tue 12 Nov 2002 20:23
- Location: Electrified Scalpel
- Contact:
-
spicyritta
- Mountainbiker
- Posts: 156
- Joined: Sat 03 Dec 2005 22:36
- Location: CLIMB Carbon XX+ Specialized Epic carbon
-
Luc
- Mountainbiker
- Posts: 298
- Joined: Fri 25 Oct 2002 12:46
- Location: Ne Zilvere en ne mat Zwette
- Contact:
Dat vind ik idd ook onbegrijpelijk.. dan kunnen ze beter geen pamfletjes meer uitdelen... ik heb mijn gezin ook maar twee keer gezien en heb zelf een keer of vijf gebeld om te melden in welke buurt en in welke richting ik aan het fietsen was. Als ik dat op voorhand had geweten had ik een oortje voor handenvrij bellen meegenomenLuc P wrote: Dan ook spijtig dat de GRG organisatie een oud pamfletteke met de interessante doortochten meegegeven had (met de toer zoals 3 jaar terug, normale richting dus) voor de supporters...
Mijn gezin heeft mij op die manier dus overal gemist (behalve Rochehaut) en 2 uur staan wachten in de afdaling naar Frahan. Dat is zeer pijnlijk...
Jong, dat ik het niet weet. Ik ben op 't laatst zo suf gegaan dat ik bijgod niet meer weet wie rond mij hing. Het eerste driekwart inderdaad wel wat jojo gespeeld met wat Pervélo-geweld, maar jullie lijken allemaal zo op elkaar dan hékamikeli wrote:@ Peter IV:
Ik had U blijkbaar bijna te pakken. Ik kwam binnen na 8u.45 en heb ook 't volledige traject afgelegd. Blijkbaar moeten wij geregeld in mekaars buurt hebben gereden.
.
-
Magura
- Mountainbiker
- Posts: 939
- Joined: Sun 26 Sep 2004 18:59
- Location: 4x alu, 1x krakbon, 1x tita + dolf, 1x tita 29",1x Cust Tec SingleSpeed, 1x staal, 1x tita zand
- Contact:
Verslag 
:
Zaterdagmiddag vertrokken naar ginder. Daar een rustig parkingske gezocht en gevonden tussen het centrum en Abbaye de Cordemois aan het voetbalterrein.
Fietske uitladen, nummer halen, sfeer opsnuiven en dan nog een gedeelte van de 70 km gebold. Aja, met wat moet ne mensch anders zijnen namiddag en avond vullen?
Nadat vorig jaar aan de jeugdherberg verschillende fietsen waren gestolen, ’s nachts onze ijzers maar goed vergrendeld aan een boom. Ook de wielen apart verankert. Na ’s nachts relatief goed te hebben geslapen, ’s morgens de ontnuchtering. Zadeltasje met al het herstelmateriaal “verdwenen”. Miljaar, geweldig als je dat pas ziet 10 minuten voor de start. Natuurlijk niet slim om dat nog op de fiets te laten…
Dan zo maar naar het centrum gebold, net op tijd voor het startschot, en net te laat om de 4bikersbende te begroeten. Efkes in het centrum gaas gegeven en wat plaatsjes gewonnen (waarom met nog 160 km te gaan: adrenaline natuurlijk), en dan vanaf de eerste klim eigen tempo gereden.
Het vertrek ging richting jeugdherberg en Parc de Cerfs, om de grote autobaan te oversteken. De gehele 70 km-lus bleef aan de andere kant van deze verkeersader. Eerste klim was al direct een lange. Eerst asfalt, nadien een veldgrindweg. Afdaling die volgde was van het type speedthril. Ik ben geen tragen daler, maar als ik zie hoe sommigen hier naar beneden knallen…
Dan weer wat omhoog, een stroompje over en weer wat naar beneden. Vervolgens een schilderachtig moment: doorheen een pas gerooid naaldbos naar boven in een magnifieke mistsluimer. Als dat geen biken in de vroegte is.
