C2C 2005

[kine rider]

altijd dezelfden die er eerst staan en zich meer dan ruim bedienen, altijd dezelfden die later komen voor de "kruimels"... 't is soms erg om dat te observeren

Inderdaad, ik was een keer echt te laat aan de picknick tafel wegens het dringend herstellen van twee lekke banden, en er was geen brood meer, de spreekwoordelijke korst as voor mij, één stuk, er waren geen bananen meer, gelukkig lag die van daags voordien nog in mijne camelbak... en toen ik een koekje (die zalige cake-jes) wou nemen, pakt er gewoon iemand met een heel pak boterhammen, bananen en appelsienen in z'n ene hand, heel het pak cake-jes voor mijne neus weg (8 stuks!!)... de klojo! Gelukkig hebben de anderen me onderweg nen boterham gegeven, en een half rijstpappeke.

Andere keren genoeg eten, ok, meestal 't zelfde maar ja, ne mens gaat daar niet van dood hoor. Ge gaat toch niet mee om ne menu à la 'Comme chez soi' te krijgen... powerbars, daar zorgt naar mijn gevoel iedereen zelf best voort, de een krijgt krampen van Powerbar, de ander van WCup, de een lust geen fruitsmaak, de ander geen chocola. Ge kunt nooit voor iedereen goed doen. Ik luste bvb van die picknick tafel die vijgen niet zo graag, maar ik ga daar niet over zagen hoor. Op de voorbereiding zei er een ancien, als ge ne moeilijke eter zijt (ikke niet!), voorzie U van thuis uit. Ik had trouwens voor elke dag een energiespul gekocht, thuis den helft laten liggen wegens geen plaats in de zak, en daar ter plekke nog eens den helft niet gebruikt. Ge kunt tellen he. Ik vind nen boterham met choco, en de dag nadien ene met kaas, en de dag nadien ene met confituur veel lekkerder, die gellekes waren alleen voor noodgevallen... en ik heb een keer echt zwarte sneeuw en gieren boven mijne kop gezien, en ik hallucineerde maar half 't schijnt...

Misschien kan der ne sponsor gezocht worden die één type drank levert, en daar kan indien gewenst van genomen worden, het principe van sommige marathons/toertochten. Lust ge het niet, trekt uwe plan.

Betreft parcours: niet te technisch, of ik installeer mij een Solex-moteureke op mijn CrossMax-en...

[Bengo]

Off topic, maar ik reageer dan ook enkel.
MIjne Rohloff maakt zoals elke Rohloff-naaf in een paar versnellingen (vooral de kleinere, maar die gebruikt een mens af en toe wel eens op de C2C) een licht ratelend geluid. Je kunt het ook zoemen of snorren noemen, dat klinkt alvast wat lieflijker.
Maar dit heeft niks te maken met smeren of niet-smeren (da's meer iets voor de broodjes bij de picknick, en zo komen we toch weer on-topic!), want de essentie van de Rohloff-versnellingsnaaf is nu juist dat ie continu ronddraait in de olie, volledig afgeschermd van alle vuil en nattigheid. Die moet je dus niet meer smeren.
En wat Flippy betreft: die was altijd als een van de eerste weg en hij stopt haast niet onderweg omdat hij zijn imposante beenspieren niet wil laten verzuren geloof ik. Ik heb hem op die 16 fietsdagen dan ook niet gezien op het parcours, behalve 1 keer in het begin, 1 keer halfweg en 1 keer op het einde. Als hij wat meer bij mij was gebleven, was hij allang gewend aan het sonore geluid van mijn Rock'n Rohloff.
Rohloff Rules!

