C2C 2005

[Bengo]

Cruciale vraag in heel dit debat is en blijft natuurlijk: wie wil je aantrekken en dus meenemen op zo'n Poco Loco-tocht? De Die-hard bikers of de soft-adventurers?
Een van de interessante dingen op de jongste C2C vond ik net dat er zowel die hard bikers bij waren (die niet alleen kicken op ARdennen-tochten en -wedstrijden, maar die ook al de Grand Raid Cristalp en aanverwante wedstrijd-tochten hadden meegedaan) als evengoed de meer klassieke Joker-toerist die pas enkele maanden voordien is gaan trainen, voornamelijk dus met het oog op de Coast to Coast. Het gaat dan om licht alternatieve en sportieve mensen met een behoorlijk doorzettingsvermogen. Deze bikers die toch in eerste instantie toeristen zijn (waar niks mis mee is!!) willen wel graag een technische afdaling doen, maar ze waren en zijn niet gediend met de wandelstukken (toch niet de wandelstukken die langer dan 10-15 minuten duren en die soms echt lastig zijn voor de rug of het gestel).

Die mix van 'echte' mountainbikers en van meer soft adventurers die het niet echt om de sport of de snelheid doen, maakte deze reis zo boeiend. Als je beide wil behouden, mag er mijns inziens in geen geval nog meer wandelwerk bijkomen. Technische parcours mogen wel, maar dan wel - in principe - berijdbaar. Vergeet ook niet dat we dit jaar op de C2C bijna altijd heerlijk en droog weer hadden. Maar voor hetzelfde geld regent het 10 dagen en dan zou het 'klaagpercentage' toch een stuk hoger gelegen hebben. Misschien ook het 'valpercentage', dat weet ik niet.

[mtb grietje]

Die mix van 'echte' mountainbikers en van meer soft adventurers die het niet echt om de sport of de snelheid doen, maakte deze reis zo boeiend. Als je beide wil behouden, mag er mijns inziens in geen geval nog meer wandelwerk bijkomen. Technische parcours mogen wel, maar dan wel - in principe - berijdbaar.

Zo hoor ik het graag
Ik behoor dan wel een beetje tot die groep van mee die-hard-bikers, maar ik heb nog lang niet de technische bagage om overal af te geraken (op lukt al aardig). En zoals Bengo al zei, meer wandelstukken hoeven echt niet... Niet dat ik ontzettend veel gewandeld heb, maar er was toch één rit bij (met die twee klimmen te voet over GR-paden) die ik vervloekt heb. Achteraf vergeet je de minder leuke dingen wat sneller, maar toch...

Als het echt té technisch gaat worden, zal het inderdaad van de mond op mond reclame moeten komen, veel Jokers zullen er niet meer tussen zitten.

Of is het de bedoeling om naar een "all-male-public" toe te werken?

[pocoloco]

Cruciale vraag in heel dit debat is en blijft natuurlijk: wie wil je aantrekken en dus meenemen op zo'n Poco Loco-tocht? De Die-hard bikers of de soft-adventurers?
Een van de interessante dingen op de jongste C2C vond ik net dat er zowel die hard bikers bij waren (die niet alleen kicken op ARdennen-tochten en -wedstrijden, maar die ook al de Grand Raid Cristalp en aanverwante wedstrijd-tochten hadden meegedaan) als evengoed de meer klassieke Joker-toerist die pas enkele maanden voordien is gaan trainen, voornamelijk dus met het oog op de Coast to Coast. Het gaat dan om licht alternatieve en sportieve mensen met een behoorlijk doorzettingsvermogen. Deze bikers die toch in eerste instantie toeristen zijn (waar niks mis mee is!!) willen wel graag een technische afdaling doen, maar ze waren en zijn niet gediend met de wandelstukken (toch niet de wandelstukken die langer dan 10-15 minuten duren en die soms echt lastig zijn voor de rug of het gestel).