Na nog geen 10 km splitsing van 70 – 160 km en 40 – 130 km beneden aan col du Saty. Wij steken het baantje over en draaien links een singletrack in het bos. Steil, voor sommigen nog te doen, anderen te voet. Halverwege iedereen te voet vanwege een boom over het pad. De eerste zweetdruppels komen tevoorschijn tijdens het stijgen. En weten dat slechts 10 m aan de linkerkant de asfaltweg ligt. Boven draait het naar rechts en kunnen we recupereren over een lang stuk baan alvorens het over een snelle afdaling terug rechts den dieperik ingaat. Een Hollander voor mij gaat ei-zo-na net niet voor echt den dieperik in. De klim die volgt mag er ook wel wezen. Ik bespeur slechts 1 collega die met veel moeite tot boven kan rijden. Wat verderop is de bevoorrading van Noirefontaine.
Intussen maak ik kennis met Timus. De eerste 40 km vind ik zeer pittig. Steile klimmen en afdalingen over brede keienwegen waarbij je snelheid kan maken. Opletten is de boodschap, want even niet alert zijn kan rare gevolgen hebben. Het gaat hoofdzakelijk door het bos, weinig asfalt. Maar zeker geen technische stroken, meestal autostradewegen.
De bevoorrading in Dohan was wel dik in orde: energiegels en –repen in overvloed. Eindelijk waar voor je geld! Na een beekoversteek (of over de brug) volgde een lange klim. Zonder echt boven te komen, want het pad ging over in een brede keienweg, plat of vals plat omhoog. Voor de éne een lang saai stuk, voor de natuurmens onder ons een schitterende tijd door bos zonder een teken van leven te zien. Een baantje overgestoken, en na nogwat over die keienweg te dokkeren volgde eindelijk de afdaling. Ook qua feeling eindeloos. Nu al lange tijd geen huis gezien. Puur bosbiken dus.
En dan in de volgende klim op km 58 gebeurde het gevreesde: plat achteraan, blijkbaar een doorn. Hét grote probleem: ‘k heb dus geen materiaal bij. Toch maar eens in de rugzak gekeken, en daar bleek nog een binnenband van x-aantal ritten terug te zitten. Dus wil ik die er maar insteken. Probleem: ‘k heb geen bandentrekkers. Tot Timus weer komt voorbijgereden en dé gouden tip geeft: snelspanner als bandentrekker. Na wat geklungel lukt dit. Hop, den anderen band erin en pompen maar (gelukkig was dat niet gepikt/verdwenen). Enfin, pompen en blijven pompen. Intussen komen er maar bikers voorbijgereden. Wat opviel: veel rijden je straal voorbij (aja, ’t is een chrono), maar toch vragen sommigen of je hulp nodig hebt; blijkt dat dit meestal 4 Bikers zijn. En een Waal is zo vriendelijk te helpen met een CO²patroon. Tot blijkt dat die binnenband ook naar de vaantjes is.
Mjah, niks aan te doen natuurlijk. Natuurlijk wil niemand een binnenband missen, da’s logisch, dus inpakken en verder lopen.
Moraal intussen gezakt tot het vriespunt, want het is nog ver lopen tot den auto en/of volgende bevoorrading, heel ver. Maar op zo’n moment komt de olympische gedachte naar boven: deelnemen is belangrijker dan winnen. Een goede tijd zat er immers nu niet meer in.
Na 4 à 5 km lopen (da’s een half uur: die wintertraining komt toch nog van pas) steekt Zotte mol me voorbij in een afdaling. “Ieeep, Van Hoeydonck, wat is’t, pech?” “Jeps, maar ge kunt me niet helpen, tenzij met een plakkerke”. En jawel, tovert ze dat toch naar boven zeker. Da’s de gelukkigste moment van den dag. Terug wiel deruit, kl*ten met de snelspanner alias bandentrekker, anderen band naar boven, plak, monteren, pompen, en go! Intussen al volop tussen de 70 km-rijders (en zeggen dat ik zo goed bezig was).
Na het einde van de 70 km-lus schiet me tebinnen dat in auto nog 2 nief binnenbanden liggen. Toch maar het zekere voor het onzekere genomen en de baan naar Bouillon opgedraaid richting auto. Ginder nog vlug de ketting gesmeerd, en vertrokken voor de laatste 90 km-lus die qua parcours toch wel anders was.
