Hallo,
Wie is er nog ingeschreven voor deze marathon???
Ik ben al sinds maart ingeschreven, de betaling is gebeurd, maar hoor geen reactie of krijg geen informatie.
Wie heeft er al ervaring met deze organisatie?
Ischgl Ironbike on the 6 August 2005.
Ook ingeschreven, nog niet gereden.
Blijf nadien nog een week in Ischgl, kijk er al naar uit.
Dit zou toch een MTB-paradijs moeten zijn ?
Wel al 2x een stuk van de marathon gedaan in Transalp. Nl. de klim naar de Idjoch, maar daar is nie veel aan te zien, gewoon een steile asfalt, later schotterweg. Da's schijnt het stomste stuk van de marathon.
Blijf nadien nog een week in Ischgl, kijk er al naar uit.
Dit zou toch een MTB-paradijs moeten zijn ?
Wel al 2x een stuk van de marathon gedaan in Transalp. Nl. de klim naar de Idjoch, maar daar is nie veel aan te zien, gewoon een steile asfalt, later schotterweg. Da's schijnt het stomste stuk van de marathon.
-
kriscross
- Mountainbiker
- Posts: 51
- Joined: Tue 28 May 2002 02:00
- Location: Epic , trek 6700 beachbike , husqvarna supermotard
prepare to die zou ik zeggen , na het rondje ischgl moogt ge in +-10km van 1400 naar 2800 meter klimmen om dan af te dalen naar het zwitserse samnaun waar ge als snelste door het dorp (2002) een gastronomisch weekend kon winnen en waarvan ge dan ook kon dromen als ge terug over den berg moest kruipen naar ischgl.
In het begin een beetje bos en nogal veel asfalt maar voor de rest grotendeels gravel , oppassen dus
.
Veel plezier en succes ginder , ik wou dat ik mee kon
.
ps.
Voor diegene die nog blijven hangen de rosti mit spiegeleieren in de heidelberghut is best te genieten na de Ironbike
In het begin een beetje bos en nogal veel asfalt maar voor de rest grotendeels gravel , oppassen dus
.Veel plezier en succes ginder , ik wou dat ik mee kon
.ps.
Voor diegene die nog blijven hangen de rosti mit spiegeleieren in de heidelberghut is best te genieten na de Ironbike
-
serge
- Mountainbiker
- Posts: 963
- Joined: Thu 16 Oct 2003 22:06
- Location: Yeti old skool. Seven Sola/IMX 29er custom, Roubaix.
- Contact:
Ik had mij vorig jaar ook op voorhand ingeschreven en niets ontvangen,
Ik gebeld naar de organisatie en die vertelde mij dat alles klaar lag in het VVV kantoor, en dit klopte.
Hier ook nog een verslag van vorig jaar,
Verslag iron bike Ischgl.
Zaterdag 7 augustus was het zover, de Ironbike marathon.
Dit was de marathon waar ik al een hele tijd voor aan het trainen was, en was dan ook al heel de week zenuwachtig. Wij waren, Stivo, Alain en ik, al een week eerder vertrokken om de paden te verkennen en een aantal tochten te doen en natuurlijk wat van de vakantie te genieten.
De maandag, nadat we een goed hotel gevonden hadden in Ischgl, zijn we een beetje gaan losrijden, wat een mooie streek , hier gaan we ons zeker amuseren.
De dinsdag naar de Silvretta Stausee, ( een meer dus) dit ligt op 2030 meter, en er liep een rode route naartoe vanuit Wirl. Bijna heel de trip met mijn mond open gereden, wat een mooi gebied. Bij het meer aangekomen beslist dat we nog een stukje van een zwarte route zouden doen naar 2446 meter, niet te doen, zo steil, als je dan weet dat bijna heel de Ironbike over zwarte paden gaat dan weet je het wel.Ook de eeuwige sneeuw gezien en echte ‘bergkoeien’, best wel grote beesten.
Op de helft van het pad beslist terug te keren, ik wou nog wat kracht over houden voor de zaterdag. We hadden bij terug komst 59.13 km en 1140 hoogtemeters.