[flippy]

Off topic, maar ik reageer dan ook enkel.
MIjne Rohloff maakt zoals elke Rohloff-naaf in een paar versnellingen (vooral de kleinere, maar die gebruikt een mens af en toe wel eens op de C2C) een licht ratelend geluid. Je kunt het ook zoemen of snorren noemen, dat klinkt alvast wat lieflijker.
Maar dit heeft niks te maken met smeren of niet-smeren (da's meer iets voor de broodjes bij de picknick, en zo komen we toch weer on-topic!), want de essentie van de Rohloff-versnellingsnaaf is nu juist dat ie continu ronddraait in de olie, volledig afgeschermd van alle vuil en nattigheid. Die moet je dus niet meer smeren.
En wat Flippy betreft: die was altijd als een van de eerste weg en hij stopt haast niet onderweg omdat hij zijn imposante beenspieren niet wil laten verzuren geloof ik. Ik heb hem op die 16 fietsdagen dan ook niet gezien op het parcours, behalve 1 keer in het begin, 1 keer halfweg en 1 keer op het einde. Als hij wat meer bij mij was gebleven, was hij allang gewend aan het sonore geluid van mijn Rock'n Rohloff.
Rohloff Rules!

Hoi Bengo, heb aan jou gedacht tijdens mijn rugblocage na terugkeer. Niet mijn beenspieren maar mijn rugspieren zijn de reden van mijn korte stops tijdens een tocht. Diezelfde rugspieren hebben onze weinig ergonomische houding tijdens de repratriëring slecht verteerd. Gelukkig heeft jouw recept (enkele dagen fietsen als een gek) ook bij mij goed geholpen. Indien je volgend jaar wil deelnemen heb ik goed nieuws: wandelen is goed voor de rug! En spijtig genoeg: Rohloff rules indeed.

[whiteman]

Hier zijn enkele bedenkingen van mijne kant...

PocoLoco heeft gelijk als hij bij een hertekening denkt aan 'iets' technischer. De geschiedenis leert dat de beschaving de CTC route inhaalt dus zit je een paar jaar later terug met een 'overgeasfalteerde' CTC. En dat wenst niemand.
Dus je moet altijd een beetje overdrijven om gewoon uit te komen.
En een hertekening is een helse job dus dat wil je niet elk jaar opnieuw doen.

Ik begrijp em ook als em zegt dat em ietsje meer diehards wil meenemen.
Voor de duidelijkheid: ik was ook gecharmeerd door de diversiteit vd groep. De ene is een ex-wielrenner (Benno) de ander een ex-veldrijder (Eric) de ander is een ex-downhiller (Geert). En nog anderen zijn koersfiets-fanaten (met de bijhorende mentaliteit) zoals Flippy. Anderen zijn marathonfreaks zoals Agatev, Luc en mezelf. Deze mix zorgt voor een leuke uitwisseling aan ervaringen en soms kan je serieus verrast worden door de capaciteiten van de 'andere dicipline'. (Zoals Benno of Erik me eraf reden op die superlange beklimmingen.. )
Wat ik wil zeggen is hetvolgende: Pocoloco heeft nu de 'luxe' een ietsje selectiever publiek aan te trekken. De reis van dit jaar zat volledig vol (met nog enkelen op een wachtlijst). Dus hij kan gerust ietsje meer het kruin van de mtb-ers aantrekken om zo ietsje kleine groepen te bekomen.
Ik geloof em best dat hij het niet enkel voor het geld doet, dus vindt hij ongetwijfeld dat ietsje kleinere groepen (20 man) gezelliger zijn.
En dat is waarschijnlijk ook zo. Hoe kleiner de groep, hoe gemakkelijker je aan elkaar hangt.

Over de picknick en de snack:
Daar is tijdens de reis al veel over gebabbeld (en soms gezaagd). Zoals pocoloco al aangaf (ik heb het nu over de snack): het gaat om de perceptie. Poco Loco voorziet een snack om de leegte te overbruggen (dus geen maagvuller) terwijl de fietser na een zware tocht soms volledig leeg toekomt en niets liever wil dan een goeie hartige hap om terug op krachten te komen.
[Trouwens, eigenlijk is het een noodzaak om na een zware inspanning onmiddellijk veel te eten om de verzuring sneller uit de spieren te krijgen]

En ja, soms was de snack een beetje minimaal: bv 2 carre confituurkes en een stukje meloen. Niet echt wat je noemt 'gegeten'.....