Vertrekken doet het naar het zuiden, de baan richting oprit N 89 naar Sedan. Vervolgens naar rechts, aan een bevoorrading, om een lange klim in het bos richting Corbion op te draaien. ’t Is te zeggen, het duurt nog wel een tijdje voordat je ginder bent. Intussen kom ik Phrace tegen en samen rijden we nog een beetje verkeerd. Da’s goed voor het sociaal contact zo blijkt. Wat verder is de weg geteisterd door bosbouwactiviteiten. Bomen en takken zorgen ervoor dat je van de fiets moet en links en rechts een alternatief moet zoeken.
Iets verder, vlak voor de ravito in Corbion kom ik ons pa tegen. Die is blijkbaar toch gestart voor de 90 km, maar heeft geen risico’s genomen met z’n arm en rijdt van hier naar ginder over het parcours, zodat ik hem later nog verschillende keren zal tegenkomen.
Nadien volgt naar mijn mening het meest technische stuk. Intussen zijn we weer in de buurt van Bouillon. Aan de overkant van de Semois herken ik Abbaye de Cordemois. Iets verder is het klauteren geblazen. Over een rotspartij de fietsen omhoog sleuren. De track nadien langs de rivier is ook wel dikke fun: af en toe even knal omhoog, dan klink naar beneden, yeah! Na terug serieus wat hoogte te hebben gewonnen is er een gevaarlijke en verraderlijke afdaling: constant drops van een paar decimeters, keien en gapende geulen. Enfin, hetgeen wat in bvb. een Raid des Hautes Fagnes een regelmaat is.
Beneden aan de bevoorrading en Shimano herstelstand kom ik Nothing’s Impossible tegen en vertrekken we samen verder. Nu weer eerder saaie wegen richting Alle, en zelfs een (veel te) lang stuk asfalt, zelfs over de grote baan. Dan komt het zwarte beest van vorig jaar: de afdaling naar Frahan. Toen knalde ik daar vollen bak frontaal op een brug. Nu gelukkig zonder ongelukken naar beneden. Na een tijdje bobbelen over de rotsen van de rivierbedding begint in Poupehan een volgende steile klim. Weinigen die over dit rotsig pad op de fiets blijven. Wat verderop in Rochehaut weer een ravito. Intussen zijn de tafels al veel minder rijkelijk gevuld en rij ik gewoon door. Dat zijn de nadelen van in de achterhoede rijden.
Wat verderop zorgt een waddoorsteek voor verfrissing aan de voeten. Nadien is er weer een klim van het type “onmogelijk”. Boven haal ik uit m’n rugzak een sandwichke (aja, den tijd maakte toch niks meer uit). Awel, da smaakt na nen helen dag rotzooi!
Een paar kilometer later volgde dé klim van de dag: naar Bottasart en het bijhorende uitzicht op Tombeau sur Géant, oftewel het graf van de reus. En of er lijken rondreden naar boven. Dit leek zowat eindeloos, zeker na al x-aantal km’s. Gelukkig zat ik nog ietwat “fris” (ahum, ’t is een understatement) en kon nog genieten van het plaatselijke openluchtmuseum: elke 100 meter een kunstwerk over de bosbouw. Wel grappig. Eens op de top was het uitzicht prachtig, spijtig dat de bevoorrading in het dorp hier niet was. Anders bleef ik zeker wat langer pissen.
Vanaf dan was het beste er toch al af. Ook vele andere lijken tegengekomen, zoals iemand van Parijs die zich afvroeg: “Vous aimez le vélo maintenant?” “Oui, mais pas les pneus” antwoordde ik lachend.
Het slot was wat veranderd ten opzichte van vorig jaar. Nu kwamen we boven aan de uitzichttoren boven Bouillon. Omdat ik toch al den toerist uithing maar eens vlug gaan kijken naar ginder. Eigenlijk een aanrader, maar natuurlijk doe je dat niet als je een goede tijd aan het rijden bent. Enfin, na de afdaling kwamen we terug aan de abdij. Het teken dat er nog slechts 1 klim rest, wist ik uit de verkenning. Dus daar het gashendeltje nog eens volop opengedraaid. Laatste afdaling, nog even naast de Semois, en dan de tent binnengeknald. Ditmaal met een gemengd gevoel: spijtig van de goei benen en een slechte uitslag, maar toch blij dat ik de moraal heb gevonden om door te rijden. Het was nog de moeite waard! Leve de olympische gedachte “meedoen is belangrijker dan winnen”.