Niet mee akkoord, de volledig onvoorbereide deelnemer aan een tocht als de CTC (en daar bedoel ik het type mee dat een paar weken voordien een fiets gekocht heeft) doet die tocht voor de uitdaging en puur op karakter. Daar hebben we meestal geen énkele last mee, aan hun fietsen wel maar met de personen niet ! Voor sommigen zijn de ruwe stukken zelfs een opluchting, zien ze de anderen ook eens afzien .
De deelnemers die wél problemen maken van de "trek- en duwpassages" zijn meestal de mensen die uitsluitend hun bike bovenhalen voor de zondagse toerrit op de "boulevards" en de mensen met een overwegende wegfiets achtergrond. Meestal zeg ik wel, ook niet altijd !

En dat is ons doelpubliek eerlijk gezegd NIET. Wel de "diehard biker" of avonturier die zich op fysiek, mentaal en rijtechnisch gebied wil harden en bijschaven. Dat was misschien de laatste jaren wat aan het verwateren en daar wil ik terug iets aan doen.

Als je een week in Toscanië wil gaan "biken" doe je maar, daar zijn organisaties genoeg voor om je in zo'n omgeving in de watten te leggen. 35 km per dag, bevoorrading onderweg, iedereen mooi in groep bij de gids die je desgewenst de berg opduwt... de gruwel !!
Bij ons moet je zijn om jezelf "tegen te komen" op een schitterende en harde tocht. De bedoeling is dat je er daarna zowel als een betere biker én als een beter mens uitkomt.
Dat klinkt misschien melig maar het werkt wel zo... er zijn ons nadien al een paar echtgenotes komen bedanken dat hun man als een veel aangenamer mens was teruggekeerd !

De volgende CTC zal dus wat "back to the roots" worden: straffe tochten voor straffe mannen en vrouwen (die er zeker zijn, dat is in het verleden meermaals bewezen !).

Trouwens nu ik eraan terugdenk... op de eerste en tweede editie was er nog een veel langer technisch stuk, op dezelfde etappe als het huidige eerste duwstuk trouwens . Tijdens de tweede tocht was dat stuk al zodanig dichtgegroeid dat je op sommige passages op handen en voeten onder het struikgewas doormoest, dan moest terugkeren en je fiets er platliggend onderdoor trekken !! En niet op gps maar op roadbook, ik heb er toen over de hele bergwand in het struigewas zien steken !
Daarna hebben ze een nieuwe piste aangelegd en hebben we de tocht verlegd, maar ik heb daar toen 's avonds in Pont de Suert veel geschramd vel, veel straffe verhalen maar geen enkele klacht over gehoord. Sign of the times ?

Ik herinner me nog als de dag van vandaag de opmerking van een deelnemer toen. Die organiseerde (nog steeds trouwens) zelf een toerrit en zei me al lachend "Moesten wij in onze toertocht er zoiets tussensteken, ze zouden ons lynchen"... ik heb toen heel verbaasd gereageerd en me gelukkig geprezen dat wij het typisch "toertochtpubliek" niet op onze tochten hadden. En dat bedoel ik absoluut niet denigrerend hoor, de zondagse toertochten staan er als een huis maar de hele filosofie achter onze tochten is gewoon anders.

Nu, ik zit een beetje in een "luxepositie": de tochten organiseren of niet maakt voor ons commercieel niks uit, eerder integendeel zelfs - we zetten een heel team bijna 3 weken muurvast, die kunnen gerust op lucratiever activiteiten ingezet worden.
Ik doe dat dus voor mijn plezier (ik overloop gerust de facturen met diegenen die dat niet geloven !) en dat volgend jaar sowieso een hit zal worden staat vast omdat er nu al veel anciens staan te trappelen om mee te doen. We gaan in de aankondiging van de tocht voldoende duidelijk maken dat het "karakter" tov de laatste jaren wat zal veranderen om iedereen goed te verwittigen.
Ik vetrek trouwens veel liever met een kleinere groep gelijkgezinden dan met een full house waar een paar mensen bijzitten die daar feitelijk niet op hun plaats zijn.
Daarna zien we wel of er een vervolg aan gebreid wordt of niet. Zoals voordien gaan we geen uitgebreid marktonderzoek doen maar onze "gut feeling" volgen - ik ben benieuwd .
Maar één ding staat vast: als voor ons het plezier uit deze logistieke nachtmerries verdwijnt zal het er héél vlug mee gedaan zijn.

