Grand Raid Christalp
-
Zandbijterke
- Mountainbiker
- Posts: 81
- Joined: Fri 12 Apr 2002 02:00
- Location: C'dale MTB tandem, C'dale Scalpel SI, Rondo Ruut
Beste, enkele van mijn vrienden hebben hem reeds gereden en vonden het fantastisch! Een goede conditie en veel training is uitermate belangrijk om te kunnen genieten van deze toch wel zware raid. Ikzelf ben reeds ingeschreven en zal dus dit jaar voor de eerste keer meedoen. Nederlandstalige info heb ik niet maar kijk eens op : http://www.grand-raid-christalp.ch Dit is de officiële site van de Christalp waarop je alle belangrijke info kunt vinden. Succes !
-
Zandbijterke
- Mountainbiker
- Posts: 81
- Joined: Fri 12 Apr 2002 02:00
- Location: C'dale MTB tandem, C'dale Scalpel SI, Rondo Ruut
Klein typfoutje ! http://www.grand-raid-cristalp.ch !
-
Zandbijterke
- Mountainbiker
- Posts: 81
- Joined: Fri 12 Apr 2002 02:00
- Location: C'dale MTB tandem, C'dale Scalpel SI, Rondo Ruut
-
Zandbijterke
- Mountainbiker
- Posts: 81
- Joined: Fri 12 Apr 2002 02:00
- Location: C'dale MTB tandem, C'dale Scalpel SI, Rondo Ruut
Waaaaaauw, graaf, bangelijk, benauwelijk, crimineel, fantastisch, ongeloofelijk . . . moet ik nog meer zeggen ?!? De Cristalp is gewoonweg het einde voor de masochisten onder ons en de hel voor al de anderen ! Ondanks mijn tegenvallende prestatie, vond ik toch op het moment zelf, zou ik iedereen willen aanraden om er ooit eens aan mee te doen. Hier een klein verslagje van mijn Zwitserse uitspattingen ( en ze zijn er geweest, ge moogt gerust zijn!).
Vrijdagmorgen 5.00u.: na een onrustige nacht van véél te weinig slaap vertrokken met 3 maten richting Gent om daar een vierde mtb'er op te pikken in onze Sprinter camionette en koers te zetten naar Verbier. Wij hadden via internet contakt gehad met 2 Belgen die al in Zwitserland waren om samen met hen een app. te delen. Stefaan, die van Gent, ging wel zij plan trekken ter plekke en had enkel vervoer nodig. Na een zéér rumoerige tocht, de scheten en boeren werden werden al snel om ter luidst gelost (de vrouwen waren niet méé hé) kwamen we om +/- 15.30u in Verbier aan. Snel kennis maken met die 2 anderen, naar het schijnt vrienden van onzen Adri, en hup in de koerskleren om een eerste tochtje te maken. We gingen de eerste klim van zondag eens verkennen. Vanuit Verbier 7km omhoog met een gemiddelde van 8 à 9% als opwarmertje. Niemand wilde zich forceren en dus reden we op een gezapig tempo omhoog maar hebben we ons eens lekker laten gaan in de afdalingen! Diegenen die mij kennen van de Mountainbike.be dag weten dat ik niet echt een "bangerik" ben om te dalen, maar wat een chance dat ik Magurakes heb om op tijd en stond te kunnen remmen. De daalsnelheid op de macadambaan ging vlot boven de 70km/u! Yiehaaaa! terug thuisgekomen na een tocht van 2u vertelden mijn 2 vrienden dat ze niet gingen meedoen! De éne had juist een bronchite gehad en kreeg tijdens deze simpele klim niet genoeg adem. De andere had zeker niet goed geklommen naar zijn mening en besloot toen ook maar te volgen met de auto. Allebei hadden ze reeds de Cristalp gereden (4 maal)dus ze wisten wat hun te wachten stond als de conditie niet optimaal was. 's Avonds lekker gaan aperitieven, eten en dan . . . in plaats van te gaan slapen zoals alle andere koereurs, gingen wij eens goed het varken uithangen in Verbier! Eén ding viel direkt op : hier waren meer vrouwen dan venten, die gasten lagen waarschijnlijk allemaal te maffen! Na het bezoeken van 4 plaatselijke cafés en clubs kropen we met een ferme waas voor onze ogen om 03.30u in ons bed.