Conclusie:
- 70 km vind ik persoonlijk WEL mooi: heel veel bos en rustige wegen, echter niet technisch. Dus ook geschikt voor beginners.
- 90 km iets technischer, maar ook soms saaiere stukken over asfalt. Afwisselender dus.
- Het geheel dus nog een haalbare kaart blijkt na 2 jaar op rij, ook bij pech. Moest een parcours à la Malmédy 160 km zijn, zou het heel wat andere koek zijn.
- Bepijling: al zoveel over gezeverd: in theorie hanger er genoeg pijltjes, maar spijtig genoeg allemaal in de hoogte. Tijdens een afdaling heb je daar dus soms geen oog voor. Kalk op de grond brengt dan een oplossing, maar is hier dus niet gebruikt.
- Tijdsopmeting: daar kan ik kort over zijn: je rijd voor je eigen te plezieren, alé, ik toch, en niet om anderen te bedriegen. Dan ben je tristig bezig.
Voetnoot: bedankt voor alle mensen die me hulp (wilden) aanbieden. Bedankt!
:Zaterdagmiddag vertrokken naar ginder. Daar een rustig parkingske gezocht en gevonden tussen het centrum en Abbaye de Cordemois aan het voetbalterrein.
Fietske uitladen, nummer halen, sfeer opsnuiven en dan nog een gedeelte van de 70 km gebold. Aja, met wat moet ne mensch anders zijnen namiddag en avond vullen?
Nadat vorig jaar aan de jeugdherberg verschillende fietsen waren gestolen, ’s nachts onze ijzers maar goed vergrendeld aan een boom. Ook de wielen apart verankert. Na ’s nachts relatief goed te hebben geslapen, ’s morgens de ontnuchtering. Zadeltasje met al het herstelmateriaal “verdwenen”. Miljaar, geweldig als je dat pas ziet 10 minuten voor de start. Natuurlijk niet slim om dat nog op de fiets te laten…
Dan zo maar naar het centrum gebold, net op tijd voor het startschot, en net te laat om de 4bikersbende te begroeten. Efkes in het centrum gaas gegeven en wat plaatsjes gewonnen (waarom met nog 160 km te gaan: adrenaline natuurlijk), en dan vanaf de eerste klim eigen tempo gereden.
Het vertrek ging richting jeugdherberg en Parc de Cerfs, om de grote autobaan te oversteken. De gehele 70 km-lus bleef aan de andere kant van deze verkeersader. Eerste klim was al direct een lange. Eerst asfalt, nadien een veldgrindweg. Afdaling die volgde was van het type speedthril. Ik ben geen tragen daler, maar als ik zie hoe sommigen hier naar beneden knallen…
Dan weer wat omhoog, een stroompje over en weer wat naar beneden. Vervolgens een schilderachtig moment: doorheen een pas gerooid naaldbos naar boven in een magnifieke mistsluimer. Als dat geen biken in de vroegte is.
Na nog geen 10 km splitsing van 70 – 160 km en 40 – 130 km beneden aan col du Saty. Wij steken het baantje over en draaien links een singletrack in het bos. Steil, voor sommigen nog te doen, anderen te voet. Halverwege iedereen te voet vanwege een boom over het pad. De eerste zweetdruppels komen tevoorschijn tijdens het stijgen. En weten dat slechts 10 m aan de linkerkant de asfaltweg ligt. Boven draait het naar rechts en kunnen we recupereren over een lang stuk baan alvorens het over een snelle afdaling terug rechts den dieperik ingaat. Een Hollander voor mij gaat ei-zo-na net niet voor echt den dieperik in. De klim die volgt mag er ook wel wezen. Ik bespeur slechts 1 collega die met veel moeite tot boven kan rijden. Wat verderop is de bevoorrading van Noirefontaine.