Maar ook dat valt toch simpel op te lossen: maak er een vollere maaltijd van. Geef om de 2 dagen pasta (de 2de dag op de camping dat er pasta met vol-au-vent was heb ik NIEMAND horen klagen). Met carbonara, met vol-au-vant, met stoofvlees, .....
Zoveel meer kan dat volgens mij niet kosten (desnoods wordt de prijs ietsje naarboven getrokken) en de klanten zullen in het algemeen minder 'morren'.

greetz, whiteman

[pocoloco]

Maar ook dat valt toch simpel op te lossen: maak er een vollere maaltijd van. Geef om de 2 dagen pasta (de 2de dag op de camping dat er pasta met vol-au-vent was heb ik NIEMAND horen klagen). Met carbonara, met vol-au-vant, met stoofvlees, .....
Zoveel meer kan dat volgens mij niet kosten (desnoods wordt de prijs ietsje naarboven getrokken) en de klanten zullen in het algemeen minder 'morren'.

greetz, whiteman

Op de Cid hebben we nu een beetje "overgecompenseerd" denk ik... we hebben iedereen een paar dagen volgepropt met de snack. Met als gevolg dat twee keer de helft van het avondeten op de borden is blijven liggen

Het is groep per groep soms heel moeilijk daar een mooi evenwicht in te vinden. We proberen altijd iets "fris & licht" à la fruit en cake te geven na een warme en/of relatief lichte rit en iets "warm en hartig" na een zware, koude of natte rit. We proberen ons best te doen...

De prijs... ik heb het net eens gecheckt en in 1999 kostte de ctc 39.500 Bef. Nu is dat omgerekend 44.172 Bef. Als je de inflatie op die 6 jaar (zeker na de Euro) van de hotels, eten, transportkosten, benzine, verzekeringen allerhande, lonen etc etc in rekening brengt zijn we feitelijk een stuk goedkoper geworden . De rest is véél meer dan 10% omhooggegaan terwijl onze service er denk ik niet is op achteruit gegaan, integendeel. Om van de investering in de gps'sen nog maar te zwijgen...

Ons streefdoel is altijd geweest om de prijs in de buurt van de magische grens van 1000 Euro te houden terwijl we niet echt bezuinigd hebben tov de eerste edities (op de allereerste was er geen snack, die hebben we vanaf de tweede tocht ingevoerd op suggestie van een deelnemer). Maar met een groter budget kan je meer, da's waar.
Dit jaar hebben we de opslagboot wat kunnen afhouden door het heentransport met Ryanair te laten lopen (maar een gedeeltelijke besparing door de extra overnachting en taxikosten). Ik probeer alleszins in dezelfde lijn voor volgend jaar. Maar als ik mag opslagen tot 1500,- Euro draag ik zelfs jullie valiezen naar boven !

Om op de picknick terug te komen: we hebben al een aantal "halve" ctc's georganiseerd op maat voor groepen die geen tijd hadden voor een hele tocht of in september niet konden.
Omdat het aantal deelnemers daar meestal zo groot niet was hebben we die in gezamelijk overleg georganiseerd zonder picknick of snack en zonder bezemfietser - daar moesten de deelnemers naar eigen smaak en honger zelf voor zorgen onderweg of bij aankomst. En moesten ze zelf hun kleine pannes oplossen (wel een assistentie 4x4 paraat aan het hotel).
Dat is feitelijk heel goed gegaan, een paar die de "grote" tocht hadden meegemaakt gaven daar precies zelfs de voorkeur aan.

Wat jullie ? Ik laat maar balonnetjes op hé, bij een nieuwe tocht hoort misschien ook een andere manier van organiseren.

[Catsbiker]

Als ex-C2C-er (van de 1ste editie in 1998 en de 7de editie in 2004) kijk ik eveneens al uit naar de vernieuwde versie.
Voor mijn part mag hij zeker terug een stuk technischer zijn.