Ik heb trouwens een tweede vraag: de picnick... worden onze inspaningen op dat gebied feitelijk geapprecieerd of zouden we daar beter gewoon elke dag een paar dozen energierepen op tafel kwakken ? Elke dag een andere smaak of merk, dat misschien wel
Ik weet niet of ik me dat inbeeld maar blijkbaar is die trend ook aan het veranderen... bij een gewone picknick horen meer en meer mensen het nu "in Keulen donderen" terwijl dat vroeger perfect OK was voor de meesten. Energy bars, poeders en preparaten moeten er nu zijn... ?!? Dat kan, voor ons veel gemakkelijker/goedkoper trouwens.

[flippy]

pocoloco, blaas aub niet zo hoog van de toren: er moet gewoon genoég zijn, man! Daar knelde het schoentje, in elk geval in 2005!

[catchup!]

Hardcore onderweg in de bergen, mèt picknick?
Soit, de c2c heeft de naam 'toegankelijk' te zijn. Als ge er terug iets ruigs van wilt maken, denk ik wel dat ge dat heel duidelijk moet maken tegenover kandidaat deelnemers. Ik zit er alvast niet mee in om een uur of 2 te stappen (niet omdat het te steil is, wel om dat het gewoonweg onfietsbaar is, zelfs bergaf, tenzij voor trail-rijders).
Maar de deelnemers moeten dat wel duidelijk op voorhand weten (en WILLEN weten) natuurlijk. Tijd voor een naamswijziging misschien.

Met dank aan gwieto, peter en de andere reisgezellen: http://home.scarlet.be/~ping7293/

[Bengo]

Okee dus: volgend jaar C2C voor de 'die hard' biker. t'Is maar dat we het weten. Als het effe kan, ben ik erbij!

Wat de picknick betreft: inderdaad, dat je zo'n picknick voorziet en zo goed als klaarlegt op een daarvoor voorziene tafel 's ochtends bij de start van de rit (met zowel vers als droog fruit, brood, choco, koeken, vleesbeleg en kaas), geeft al aan dat het toch niet écht voor de super-die-hard-bikers is (want die moeten maar hun plan trekken, zou je zo denken). Alleen al het woord 'picknick' (klinkt zo gezellig) vloekt met 'die hard' mtbiken. Bespeur ik hier een interne contradictie?

Soit, voor mij is de uitgebreide en verse picknick prima. Veel liever dat dan sport-bars en bazar in pakskes. Dat moeten de liefhebbers zelf maar aanschaffen.

[A d r i]

Wat de picknick betreft, ik had indertijd een halve valies powerbars bij (en die waren allemaal op aan het eind van de CtC ! ) maar ik was toch blij dat ik 's morgens nog wat anders kon meegrabbelen. En in onze tijd was het idd roadbook. Dat zou ik nu ook nog liever hebben dan GPS, maar da's persoonlijke voorkeur.
Wat ik vooral apprecieerde was de warme noedelsoep (en dergelijke) aan de aankomst. DAT zou ik er zeker niet uithalen, dat kan zo goed doen na een dag in de ijsregen.

Ik snap trouwens niet wat het al dan niet voorzien van picknick (en bagage transport ohmygod ! ) te maken heeft met het al dan niet "die hard" zijn van een tocht.

Het is de natuurbeleving onderweg die telt, en ik vind dat je het niet moeilijker moet maken dan het al is .
Als je "die hard" wil zijn, KRUIP er dan over hee

[flippy]

Niet mee akkoord, de volledig onvoorbereide deelnemer aan een tocht als de CTC (en daar bedoel ik het type mee dat een paar weken voordien een fiets gekocht heeft) doet die tocht voor de uitdaging en puur op karakter. Daar hebben we meestal geen énkele last mee, aan hun fietsen wel maar met de personen niet ! Voor sommigen zijn de ruwe stukken zelfs een opluchting, zien ze de anderen ook eens afzien ;-).
De deelnemers die wél problemen maken van de "trek- en duwpassages" zijn meestal de mensen die uitsluitend hun bike bovenhalen voor de zondagse toerrit op de "boulevards" en de mensen met een overwegende wegfiets achtergrond. Meestal zeg ik wel, ook niet altijd !

