nepal

[ivo]

Ik heb in de tijd met Bangladeshh Airways gevlogen vanuit Amsterdam.
Een avontuur op zich
Nu dat was toch het plan. Uiteindelijk zijn we 2 dagen later, na een eerste basecamp op Shiphol vertrokken vanuit Brussel met Jordan Airways over Bangkok met een (onvoorziene) tussenstop van 4 dagen en wel helaas terug met Bangladesh Airways (Ies thair soemwon woe kan flaaie this kite? Wie kan not faind thé pailot)

[ivo]

Wat is getraind? Relatief hè, moet je bijna een prof zijn?
En alleen is maar alleen.
Wie is Lila?

[Soons]

Getraind is relatief, tuurlijk. Maar 1 tocht per week is wel te weinig
Ik trainde : 2* lopen, 2*mountainbiken en 1*wandelen per week, maar ik ben dan ook een bergbeklimmer. Dichter bij vertrek werd dat dan alleen maar mountainbiken. Heb geen schema gevolgd, deed gewoon wat ik graag deed.

Ik ga sinds 1994 naar Nepal en ben er dus thuis Lila is de gids die met mij altijd gaat bergbeklimmen. Maar hij is even gedreven in't mountainbiken. Zijn broer is Nepalees kampioen mountainbiken. Tof gezelschap

[TJ!]

dit is echt een klotetread. gijllie kunt iemand echt pietonnozel maken.

Iegienie... 'k kan het ni beter verwoorden...

[Biestie1]

waarschijnlijk alweer een stomme vraag van mij
maar heuu ... jullie praten steeds over dragers : wat doen die eigenlijk.
Bij een wandeling lopen die mee om uw pak te dragen, maar bij een bike-tocht zie ik die nie rap meelopen, of toch ?

En nogmaals mijn vorige vraag (want geen antwoord gehad) : wat doe je om aan te passen aan hoogte ? Kan je op voorhand iets doen ?

@ivo : ik zal dan nog maar een jaarke wachten zeker, of is het wel verstandig van ons 2 op een smal paadje langs diep afgronden te laten passeren ?

[Iegienie]

@biestie1 :

dragers : dat was ook een beetje mijn probleem : met een fiets raak je toch verder dan te voet ? maar het antwoord was dat dat dus blijkbaar NIET zo is, en die gasten die leggen wel wat afstand af hoor. dat zijn echt profs he...


wat ze dragen ? wel, het leukst is een trekking met een tentenkamp. Als de groep zo rond de 10 mensen bevat, zijn er een aantal sherpas mee, die mee met de groep stappen, is er een koksploeg die onderweg voor eten zorgt (gebakken vis uit blik op 5000meter hoogte is een echte delikatesse), en een dragersploeg. Ik dacht dat een normale draaglast zo rond de 30kilo is, maar sommigen pakken een dubbele portie. allé in '92 was da toch zo. Als wij de wandeling deden, dan droegen wij enkel ons dagpakje. Maar op die hoogte is dat al rap een kiloke of vijf/zes. De dragers droegen al de rest. En voor 21 dagen stappen is dat al snel iets. Ook dragen ze de proviand voor de ganse reis mee, want op 4000meter hoogte kan je niet veel kopen.

Wel deze kanttekening : jij vind dat Ironbike geen mountainbike is. Maar dit parkoers is nog net iets erger dan Ironbike hoor. Er zullen dagen bij zijn dat je amper op een fiets zit. Stappen en dragen van de fiets horen er nu eenmaal bij. Als je wil, dan moeten we maar eens afspreken, ik kan je de twee fotoboeken tonen van onze reis. Sommige trackskes zijn wel zeer veelzeggend.


Ikzelf heb dus meer last van diarree dan van hoogteziekte. Ben zo eens opgestaan en smorgens iets verkeerds gegeten. Eerste klim was zo'n 1000meter hoog (dit was de eerste dag richting de Paldor, vanuit de langtang vallei, als ik het me goed herinner). Juist voor de groep vertrok moest ik ne keer kakken. Wat later nog eens, en dan ne keer braken, en dan nog eens braken, en dan nog eens scheiten, en tegen dat we boven waren was ik een kompleet kompleet wrak, alle energie, alle suiker was weg. Ze hebben mijne rugzak dan moeten overnemen, en ik kon enkel nog zwalpen. 's middags een ureke geslapen, en wat witte rijst genomen. Dan ging het effe beter, tot de energie weer op was, en het weer zwalp zwalp zwalp was. Vier dagen later stond ik op bijna 6000meter hoogte. beetje pips. lol.
Maar als je dat tegenkomt op een fiets, amajnie.


Iets doen aan hoogteziekte ?
Eerst en vooral de regel respecteren om het hoogteverschil tussen de slaapkampen niet hoger dan 400meter te laten zijn, hier lees ik zelfs dat het best niet meer dan 300meter is. Je mag overdag wel zoveel hoger gaan als je zelf wil.
Je kan ook preventief diamox pakken, maar dat is een beetje zoals met fullies : daar bestaan discussies over.

En zoals je zelf aangeeft, aanpassing aan de hoogte heeft tijd nodig. Als ik op woensdag in Verbier aankom, en mijnen pak en zak naar boven draag, dan ben ik ook buiten adem. Op donderdag doen we dan een rit, als de konditie en de forme het toelaten naar de Mt Fort (bijna 3000meter, en blijven daar zo lang mogelijk). Op vrijdag nog een klein toereke, zaterdag auto verplaatsen.