Mijn 2 vorige deelnames heb ik totaal verschillend ervaren qua lastigheidsgraad.
In 1998: Ongeveer 14 regen, MTB zonder voor- of achtervering, niet genoeg training de maand voor de start. Zoals door Poco Loco ook al vermeld bevatte deze editie een aantal zeer lastige passages die nadien verwijderd zijn. Het zijn wel dit soort stukken die me het best bijgebleven zijn (O.a. een klim tussen grote doornstruiken, enkel deels al rijdend te doen, volgende ochtend de helft van de MTB's lek!)
Het continue slechte weer maakte het nog dubbel zo moeilijk. De V-brake remblokjes smolten als sneeuw voor de zon. Ik herinner me nog levendig een afdaling, hotsend tussen de rotsblokken, met volledig van de koude verkrampte handen en totaal weggesleten remblokken.
Bijna elke rit kwam ik samen met een andere biker als laatste toe. De tweede week was een ware uitputtingsslag, maar met de nodige doorzetting werd het einde toch gehaald. De eerste maand na de reis heb ik mijn MTB niet meer aangeraak en had ik nodig om te recuperen

In 2004: slechts 2 dagen lichte regen, volgeveerde MTB, voldoende training.
Het parcours was grotendeels nog herkenbaar maar enkele moeilijke stukken waren eruit verdwenen. Deels door asfaltering/ deels door aanpassingen in het traject.
Deze editie staat in mijn geheugen als een echte toeristische uitstap. Genietend van het zonnetje en de vergezichten in het hooggebergte. Mijn tempo kon ik zelf bepalen volgens de goesting van de dag: eens een dag met de snellere mannen, eens een dag met de laatsten om zo rustig fototjes te nemen. Na deze reis was ik totaal niet vermoeid en had de weken nadien supergoede benen.


Ondanks het feit dat de 1ste editie voor mij bijna puur afzien was kijk ik dus toch ook uit naar een editie met meer technische passages zoals in 1998. Zeker nu het beschikbare materiaal een stuk beter is en ik weet hoe de conditie op te bouwen, kan het denk ik, niet meer zo lastig zijn als toen. Hoewel met Koen weet je nooit natuurlijk. Ik heb namelijk ook enkele memorable Ardeense MTB weekends met hem meegemaakt waarin hij de meest onmogelijke tracks wist te vinden.

Volledig uitgekeken op de Vlaams Brabantse toertochten is ondertussen het MTBen in de Ardennen voor mij een wekelijkse gewoonte geworden. Vandaar ook de zoektocht naar een grotere uitdaging.

[whiteman]

PocoLoco,

Een heeeeel interessante tip zou misschien de volgende zijn:
Doe in mei eens de LCMT (www.lcmt.be) mee en steel met je ogen.
Dat is een 4daagse in de Ardennen.

Hoe die mannen georganiseerd zijn, dat heb ik nog nie veel anders gezien.
Dat is af !!!

Bijvoorbeeld:
-smorgens staan de grote bidons (25l ?) met verschillende smaken klaar met sportdrank. Neem naar behoeven...
- bij aankomst is er aquarius en pannekoeken. Aquaris is een heel goeie 'after-sports' en pannekoeken zijn heel voedzaam !!!
(dat zou perfect ook op de C2C kunnen)
- kinesisten in spe zijn mee om masages te geven. Extra bijbetalen, 5 of 10 euro per beurt (kweet het niet meer). Beurt=20 min. Ze staan aan te schuiven !!
(ook ev bruikbaar: neem een extra begeleider mee die smorgens kan helpen en savonds de masages doet, ook per beurt betalen. Klanten content en kinesist content)
-...

Gewoon eens meedoen zou ik zeggen. Wat je kan gebruiken van ideeen gebruik je, de rest niet.
Immers, niet alles is bruikbaar: de LCMT is een 4daagse met een vaste slaapplaats (Houffalize) dus hebben die al ietsje minder logistieke problemen. Zij lopen daar ook makkelijk met 20 medewerkers rond (voor 400 man weleenswaar...)

Je kan er alleen maar slimmer van worden.