En dat is ons doelpubliek eerlijk gezegd NIET. Wel de "diehard biker" of avonturier die zich op fysiek, mentaal en rijtechnisch gebied wil harden en bijschaven. Dat was misschien de laatste jaren wat aan het verwateren en daar wil ik terug iets aan doen.

Als je een week in Toscanië wil gaan "biken" doe je maar, daar zijn organisaties genoeg voor om je in zo'n omgeving in de watten te leggen. 35 km per dag, bevoorrading onderweg, iedereen mooi in groep bij de gids die je desgewenst de berg opduwt... de gruwel :-) !!
Bij ons moet je zijn om jezelf "tegen te komen" op een schitterende en harde tocht. De bedoeling is dat je er daarna zowel als een betere biker én als een beter mens uitkomt.
Dat klinkt misschien melig maar het werkt wel zo... er zijn ons nadien al een paar echtgenotes komen bedanken dat hun man als een veel aangenamer mens was teruggekeerd :-) !

De volgende CTC zal dus wat "back to the roots" worden: straffe tochten voor straffe mannen en vrouwen (die er zeker zijn, dat is in het verleden meermaals bewezen !).

Trouwens nu ik eraan terugdenk... op de eerste en tweede editie was er nog een veel langer technisch stuk, op dezelfde etappe als het huidige eerste duwstuk trouwens :-). Tijdens de tweede tocht was dat stuk al zodanig dichtgegroeid dat je op sommige passages op handen en voeten onder het struikgewas doormoest, dan moest terugkeren en je fiets er platliggend onderdoor trekken :-D !! En niet op gps maar op roadbook, ik heb er toen over de hele bergwand in het struigewas zien steken !
Daarna hebben ze een nieuwe piste aangelegd en hebben we de tocht verlegd, maar ik heb daar toen 's avonds in Pont de Suert veel geschramd vel, veel straffe verhalen maar geen enkele klacht over gehoord. Sign of the times ?

Ik herinner me nog als de dag van vandaag de opmerking van een deelnemer toen. Die organiseerde (nog steeds trouwens) zelf een toerrit en zei me al lachend "Moesten wij in onze toertocht er zoiets tussensteken, ze zouden ons lynchen"... ik heb toen heel verbaasd gereageerd en me gelukkig geprezen dat wij het typisch "toertochtpubliek" niet op onze tochten hadden. En dat bedoel ik absoluut niet denigrerend hoor, de zondagse toertochten staan er als een huis maar de hele filosofie achter onze tochten is gewoon anders.

Nu, ik zit een beetje in een "luxepositie": de tochten organiseren of niet maakt voor ons commercieel niks uit, eerder integendeel zelfs - we zetten een heel team bijna 3 weken muurvast, die kunnen gerust op lucratiever activiteiten ingezet worden.
Ik doe dat dus voor mijn plezier (ik overloop gerust de facturen met diegenen die dat niet geloven !) en dat volgend jaar sowieso een hit zal worden staat vast omdat er nu al veel anciens staan te trappelen om mee te doen. We gaan in de aankondiging van de tocht voldoende duidelijk maken dat het "karakter" tov de laatste jaren wat zal veranderen om iedereen goed te verwittigen.
Ik vetrek trouwens veel liever met een kleinere groep gelijkgezinden dan met een full house waar een paar mensen bijzitten die daar feitelijk niet op hun plaats zijn.
Daarna zien we wel of er een vervolg aan gebreid wordt of niet. Zoals voordien gaan we geen uitgebreid marktonderzoek doen maar onze "gut feeling" volgen - ik ben benieuwd :-).
Maar één ding staat vast: als voor ons het plezier uit deze logistieke nachtmerries verdwijnt zal het er héél vlug mee gedaan zijn.