De woensdag de eerste top van de Ironbike verkend.
Bij de verkenning wist ik dat het zwaar ging worden, de hellingen waren steil, zeer steil. Het eerste gedeelte waren wij met de lift naar boven gegaan tot de Idalp op 2300 meter, het laatste stuk tot de Greitspitz op 2900 meter gingen we biken , de afstand, een goeie 6 km , de tijd, bijna een uur en geen zuurstof, waar was ik aan begonnen. De afdaling was bangelijk, maar toch moest je opletten dat je remmen niet warm liepen, 1 maal voorgehad na een zeer steil stuk en dan mag je nijpen in je remmen wat je wilt je gaat gewoon rechtdoor, een spannend moment als je maar net voor de rand kunt stoppen, dit zijn duidelijk de Ardennen niet.
De truc is met schokjes remmen, dan geen problemen meer gehad.
De donderdag de kleine lus met Alain verkent, 27 km met 774 hoogtemeters. Van Ischgl naar Galtur en terug,een afwisselend parcours met 2 mooie beklimmingen en een zeer leuke singletrack.
De vrijdag een uurtje los gereden in het dal en de bike nog eens nagekeken en natuurlijk ook nog gerust. Ook heb ik Stivo en Alain zo ver gekregen om de halve marathon mee te rijden, en dit zonder al te veel training. Klasse mannen.
s’Avonds naar Hans Rey gaan kijken, die kan wel een stukje met de bike rijden.
Ook geluisterd naar de voorstelling van het parcours en wat wij niet wisten was dat er ook tijdlimieten waren op bepaalde punten. Ronde 1 moest binnen de 2 uur en een half, en je moest ook zorgen dat je voor 12.30 aan de splitsing was van de halve en de hele tocht, nog meer druk. Deze splitsing lag iets na de Idalp op 2500 hoogte meters. De wedstrijd stopt om 16.00, dus voor deze tijd moet je binnen zijn.
Wat ik ook nog moet vertellen is over het weer, de eerste 2 dagen waren warm en droog, maar vanaf de woensdag begon het op de avond altijd te onweren.
Dit was de vrijdag avond niet anders, alleen dat het nu niet meer stopte met regenen, dit beloofde voor morgen.
De zaterdag, 06.00 uur. s’morgens, slecht geslapen, direct naar buiten gekeken, het was droog maar koud en zwaar bewolkt, niets aan te doen.
Een douche gepakt en naar het ontbijt dat zo als elke dag, dik in orde was.
Bij het aankleden twijfelen aan de kleren, toch maar een windvest zonder mouwen en arm stukken aan.
Bij de start in het midden van het dorp aangekomen, waren er al veel bikers, en wat mij ook opviel, veel vrouwelijke ‘bikesters’. Meer dan 800 bikers en bikesters. zouden er in het totaal zijn.
Een beetje warm rijden en de windvest al direct in de rugzak, dan naar de start.
De tijdsopname gebeurt met een transponder, die tussen de wielklem gestoken wordt.
De seconden telden af en om half negen precies vertrokken de ‘profs’ 15 seconden later de minder -goden.
Allé lap, al direct een valpartij voor mij, ik kan er nog net rond. Na de eerste bocht al iemand met een platte band. Het tempo is hoog en mijn hartslag ook, veel te hoog en benen willen niet mee. Ook ben ik al direct Stivo en Alain kwijt.
Ik nestel mij in een groepje met een goed tempo en voor ik het weet begin ik aan de eerste klim, wat gaat dit zwaar.
Ik kom een kwartier na de eerste boven en begin aan een snelle afdaling.
De tweede beklimmen gaat al wat beter, maar na al de regen van de afgelopen dagen is het pad hier drassig geworden, ook hier geraken we boven en op de singletrack die er op volgt moet je goed opletten, met al die regen is het pad glad geworden, we geraken zonder kleerscheuren beneden.