Zaterdag 0.900u 's morgens opgestaan met enorme pijn in de kop, ofwel was dat slecht bier geweest ofwel kwam het toch door die hoogte? In ieder geval zaterdag werd een rustdag, zeer belangrijk voor zo'n koers de volgende dag. Na het laten "keuren" van de fiets kregen we onze startnummer en konden we ons echt beginnen nerveus maken, alhoewel dat laatste in mijn geval zeker goed meeviel. Zaterdagavond toch ook een beetje vroeger gaan slapen om toch een beetje uitgerust aan de start te verschijnen.
Zondagmorgen 0.500u : DE DAG ! na een lekkere douche, een bord cornflakes en een laatste controle van de bandendruk op weg naar de start die was voorzien om 6.45u. +/- 1.500 deelnemers waren er ingeschreven om deel te nemen aan de lange afstand, nog eens 3.100 anderen startten vanuit Hérémence om een tocht te maken van 75 km over hetzelfde parcours. Om één of andere reden werd er gestart in twee delen, de eerste blok van ik schat 1000 renners mochten allemaal samen starten. Nadien werden wij doorgelaten nadat onze nummers werden ingscand. Zodoende kregen wij allemaal een individuele tijdsopname en werd de tijd aangepast aan de tijdscontroles. Ik had zondag "superbenen" en voelde nauwelijks het verschil tussen dalen en klimmen. De uitzichten die we onderweg tegenkwamen waren subliem en de valpartijen idem dito. Gespaard van enig ongeluk had ik de eerste 90km afgelegd in +/- 5u50 wat ging resulteren in een fantastische eindtijd van ongeveer 9.15u als ik dit tempo had kunnen blijven aanhouden! Eénmaal voorbij Evolène begon de miserie, ik had toen nog +/- 30km voor de boeg met de befaamde Pas de Lona. Krampen in mijn buik en maag dat het niet meer normaal was! Toch nog even doorbijten en hopen dat het wel zal overgaan, dat was dus wel dik tegen men kl*ten. Moeten afstappen en laat maar vliegen. Ik heb toen op 5 km zeker 6 maal moeten stoppen om mij te ontlasten van overtollige diarree. Ondertussen had ik 2 stuukken appelsien aangenomen van een bevoorradingspost die ik prompt 15 meter verder weer moest uitkotsen. Plezant is wat anders. De moraal was natuurlijk direkt beneden alle peil, weg was mijn mooie eindtijd. Ik heb dan geprobeerd telefonisch kontakt te leggen met die 2 gasten die volgden met de camionette om te vragen of ze mij konden oppikken, ik wou echt niet meer verder in deze omstandigheden. Al chance heeft die gast niet geantwoord en moest ik wel verder. Dan eventjes gebeld naar het thuisfront om toch maar iemand te horen die je moed kan inspreken! Je moet dan weten dat ik nog maar +/-23km niet meer moest doen om binnen te geraken, en toch de moraal niet hebben om verder te stampen! Mijn vrouwtje heeft er dan voor gezorgd dat ik toch ben doorgereden ondanks alle miserie. Ondertussen steken al die andere renners je voorbij, ik kan je verzekeren dat geeft je maar een héél klein gevoel. Uiteindelijk bereikte ik de laatste tijdscontrole om 15.15u en kreeg toen de horen dat de limiet was vastgesteld om 16.15u. Ik had het gehaald tot hiertoe, nu nog de Pas de Lona! Dit is +/- 2km te voet een berg beklimmen met een gemiddelde stijgijng van 18% en stukken van boven de 20%. Boven aangekomen moet je even bekomen want door de extreme inspanning krijg je te kampen met zuurstof tekort. Heb enkele gasten aan de zuurstoffles zien hangen! Nu nog 1.5km dalen op een technisch stuk waarbij je armspieren ontploffen van de pijn ondanks een geveerde voorvork, 2km klimmen op een mooi breed pad en dan 15 lange kilometers dalen tot in Grimentz waar de finisch is. Aan de finisch moet je dus op een podium rijden waarrond zeker 3à4000 man staat te applaudisren! Kippevel ! De emoties kregen de vrije loop en menig stoere biker, waarronder ook ik, stonden daar te bleiten gelijk een klein kind blij met de geleverde prestatie.