Intussen maak ik kennis met Timus. De eerste 40 km vind ik zeer pittig. Steile klimmen en afdalingen over brede keienwegen waarbij je snelheid kan maken. Opletten is de boodschap, want even niet alert zijn kan rare gevolgen hebben. Het gaat hoofdzakelijk door het bos, weinig asfalt. Maar zeker geen technische stroken, meestal autostradewegen.
De bevoorrading in Dohan was wel dik in orde: energiegels en –repen in overvloed. Eindelijk waar voor je geld! Na een beekoversteek (of over de brug) volgde een lange klim. Zonder echt boven te komen, want het pad ging over in een brede keienweg, plat of vals plat omhoog. Voor de éne een lang saai stuk, voor de natuurmens onder ons een schitterende tijd door bos zonder een teken van leven te zien. Een baantje overgestoken, en na nogwat over die keienweg te dokkeren volgde eindelijk de afdaling. Ook qua feeling eindeloos. Nu al lange tijd geen huis gezien. Puur bosbiken dus.
En dan in de volgende klim op km 58 gebeurde het gevreesde: plat achteraan, blijkbaar een doorn. Hét grote probleem: ‘k heb dus geen materiaal bij. Toch maar eens in de rugzak gekeken, en daar bleek nog een binnenband van x-aantal ritten terug te zitten. Dus wil ik die er maar insteken. Probleem: ‘k heb geen bandentrekkers. Tot Timus weer komt voorbijgereden en dé gouden tip geeft: snelspanner als bandentrekker. Na wat geklungel lukt dit. Hop, den anderen band erin en pompen maar (gelukkig was dat niet gepikt/verdwenen). Enfin, pompen en blijven pompen. Intussen komen er maar bikers voorbijgereden. Wat opviel: veel rijden je straal voorbij (aja, ’t is een chrono), maar toch vragen sommigen of je hulp nodig hebt; blijkt dat dit meestal 4 Bikers zijn. En een Waal is zo vriendelijk te helpen met een CO²patroon. Tot blijkt dat die binnenband ook naar de vaantjes is.
Mjah, niks aan te doen natuurlijk. Natuurlijk wil niemand een binnenband missen, da’s logisch, dus inpakken en verder lopen.
Moraal intussen gezakt tot het vriespunt, want het is nog ver lopen tot den auto en/of volgende bevoorrading, heel ver. Maar op zo’n moment komt de olympische gedachte naar boven: deelnemen is belangrijker dan winnen. Een goede tijd zat er immers nu niet meer in.
Na 4 à 5 km lopen (da’s een half uur: die wintertraining komt toch nog van pas) steekt Zotte mol me voorbij in een afdaling. “Ieeep, Van Hoeydonck, wat is’t, pech?” “Jeps, maar ge kunt me niet helpen, tenzij met een plakkerke”. En jawel, tovert ze dat toch naar boven zeker. Da’s de gelukkigste moment van den dag. Terug wiel deruit, kl*ten met de snelspanner alias bandentrekker, anderen band naar boven, plak, monteren, pompen, en go! Intussen al volop tussen de 70 km-rijders (en zeggen dat ik zo goed bezig was).
Na het einde van de 70 km-lus schiet me tebinnen dat in auto nog 2 nief binnenbanden liggen. Toch maar het zekere voor het onzekere genomen en de baan naar Bouillon opgedraaid richting auto. Ginder nog vlug de ketting gesmeerd, en vertrokken voor de laatste 90 km-lus die qua parcours toch wel anders was.
Vertrekken doet het naar het zuiden, de baan richting oprit N 89 naar Sedan. Vervolgens naar rechts, aan een bevoorrading, om een lange klim in het bos richting Corbion op te draaien. ’t Is te zeggen, het duurt nog wel een tijdje voordat je ginder bent. Intussen kom ik Phrace tegen en samen rijden we nog een beetje verkeerd. Da’s goed voor het sociaal contact zo blijkt. Wat verder is de weg geteisterd door bosbouwactiviteiten. Bomen en takken zorgen ervoor dat je van de fiets moet en links en rechts een alternatief moet zoeken.
Iets verder, vlak voor de ravito in Corbion kom ik ons pa tegen. Die is blijkbaar toch gestart voor de 90 km, maar heeft geen risico’s genomen met z’n arm en rijdt van hier naar ginder over het parcours, zodat ik hem later nog verschillende keren zal tegenkomen.