Ik heb trouwens een tweede vraag: de picnick... worden onze inspaningen op dat gebied feitelijk geapprecieerd of zouden we daar beter gewoon elke dag een paar dozen energierepen op tafel kwakken ? Elke dag een andere smaak of merk, dat misschien wel :-D
Ik weet niet of ik me dat inbeeld maar blijkbaar is die trend ook aan het veranderen... bij een gewone picknick horen meer en meer mensen het nu "in Keulen donderen" terwijl dat vroeger perfect OK was voor de meesten. Energy bars, poeders en preparaten moeten er nu zijn... ?!? Dat kan, voor ons veel gemakkelijker/goedkoper trouwens.

Even tijd voor een genuanceerde reactie.

1. Pocoloco, je vroeg onze mening, dus reageer niet geprikkeld als je die ook krijgt.

2. je discours heeft een hele transformatie ondergaan tussen het "levensgevaarlijke" (quote: stroken waar elke verkeerde beslissing wel eens je laatste zou kunnen zijn) en een straffe tocht voor straffe mannen. Met je laatste beschrijving heb ik geen probleem, met je eerste wel en wel daarom:
Na één schedelbreuk (voor dat helmdragen in was), één sleutelbeenbreuk, twéé ribbreuken en drie elleboogbreuken in 20 jaar die-hard biken, weet ik dat ondanks alle expertise en lef, de factor (on)geluk mee bepaalt of je verderfietst of blijft liggen. Daardoor is mijn houding er één van: in het belang van een mooie tocht risico's nemen OK, maar niet omdat één of andere "show-off" me wil duidelijk maken hoe moeilijk mountainbiken wel kan zijn.

3. De die-hards, diegenen die hun grootste kick halen uit de technische uitdaging van het mountainbiken, met aangepast materiaal en alles, vinden hun gading in de tientallen "bikeparks" en velen halen waarschijnlijk hun neus op voor de lange beklimmingen (zonder skilift) in de CTC.

4. De doorsnee toertochter zal er geen moment aan denken om deel te nemen aan de CTC; diegenen die deelnemen zijn de gepassionnéérde toertochters, cross-country-, chrono- en marathonrijders m.a.w. de fanatiekelingen van de in België beoefende disciplines. In realiteit zijn deze drie disciplines georienteerd op snelheid en afstand, en slechts in mindere mate op techniek: je zal in de Ardennen weinig of geen afdalingen tegenkomen zoals er enkele waren in de CTC.

5. Dit brengt mij op je kritiek over de volgens jouw negatieve houding van sommigen tegenover het parcours. Dat is absoluut niet mijn ervaring: veel mensen waren oprecht onder de indruk van sommige gedeeltes gewoonweg omdat ze zulks nog nooit voorgeschoteld kregen, maar de meesten hebben zonder morren gereden voor wat ze waard waren om aan de atlantische te raken. En in alle ernst: de kritiek van de meeste mensen op wat denigrerend "de picknick" wordt genoemd, was het resultaat van honger. Ontbijt was dikwijls op zijn Spaans: ontoerijkend en jouw bewering op de kennismakingsdag in Bierbeek, dat zulks kon goedgemaakt worden aan de picknicktafel, was niet correct: het eten was letterlijk gerantsoeneerd; diegenen die niet de beleefdheid hadden om van alles één stuk te nemen zorgden er voor dat de laatsten weinig of niets hadden.

6. Waar vind jij die weg-georienteerde fietsers in jouw organisatie 2005? Bij mijn weten was ik de enige wegfietser in de CTC groep. Ik heb 5000km op mijn MTB-tellertje staan anno 2005 en bijna het dubbele op mijn wegfiets. Ben ik dan een weg-georienteerde fietser? Heb ik dan een prophet nodig om enigzins te kunnen volgen in de Pyreneeën?