Ik heb de 131km zware raid afgelegd in 10u19min. Dus dat wil zeggen dat ik over de laatste 30km iets meer dan 4u heb gedaan ! ! !
Conclusie : 1) zonder echte specifieke training haal je de tijdslimieten niet !
2) nu koop ik mij zeker zo'ne f*cking Camelbak zodat ik bij één soort drank kan blijven en niet hoef te mengelen. Ik denk dat dat de reden was van mijn zéér pijnlijke maag!
Volgend jaar ga ik zeker terug en probeer ik zeker mijn tijd te verbeteren. Hat was een fantastische ervaring die ze mij al niet meer kunnen afpakken !
Vrijdagmorgen 5.00u.: na een onrustige nacht van véél te weinig slaap vertrokken met 3 maten richting Gent om daar een vierde mtb'er op te pikken in onze Sprinter camionette en koers te zetten naar Verbier. Wij hadden via internet contakt gehad met 2 Belgen die al in Zwitserland waren om samen met hen een app. te delen. Stefaan, die van Gent, ging wel zij plan trekken ter plekke en had enkel vervoer nodig. Na een zéér rumoerige tocht, de scheten en boeren werden werden al snel om ter luidst gelost (de vrouwen waren niet méé hé) kwamen we om +/- 15.30u in Verbier aan. Snel kennis maken met die 2 anderen, naar het schijnt vrienden van onzen Adri, en hup in de koerskleren om een eerste tochtje te maken. We gingen de eerste klim van zondag eens verkennen. Vanuit Verbier 7km omhoog met een gemiddelde van 8 à 9% als opwarmertje. Niemand wilde zich forceren en dus reden we op een gezapig tempo omhoog maar hebben we ons eens lekker laten gaan in de afdalingen! Diegenen die mij kennen van de Mountainbike.be dag weten dat ik niet echt een "bangerik" ben om te dalen, maar wat een chance dat ik Magurakes heb om op tijd en stond te kunnen remmen. De daalsnelheid op de macadambaan ging vlot boven de 70km/u! Yiehaaaa! terug thuisgekomen na een tocht van 2u vertelden mijn 2 vrienden dat ze niet gingen meedoen! De éne had juist een bronchite gehad en kreeg tijdens deze simpele klim niet genoeg adem. De andere had zeker niet goed geklommen naar zijn mening en besloot toen ook maar te volgen met de auto. Allebei hadden ze reeds de Cristalp gereden (4 maal)dus ze wisten wat hun te wachten stond als de conditie niet optimaal was. 's Avonds lekker gaan aperitieven, eten en dan . . . in plaats van te gaan slapen zoals alle andere koereurs, gingen wij eens goed het varken uithangen in Verbier! Eén ding viel direkt op : hier waren meer vrouwen dan venten, die gasten lagen waarschijnlijk allemaal te maffen! Na het bezoeken van 4 plaatselijke cafés en clubs kropen we met een ferme waas voor onze ogen om 03.30u in ons bed.
Zaterdag 0.900u 's morgens opgestaan met enorme pijn in de kop, ofwel was dat slecht bier geweest ofwel kwam het toch door die hoogte? In ieder geval zaterdag werd een rustdag, zeer belangrijk voor zo'n koers de volgende dag. Na het laten "keuren" van de fiets kregen we onze startnummer en konden we ons echt beginnen nerveus maken, alhoewel dat laatste in mijn geval zeker goed meeviel. Zaterdagavond toch ook een beetje vroeger gaan slapen om toch een beetje uitgerust aan de start te verschijnen.