[pocoloco]

Het continue slechte weer maakte het nog dubbel zo moeilijk. De V-brake remblokjes smolten als sneeuw voor de zon. Ik herinner me nog levendig een afdaling, hotsend tussen de rotsblokken, met volledig van de koude verkrampte handen en totaal weggesleten remblokken.
Bijna elke rit kwam ik samen met een andere biker als laatste toe. De tweede week was een ware uitputtingsslag, maar met de nodige doorzetting werd het einde toch gehaald. De eerste maand na de reis heb ik mijn MTB niet meer aangeraak en had ik nodig om te recuperen

V-brakes bestonden toen nog maar amper !!! Ik weet nog heel goed omdat we elke avond van zowat alle fietsen de cantilever remblokjes moesten veranderen, wat elke keer opnieuw een dikke afstelmiserie was. Met v-brakes was dat opeens veel gemakkelijker.
Uit pure nostalgie ben ik eens in de ouwe fotodoos gedoken en ja hoor, op jouw vehikel stonden toen al V-brakes - 't is wel moeilijk te zien door al die mist en regen

Dat waren de tijden hé... zucht. En toen was er nog geen onderscheid tussen XC, Freeride of wat dan ook - 't was allemaal één pot nat, mét stijve vorken en cantilevers
Ik denk dat ik weet welke afdaling je bedoelt... ik herken perfect de situatie: rechtdoor laten botsen en hopen dat er ergens - op tijd - een stukje kwam waar je een beetje de controle kon herwinnen, bijsturen en bijremmen !

Ik speel met het idee om één van die ouwe Ardennen-tracks te gebruiken voor de reunie (die waarop stond "de volgende 400 meter verboden naar links te vallen ).
Op GPS zetten zal wel lukken als we dat na het vallen van de bladeren doen. Ik dacht aan de Cid reunie maar ik wil de gps'sen gerust ook ter beschikking stellen van de ctc reunie - of anders doen we dat gewoon samen, tof voor elkaars foto's te vergelijken ?

[mtb grietje]

massage is nu niet echt nodig op de CTC denk ik.....

Maar de suggestie van de pannekoeken zint me wel. Ik denk dat een snack trouwens véél goedkoper kan dan al die zoete "koekerij" die voorverpakt meegebracht zijn uit België.

Koop enkele pakken van een paar kilo pasta, zo'n grote blikken tomatensaus voor scoutsgroepen, alles in een pot, opwarmen en klaar. Ik had daar alleszins véél meer deugd aan gehad dan aan een cakeje na de rit. Tis misschien een ietsje meer werk, maar de tevredenheid zal stijgen... Dit moet nu natuurlijk niet elke dag, enkel na zware ritten. Zoals whiteman al zei, hebben we dit jaar na één van de ritten, dag 6 (+90km) welgeteld 2 kleine carré confituurkes en één appelsien gekregen. Dat was echt wel héél pover...

En inderdaad, die verdomde vooruitgang toch... De asfaltstukken waren inderdaad talrijker als beloofd, maar daarvoor kan Poco Loco niets verweten worden. Eruit smijten die handel, en echte mtb-wegjes in de plaats.

Ik begin alvast te trainen op techniek...

[flippy]

Op de Cid hebben we nu een beetje "overgecompenseerd" denk ik... we hebben iedereen een paar dagen volgepropt met de snack. Met als gevolg dat twee keer de helft van het avondeten op de borden is blijven liggen :roll:

Het is groep per groep soms heel moeilijk daar een mooi evenwicht in te vinden. We proberen altijd iets "fris & licht" à la fruit en cake te geven na een warme en/of relatief lichte rit en iets "warm en hartig" na een zware, koude of natte rit. We proberen ons best te doen...

De prijs... ik heb het net eens gecheckt en in 1999 kostte de ctc 39.500 Bef. Nu is dat omgerekend 44.172 Bef. Als je de inflatie op die 6 jaar (zeker na de Euro) van de hotels, eten, transportkosten, benzine, verzekeringen allerhande, lonen etc etc in rekening brengt zijn we feitelijk een stuk goedkoper geworden :-). De rest is véél meer dan 10% omhooggegaan terwijl onze service er denk ik niet is op achteruit gegaan, integendeel. Om van de investering in de gps'sen nog maar te zwijgen...