7. Punt 1 tot 6 zijn detailkritiek of replieken daarop. Bottomline is dat ik denk namens de groep te kunnen spreken als ik zeg dat CTC een totaal-ervaring is waarvan de enkele negatieve punten reeds vergeten zijn en de talloze positieve onuitwisbaar op mijn harde schijf zitten. Bovendien doe jij met je baby wat je wil, en ben ik er zeker van dat een veranderd parcours niks af zal doen van het fenomeen CTC.

p.s.: indien Bengo volgend jaar meedoet, verplicht hem dan zijn rohloff te smeren, zodat iedereen van dat geratel af is.

[pocoloco]

pocoloco, blaas aub niet zo hoog van de toren: er moet gewoon genoég zijn, man! Daar knelde het schoentje, in elk geval in 2005!

Ik was er in 2005 zelf niet bij dus ik spreek alleen over de tochten die ik wél heb meebegeleid (en dat zijn er 12 volle en een aantal halve voor groepen op maat, de Cid inbegrepen).
Daar was altijd voldoende behalve als we 60 bananen voorzagen (de stock van alle winkeltjes in de streek ) voor 25 man en de eerste tien die langs de picknick tafel passeerden er 5 elk namen... in zo'n geval sta je als organisatie machteloos of je moet alles "rantsoeneren" - ik ben daar tegen en speel liever in op de mensen hun sociaal gevoel, wat meestal wel lukt. Soms niet... en van wat ik heb opgevangen knelde daar het schoentje in 2005 en wat ik perfect herken uit sommige vorige tochten: altijd dezelfden die er eerst staan en zich meer dan ruim bedienen, altijd dezelfden die later komen voor de "kruimels"... 't is soms erg om dat te observeren.
Als organisatie moet je dan durven keihard zijn als dat zichzelf niet vanzelf (door groepsgevoel) reguleert, niet alles tegelijk op tafel zetten, vlakaf durven zeggen waar het op staat in de groep: ieder zijn deel - lijk de kleine kindjes in de school .
Wij kunnen ook geen bananen of rijstpapjes toveren hé, sommige tochten is er 'k weet niet wat overschot van bepaalde producten, op andere valt dat product weer in de smaak en is een bepaald artikel na drie dagen al "uitverkocht"... moeilijk hoor en we doen daar ons best in, niet meer of minder.

Om terug op de picknick/powerbar toestanden terug te komen: ik merk gewoon dat jaar na jaar er meer en meer deelnemers weinig tot niets meenemen van de picknicktafel - omdat ze vinden dat een boterham geen "diehard voedsel" is, omdat ze toch niet stoppen onderweg maar gewoon keihard doorvlammen, omdat... ?
Persoonlijk komen energierepen al héél vlug mijn strot uit maar ik wilde dat toch eens vragen, vandaar.

De snack bij aankomst moet blijven, da's duidelijk. Maar hier ook weer... dat is bedoeld als een snack om het gat tussen aankomst en laat avondeten te overbruggen - da's géén volledige maaltijd en berekend op één portie de man ! Wat sommigen af en toe durven te vergeten...

[pocoloco]

Even tijd voor een genuanceerde reactie.

1. Pocoloco, je vroeg onze mening, dus reageer niet geprikkeld als je die ook krijgt.

2. je discours heeft een hele transformatie ondergaan tussen het "levensgevaarlijke" (quote: stroken waar elke verkeerde beslissing wel eens je laatste zou kunnen zijn) en een straffe tocht voor straffe mannen. Met je laatste beschrijving heb ik geen probleem, met je eerste wel en wel daarom:
Na één schedelbreuk (voor dat helmdragen in was), één sleutelbeenbreuk, twéé ribbreuken en drie elleboogbreuken in 20 jaar die-hard biken, weet ik dat ondanks alle expertise en lef, de factor (on)geluk mee bepaalt of je verderfietst of blijft liggen. Daardoor is mijn houding er één van: in het belang van een mooie tocht risico's nemen OK, maar niet omdat één of andere "show-off" me wil duidelijk maken hoe moeilijk mountainbiken wel kan zijn.

3. De die-hards, diegenen die hun grootste kick halen uit de technische uitdaging van het mountainbiken, met aangepast materiaal en alles, vinden hun gading in de tientallen "bikeparks" en velen halen waarschijnlijk hun neus op voor de lange beklimmingen (zonder skilift) in de CTC.