Zondagmorgen 0.500u : DE DAG ! na een lekkere douche, een bord cornflakes en een laatste controle van de bandendruk op weg naar de start die was voorzien om 6.45u. +/- 1.500 deelnemers waren er ingeschreven om deel te nemen aan de lange afstand, nog eens 3.100 anderen startten vanuit Hérémence om een tocht te maken van 75 km over hetzelfde parcours. Om één of andere reden werd er gestart in twee delen, de eerste blok van ik schat 1000 renners mochten allemaal samen starten. Nadien werden wij doorgelaten nadat onze nummers werden ingscand. Zodoende kregen wij allemaal een individuele tijdsopname en werd de tijd aangepast aan de tijdscontroles. Ik had zondag "superbenen" en voelde nauwelijks het verschil tussen dalen en klimmen. De uitzichten die we onderweg tegenkwamen waren subliem en de valpartijen idem dito. Gespaard van enig ongeluk had ik de eerste 90km afgelegd in +/- 5u50 wat ging resulteren in een fantastische eindtijd van ongeveer 9.15u als ik dit tempo had kunnen blijven aanhouden! Eénmaal voorbij Evolène begon de miserie, ik had toen nog +/- 30km voor de boeg met de befaamde Pas de Lona. Krampen in mijn buik en maag dat het niet meer normaal was! Toch nog even doorbijten en hopen dat het wel zal overgaan, dat was dus wel dik tegen men kl*ten. Moeten afstappen en laat maar vliegen. Ik heb toen op 5 km zeker 6 maal moeten stoppen om mij te ontlasten van overtollige diarree. Ondertussen had ik 2 stuukken appelsien aangenomen van een bevoorradingspost die ik prompt 15 meter verder weer moest uitkotsen. Plezant is wat anders. De moraal was natuurlijk direkt beneden alle peil, weg was mijn mooie eindtijd. Ik heb dan geprobeerd telefonisch kontakt te leggen met die 2 gasten die volgden met de camionette om te vragen of ze mij konden oppikken, ik wou echt niet meer verder in deze omstandigheden. Al chance heeft die gast niet geantwoord en moest ik wel verder. Dan eventjes gebeld naar het thuisfront om toch maar iemand te horen die je moed kan inspreken! Je moet dan weten dat ik nog maar +/-23km niet meer moest doen om binnen te geraken, en toch de moraal niet hebben om verder te stampen! Mijn vrouwtje heeft er dan voor gezorgd dat ik toch ben doorgereden ondanks alle miserie. Ondertussen steken al die andere renners je voorbij, ik kan je verzekeren dat geeft je maar een héél klein gevoel. Uiteindelijk bereikte ik de laatste tijdscontrole om 15.15u en kreeg toen de horen dat de limiet was vastgesteld om 16.15u. Ik had het gehaald tot hiertoe, nu nog de Pas de Lona! Dit is +/- 2km te voet een berg beklimmen met een gemiddelde stijgijng van 18% en stukken van boven de 20%. Boven aangekomen moet je even bekomen want door de extreme inspanning krijg je te kampen met zuurstof tekort. Heb enkele gasten aan de zuurstoffles zien hangen! Nu nog 1.5km dalen op een technisch stuk waarbij je armspieren ontploffen van de pijn ondanks een geveerde voorvork, 2km klimmen op een mooi breed pad en dan 15 lange kilometers dalen tot in Grimentz waar de finisch is. Aan de finisch moet je dus op een podium rijden waarrond zeker 3à4000 man staat te applaudisren! Kippevel ! De emoties kregen de vrije loop en menig stoere biker, waarronder ook ik, stonden daar te bleiten gelijk een klein kind blij met de geleverde prestatie.
Ik heb de 131km zware raid afgelegd in 10u19min. Dus dat wil zeggen dat ik over de laatste 30km iets meer dan 4u heb gedaan ! ! !
Conclusie : 1) zonder echte specifieke training haal je de tijdslimieten niet !
2) nu koop ik mij zeker zo'ne f*cking Camelbak zodat ik bij één soort drank kan blijven en niet hoef te mengelen. Ik denk dat dat de reden was van mijn zéér pijnlijke maag!
Volgend jaar ga ik zeker terug en probeer ik zeker mijn tijd te verbeteren. Hat was een fantastische ervaring die ze mij al niet meer kunnen afpakken !