Nadien volgt naar mijn mening het meest technische stuk. Intussen zijn we weer in de buurt van Bouillon. Aan de overkant van de Semois herken ik Abbaye de Cordemois. Iets verder is het klauteren geblazen. Over een rotspartij de fietsen omhoog sleuren. De track nadien langs de rivier is ook wel dikke fun: af en toe even knal omhoog, dan klink naar beneden, yeah! Na terug serieus wat hoogte te hebben gewonnen is er een gevaarlijke en verraderlijke afdaling: constant drops van een paar decimeters, keien en gapende geulen. Enfin, hetgeen wat in bvb. een Raid des Hautes Fagnes een regelmaat is.
Beneden aan de bevoorrading en Shimano herstelstand kom ik Nothing’s Impossible tegen en vertrekken we samen verder. Nu weer eerder saaie wegen richting Alle, en zelfs een (veel te) lang stuk asfalt, zelfs over de grote baan. Dan komt het zwarte beest van vorig jaar: de afdaling naar Frahan. Toen knalde ik daar vollen bak frontaal op een brug. Nu gelukkig zonder ongelukken naar beneden. Na een tijdje bobbelen over de rotsen van de rivierbedding begint in Poupehan een volgende steile klim. Weinigen die over dit rotsig pad op de fiets blijven. Wat verderop in Rochehaut weer een ravito. Intussen zijn de tafels al veel minder rijkelijk gevuld en rij ik gewoon door. Dat zijn de nadelen van in de achterhoede rijden.
Wat verderop zorgt een waddoorsteek voor verfrissing aan de voeten. Nadien is er weer een klim van het type “onmogelijk”. Boven haal ik uit m’n rugzak een sandwichke (aja, den tijd maakte toch niks meer uit). Awel, da smaakt na nen helen dag rotzooi!
Een paar kilometer later volgde dé klim van de dag: naar Bottasart en het bijhorende uitzicht op Tombeau sur Géant, oftewel het graf van de reus. En of er lijken rondreden naar boven. Dit leek zowat eindeloos, zeker na al x-aantal km’s. Gelukkig zat ik nog ietwat “fris” (ahum, ’t is een understatement) en kon nog genieten van het plaatselijke openluchtmuseum: elke 100 meter een kunstwerk over de bosbouw. Wel grappig. Eens op de top was het uitzicht prachtig, spijtig dat de bevoorrading in het dorp hier niet was. Anders bleef ik zeker wat langer pissen.
Vanaf dan was het beste er toch al af. Ook vele andere lijken tegengekomen, zoals iemand van Parijs die zich afvroeg: “Vous aimez le vélo maintenant?” “Oui, mais pas les pneus” antwoordde ik lachend.
Het slot was wat veranderd ten opzichte van vorig jaar. Nu kwamen we boven aan de uitzichttoren boven Bouillon. Omdat ik toch al den toerist uithing maar eens vlug gaan kijken naar ginder. Eigenlijk een aanrader, maar natuurlijk doe je dat niet als je een goede tijd aan het rijden bent. Enfin, na de afdaling kwamen we terug aan de abdij. Het teken dat er nog slechts 1 klim rest, wist ik uit de verkenning. Dus daar het gashendeltje nog eens volop opengedraaid. Laatste afdaling, nog even naast de Semois, en dan de tent binnengeknald. Ditmaal met een gemengd gevoel: spijtig van de goei benen en een slechte uitslag, maar toch blij dat ik de moraal heb gevonden om door te rijden. Het was nog de moeite waard! Leve de olympische gedachte “meedoen is belangrijker dan winnen”.
Conclusie:
- 70 km vind ik persoonlijk WEL mooi: heel veel bos en rustige wegen, echter niet technisch. Dus ook geschikt voor beginners.
- 90 km iets technischer, maar ook soms saaiere stukken over asfalt. Afwisselender dus.
- Het geheel dus nog een haalbare kaart blijkt na 2 jaar op rij, ook bij pech. Moest een parcours à la Malmédy 160 km zijn, zou het heel wat andere koek zijn.