In de zomer kamperen we echter ook meestal op een camping die zo hoog mogelijk ligt, zijn de goedkoopste en je bent het dichtst bij de bergen he. Als er dan ook echt de bergen ingetrokken wordt, dan voel ik dat effect eind augustus wel degelijk nog. hematocriet weet je wel. Vier weken in de bergen voel je toch een maand of twee. (alles is wel heel persoonlijk hoor, iedereen reageert anders)

Indien je geen bergvakantie hebt, en indien je beter wil geacclimatizeerd zijn voor een cristalp is de gouden tip : maar er een week-vakantie van. Op zaterdag arriveren in Verbier, weekje vakantie met wat rustig biken, telkens zo hoog mogelijk, en dan biken maar he. Arriveren op vrijdag, en de zondag cristalp doen, tja dan is de lona idd. een heel fijn stukske. Ik heb het onlangs nagekeken, en mijn beste tijd op de lona is 22m30 (vanaf het punt waar er moet gestapt worden, niet vanaf de bevoorrading). Laatste stukske had ik wel gelopen. Hoogteaanpassing weet je wel. Op een swiss bike masters speelt dit minder, daar die maar tot 2200 of 2300 meter hoog gaat, en dan nog in het begin van de rit.


nog meer info ? mail maar eens...

[TJ!]

Iets doen aan hoogteziekte ?
Eerst en vooral de regel respecteren om het hoogteverschil tussen de slaapkampen niet hoger dan 400meter te laten zijn, hier lees ik zelfs dat het best niet meer dan 300meter is. Je mag overdag wel zoveel hoger gaan als je zelf wil.
Je kan ook preventief diamox pakken, maar dat is een beetje zoals met fullies : daar bestaan discussies over.

Yep, zo is dat...
Hoogteziekte, of de weerstand er tegen, is niet iets dat je kunt trainen. Je hebt er last van, of je hebt er geen last van... En als je er de ene keer geen last van hebt, wil dat nog niet zeggen dat je er de volgende keer geen last van zult hebben en omgekeerd...
Gewoon de regels respecteren, en liever nog een nachtje extra rond de 3500 meter doorbrengen ipv rapraprap verder te willen gaan.

Wat dat eten boven de 4000 meter betreft:
in 2000 en 2001 was het toch geen enkel probleem om voedsel te vinden zulle.
Mijn vrouw en ik zijn gewoon met ons tweetjes gaan stappen. Zonder dragers, zonder gids. Superplezant en zeer veel aangenaam en leerrijke contacten met de lokale bevolking. En vooral... op eigen tempo .
En aangezien je overal slaapplaats en voedsel vindt, konden we het gewicht van de rugzakken beperken tot rond de 15 kilogram.

[Iegienie]

Mijn vrouw en ik zijn gewoon met ons tweetjes gaan stappen. Zonder dragers, zonder gids. Superplezant en zeer veel aangenaam en leerrijke contacten met de lokale bevolking. En vooral... op eigen tempo .
En aangezien je overal slaapplaats en voedsel vindt, konden we het gewicht van de rugzakken beperken tot rond de 15 kilogram.

Ik weet niet hoe commercieel het circuit den dag van vandaag is, maar als je lodgkes gebruikt als overnachting lukt dat idd. wel.

Maar wij hadden een tentenkamp met alles er op en er aan, en dan heb je de wet van de exponentiele noden he. Met hoe meer je bent, hoe meer noden er zijn, en dus hoe meer er nog extra nodig zijn, etc...

Kontakten met de bewoners zijn idd. wat minder dan, maar dat ligt er maar aan he. Mijn laatste trekking was echt hilarisch. Een viertal mensen van de groep die stopten voor niks, stappen stappen stappen, twas precies koers. En savonds waren ze dan lastig dat ze maar vier uur hadden mogen stappen. olé paté.

Wij waren een uur of acht onderweg. Hier wat lummelen, daar wat lummelen, fotoke pakken, rivierke bestuderen, babbelke doen, stappen... En de grootste grap gebeurde toen 's middags ik een voorstel deed om een extra col mee te pakken. Ik had de kaart bekeken, en dat leek wel doenbaar. Al was het niet zeker. De lopers waren al weg, die konden dus niet mee. De tragere kwamen allemaal mee, en het werd een fantastische belevenis. 's Avonds waren de lopers razend kwaad. Tja, eigen schuld dikke bult he. Een trekking is een wandeling, hoe trager je gaat hoe meer je ziet en beleeft.

[ivo]

waarschijnlijk alweer een stomme vraag van mij
maar heuu ... jullie praten steeds over dragers : wat doen die eigenlijk.
Bij een wandeling lopen die mee om uw pak te dragen, maar bij een bike-tocht zie ik die nie rap meelopen, of toch ?

En nogmaals mijn vorige vraag (want geen antwoord gehad) : wat doe je om aan te passen aan hoogte ? Kan je op voorhand iets doen ?

@ivo : ik zal dan nog maar een jaarke wachten zeker, of is het wel verstandig van ons 2 op een smal paadje langs diep afgronden te laten passeren ?

Blijkbaar wil iedereen ineens in 2007?
Of willen ze uitstel van executie
Pieter wil in 2007, Chris wil in 2007, jij wil in 2007. Groep al bijna volzet Maar oktober 2007 dat is nog een eeuwigheid. Dan ben ik al een oud ventje.
En zo smal waren die paadjes (meestal) nu ook weer niet als ik mij goed herinner.
spijtig genoeg kan ik hier geen foto's posten van de omgeving want dat was nog in de tijd van de 'dia's'.

[ivo]

Qatar is voorlopig de goedkoopste Mij naar Kathmandu.
600 € in oktober en 650€ in juli. Start in Brussel via London.
Juli is wel nog het regenseizoen. Oktober is de beste tijd om ginder te reizen.