4. De doorsnee toertochter zal er geen moment aan denken om deel te nemen aan de CTC; diegenen die deelnemen zijn de gepassionnéérde toertochters, cross-country-, chrono- en marathonrijders m.a.w. de fanatiekelingen van de in België beoefende disciplines. In realiteit zijn deze drie disciplines georienteerd op snelheid en afstand, en slechts in mindere mate op techniek: je zal in de Ardennen weinig of geen afdalingen tegenkomen zoals er enkele waren in de CTC.

5. Dit brengt mij op je kritiek over de volgens jouw negatieve houding van sommigen tegenover het parcours. Dat is absoluut niet mijn ervaring: veel mensen waren oprecht onder de indruk van sommige gedeeltes gewoonweg omdat ze zulks nog nooit voorgeschoteld kregen, maar de meesten hebben zonder morren gereden voor wat ze waard waren om aan de atlantische te raken. En in alle ernst: de kritiek van de meeste mensen op wat denigrerend "de picknick" wordt genoemd, was het resultaat van honger. Ontbijt was dikwijls op zijn Spaans: ontoerijkend en jouw bewering op de kennismakingsdag in Bierbeek, dat zulks kon goedgemaakt worden aan de picknicktafel, was niet correct: het eten was letterlijk gerantsoeneerd; diegenen die niet de beleefdheid hadden om van alles één stuk te nemen zorgden er voor dat de laatsten weinig of niets hadden.

6. Waar vind jij die weg-georienteerde fietsers in jouw organisatie 2005? Bij mijn weten was ik de enige wegfietser in de CTC groep. Ik heb 5000km op mijn MTB-tellertje staan anno 2005 en bijna het dubbele op mijn wegfiets. Ben ik dan een weg-georienteerde fietser? Heb ik dan een prophet nodig om enigzins te kunnen volgen in de Pyreneeën?

7. Punt 1 tot 6 zijn detailkritiek of replieken daarop. Bottomline is dat ik denk namens de groep te kunnen spreken als ik zeg dat CTC een totaal-ervaring is waarvan de enkele negatieve punten reeds vergeten zijn en de talloze positieve onuitwisbaar op mijn harde schijf zitten. Bovendien doe jij met je baby wat je wil, en ben ik er zeker van dat een veranderd parcours niks af zal doen van het fenomeen CTC.

p.s.: indien Bengo volgend jaar meedoet, verplicht hem dan zijn rohloff te smeren, zodat iedereen van dat geratel af is.

Héél erg bedankt voor deze reactie, da's echt wat ik zoek !

En nee, je gaat geen Prophet nodig hebben om de volgende edities te rijden , zelfs met een vaste vork ging en zal nog steeds gaan als je haar op je tanden en eelt op je handen hebt. Ik denk zelfs dat er volgend jaar verschillende tandems gaan deelnemen, en die gaan dat goed kunnen.
Het is niet mijn bedoeling om er een freeride tocht van te maken, wél om schitterende tocht (allez, vind ik toch...) nog beter te maken. De nieuwe tocht zal wat "ruwer" aan de kantjes worden maar daarom in zijn geheel niet minder fietsbaar - we moeten op 16 dagen de kust halen !

Ik weet niet wie jij bent (of wel ?) maar ik ben er redelijk zeker van dat bijna de helft van de deelnemers op de ctc meer kms op asfalt doet dan met de mtb - zeker bij de "rappe" getrainde mannen - of het moest een uitzonderlijk jaar geweest zijn ?

En ik ga het zeker met de begeleidingsploeg nog hebben over punt 5. Dat van de ongelijke verdeling wist ik al en had ik op sommige andere tochten ook al eerder gemerkt (onze mails hebben elkaar gekruist) maar dat er honger zou geleden zijn wist ik niet !?! Da's nu ook weer niet de bedoeling hé !

En van dat geratel van Bengo heb ik geen last, die fietst toch een pak sneller dan ik. Op de Cid zag ik die alleen in het begin van de tocht of halverwege als hij weer eens plat gereden was... .