Ons streefdoel is altijd geweest om de prijs in de buurt van de magische grens van 1000 Euro te houden terwijl we niet echt bezuinigd hebben tov de eerste edities (op de allereerste was er geen snack, die hebben we vanaf de tweede tocht ingevoerd op suggestie van een deelnemer). Maar met een groter budget kan je meer, da's waar.
Dit jaar hebben we de opslagboot wat kunnen afhouden door het heentransport met Ryanair te laten lopen (maar een gedeeltelijke besparing door de extra overnachting en taxikosten). Ik probeer alleszins in dezelfde lijn voor volgend jaar. Maar als ik mag opslagen tot 1500,- Euro draag ik zelfs jullie valiezen naar boven :-D !

Om op de picknick terug te komen: we hebben al een aantal "halve" ctc's georganiseerd op maat voor groepen die geen tijd hadden voor een hele tocht of in september niet konden.
Omdat het aantal deelnemers daar meestal zo groot niet was hebben we die in gezamelijk overleg georganiseerd zonder picknick of snack en zonder bezemfietser - daar moesten de deelnemers naar eigen smaak en honger zelf voor zorgen onderweg of bij aankomst. En moesten ze zelf hun kleine pannes oplossen (wel een assistentie 4x4 paraat aan het hotel).
Dat is feitelijk heel goed gegaan, een paar die de "grote" tocht hadden meegemaakt gaven daar precies zelfs de voorkeur aan.

Wat jullie ? Ik laat maar balonnetjes op hé, bij een nieuwe tocht hoort misschien ook een andere manier van organiseren.

1. wat betreft de prijs: een biker past zich aan het parcours aan. Ik ben niet de meesqt technische fietser dus ik wandel wel indien nodig. Het eten is belangrijk, maar ik weet nu dat ik volgende keer zelf voor wat proviand moet zorgen (sorry, ik ben een veelvraat). Slapen: belangrijk!!! Ik heb genoten van mijn scouts- en legertijd, maar dat ligt ver achter mij. Een ouwe zak als ik kan de luxe van vers knisperende lakens en een fris ruikende handdoek zéér appreciëren. Dus pocoloco: pas je prijs aan en geef me alle dagen een -desnoods "basic"- hotelletje. Als tegenprestatie las ik een handvat aan mijn Endorfin en draag hem desnoods van Llança naar Saint-Jean de Luz.

2. picknick en 4-uurtje (of 7-uurtje voor de echte toeristen): niet laten vallen maar herbekijken. Als vers brood niet beschikbaar is geef er dan beter geen i.p.v. oudbakken (wafels en cake zijn een valabel alternatief); shop wanneer mogelijk in de Spaanse Aldi's: zeker de eerste en de laatste dagen zijn deze beschikbaar. Geef geen kaas en hesp (wordt toch croque monsieur in je rugzak), maar confituur, choco en honing: beter verteerbaar en beter bewaarbaar. Gebruik je verbeelding!

3. Begeleiding: het moet geen toffe job zijn om als goed geoefend mtb-er de traagste van de groep te moeten volgen. Als organisator moet je echter je verantwoordelijkheid nemen t.o.v. ongevallen en technische pannes. Afschaffen van de bezemfietser o.k., maar dan moet de assisitentie-jeep korter op de bal spelen door zich gedurende bepaalde periodes strategisch langs het parcours op te stellen om kortere interventietijden te garanderen. Iemand die zelf zijn kleinere pannes niet kan repareren hoort niet thuis in een 16-daagse mtb-tocht of op een fiets tout-court.

4. De pocoloco-prijs: moet realistisch zijn, m.a.w. in overeenkomst met een bepaalde basisservice. de service aanpassen aan de prijs is op middellange termijn nefast omdat het hele project gedegradeerd wordt (basiseconomie-les). Vergelijk met Vasa, Col d'extrème, de fietsvakantiewinkel en andere en je blijkt onder de prijs te werken. Het doel moet zijn optimale prijs-kwaliteit en niet goedkoop zijn op zich.