- Bepijling: al zoveel over gezeverd: in theorie hanger er genoeg pijltjes, maar spijtig genoeg allemaal in de hoogte. Tijdens een afdaling heb je daar dus soms geen oog voor. Kalk op de grond brengt dan een oplossing, maar is hier dus niet gebruikt.
- Tijdsopmeting: daar kan ik kort over zijn: je rijd voor je eigen te plezieren, alé, ik toch, en niet om anderen te bedriegen. Dan ben je tristig bezig.
Voetnoot: bedankt voor alle mensen die me hulp (wilden) aanbieden. Bedankt!
Peter sorry maar uw tijd is niet juist.In de uitslag die ginder uithing sta jij voor mij.Ik had 8.42u als tijd en deze klopte ook met mijn registratie.Peter IV wrote:Jong, dat ik het niet weet. Ik ben op 't laatst zo suf gegaan dat ik bijgod niet meer weet wie rond mij hing. Het eerste driekwart inderdaad wel wat jojo gespeeld met wat Pervélo-geweld, maar jullie lijken allemaal zo op elkaar dan hékamikeli wrote:@ Peter IV:
Ik had U blijkbaar bijna te pakken. Ik kwam binnen na 8u.45 en heb ook 't volledige traject afgelegd. Blijkbaar moeten wij geregeld in mekaars buurt hebben gereden.
.
Ik heb een paar keer haasje over gespeeld met kamikeli.
Maar ik lig van mijn plaats in het klassement zeker niet wakker van,ik heb er mij goed geamuseerd ondanks alle kritieken hier.
Ik ben content dat ik niet geweest ben. Na één keer het gevoel te hebben serieus in de zak gezet te zijn, en dan elk jaar dezelfde kritiek te moeten lezen, weet ik wel genoeg.
Voor mij geen probleem dat ze ermee stoppen, misschien neemt een andere organisatie het over en gaat het dan wel goed(koper) zijn.
Voor mij geen probleem dat ze ermee stoppen, misschien neemt een andere organisatie het over en gaat het dan wel goed(koper) zijn.
-
dosenboden
- Mountainbiker
- Posts: 10
- Joined: Tue 30 May 2006 20:09
- Location: TREK 8500 + TREK madone 5.5
Ha rappetrappers........
Als ik het goed lees is er nu nog nergens een fatsoenlijk uitslagen overzicht te vinden? Jammer
Maar aan de andere kant is het een béste kluif werk, met zoveel deelnemers. Onze KNWU laat ook wel eens een week op zich wachten. Die uitslagen zijn namelijk wel bindend en moeten zéker correct weergegeven zijn.
Jammer dat ik lees dat dit de laatste keer was, want ik had volgend jaar graag het rondje (160km) getrapt....
Jos
Als ik het goed lees is er nu nog nergens een fatsoenlijk uitslagen overzicht te vinden? Jammer
Maar aan de andere kant is het een béste kluif werk, met zoveel deelnemers. Onze KNWU laat ook wel eens een week op zich wachten. Die uitslagen zijn namelijk wel bindend en moeten zéker correct weergegeven zijn.
Jammer dat ik lees dat dit de laatste keer was, want ik had volgend jaar graag het rondje (160km) getrapt....
Jos
Tiens, da's straf. Als ik arriveer zit gij al helemaal uitgerust te grijnzen en ik sta voor u geklasseerd.... Daarom dat 't zo lang duurt vooraleer ze de uitslag op 't net zetten, ze zullen eerst de fouten eruit gaan zuiveren. Maar hoe gaan ze dat nu nog doen? Ik had ook de indruk dat da madammeke dat tijd en nummer tegen diene computergast moest zeggen niet zo stressbestendig was... Nu ja, klassement maakt mij eigenlijk niet zo veel uit, maar ik had toch graag mijne juste tijd geweten. Pffff, wat een gepruts.Supernaut wrote:
Peter sorry maar uw tijd is niet juist.In de uitslag die ginder uithing sta jij voor mij.Ik had 8.42u als tijd en deze klopte ook met mijn registratie.
Ik heb een paar keer haasje over gespeeld met kamikeli.
Maar ik lig van mijn plaats in het klassement zeker niet wakker van,ik heb er mij goed geamuseerd ondanks alle kritieken hier.
