1. Er zijn onderweg EHBOposten, Check point posten en 3 hospitalen, allemaal schoon verdeeld over de dagen.
2. Helicopterassistentie : er wordt contact gemaakt met Pokhara en ze komen ze halen met de helicopter.
3. Gedegen EHBOkennis van de gidsen.
4. Onder de dragers en de gidsen zitten "runners". Dat zijn mensen die in ijltempo naar het volgende dorp lopen voor hulp bij de ehbopost.
Ten eerste effe aanduiden op het karakter van de rit. Dit is echt wel expeditiestuff ten top. Er is genoeg materiaal bij om zelfs een breuk te plasteren, maar een schedelbreuk is wat anders. Dat is helicopterverhaal. Maar je mag niet vergeten dat dat overal in de wereld zo is : toen die van't vbsf in Bolivia een mountainbikeafdaling deden is daar iemand juist na de start met zijn gezicht VOL op zijn stuur gekwakt. Tand los, tand uit, lip kapot. Dat is een serieus probleem, maar er is niet onmiddellijk een hospitaal in de buurt. Die heeft daar nog een paar uur mee verdergefietst
Maar dat geldt ook voor bv Zwitserland, waar ikzelf al remote ben gaan mountainbiken en niet zomaar 1 2 3 iemand je kan komen helpen...Als je in Coo de blauwe route gaat rijden met de mountainbike zitten er ook een aantal leuke afdalingen in. Val je daar, kan je wel de ambulance bellen, maar die kunnen daar niet geraken. En het uur dat men dan te voet aflegt om je uit een greppel te komen vissen duurt net zo lang voor een helicopter om op te stijgen en je te halen.
En in La Roche en Ardenne had ik zelfs GEEN aansluiting met mijn Base abonnement
.
om mee te fietsen van Lhasa naar Kathmandu.