Op het stuk asfalt dat hier op volgt besluit ik wat te eten. De één na de andere biker haalt mij hier in (moeten die niets eten?) zo ook Alain, met z’n tweeën rijden we met snelheden tegen de 40 km per uur naar Ischgl, na een uur en een half rijden we terug voorbij de aankomst. Het is ongelofelijk hoe enthousiast de
mensen naast het parcours staan te supporteren, hier krijg ik een brok van in de keel.
Dan beginnen we aan de eerste klim, 12 km en 1500 hoogtemeters, ongeveer de eerste 4 km gaan over een schotter weg, ik zoek mijn tempo, hier maken we al direct gebruik van de kleinste versnellingen en dit zal heel de klim zo duren.
Dan komen we op een lang stuk asfalt, maar goed ook, wat is dit steil en het blijft maar duren, ook begint de rug te protesteren, tandje bij dan maar en even recht op de trappers. Zo geraken we aan de Idalp hier staan ook weer mensen te supporteren en het tempo stijgt weer wat (net zo als de weg trouwens).
Ik kom aan de splitsing, een uur voor afsluiten, maak gebruik van de bevoorrading, twijfel nog even en rij dan rechtdoor, we gaan voor de hele.
Dit is eventjes een ‘gemakkelijk’ stuk en dan komen we aan de laatste 4 km die ik al verkend heb, toen ben ik bijna heel dat stuk naar boven gereden, nu zal ik het bijna helemaal lopen, wat is dit zwaar, maar na een klein uurtje staan we op de top. Snel iets eten en windvest aan want we gaan afdalen, dacht ik, we komen aan een singletrack van meer dan 6 km, normaal moet dit een bangelijk stuk zijn maar nu met al die regen, gevaarlijk , het eerste stuk doe ik te voet en de rest probeer ik te rijden. Als er dan een kleine ravijn naast ligt is dit toch wel spannend, ook moet er een stuk door de sneeuw gereden worden.
Zelfs op dit pad word er niet alleen gedaald ,er word ook geklommen een goeie 350 hoogte meters.
Op het laatste stuk glijdt mijn bike weg in een scherpe bocht en daar lig ik in de modder, terug recht en alles voelt nog goed aan . Eindelijk het einde van de singletrack , normaal doe ik dit graag maar nu was het echt zwaar.
Een bruggetje over en hopla, weer een klim van 150 hoogte meters, wanneer
gaan wij hier dalen?
Nu dus, we dalen met een rotvaart af naar een dorpje in Zwitserland.
Ik haal maar dan 60 km per uur en voor ik het besef rij ik door Laret een Zwitsers dorpje. Vanaf hier begint het weer te klimmen, nu moet ik naar de top Palinkopf,
2700 meter hoog. De klim is 10 km en een hoogteverschil van over de 1000 meter.
Het begint weer met een schotter weg en ook weer steil, niet te doen, ik had graag om 15.00 boven op de top gestaan maar met dit tempo zal het moeilijk worden. Een stukje biken als het minder steil is en anders lopen, allé meer slenteren. Dan komt er een stuk dat helemaal niet te biken valt, een goeie
100 hoogtemeters en veel modder, ik sta nu meer stil dan dat ik vooruitkom, in mijn hoofd speelt de gedachte van op te geven maar ik blijf doorgaan. Dan wordt het terug minder steil en iets na 15.00 sta ik boven, wauw wat een uitzicht.
Snel iets eten windvest aan en dalen maar, door de regen is het pad uitgesleten, opletten dus.
Na een paar km manen ze mij aan om de snelheid te minderen, wat nu?
Na de bocht word het duidelijk, er is een stuk rots naar beneden gekomen, dit door de vele regen. En niet alleen rotsblokken maar natuurlijk ook veel modder.
Toch lukt het mij zonder kleerscheuren de weg voort te zetten , en de snelheid gaat terug naar boven.
Dan kom ik aan de laatste beklimming van de dag, een goeie 1.5 km en een 100 hoogte meters, door de adrenaline vlieg ik hier op en dan volgt nog een lange afdaling waar ik één van de laatste bochten wegschuif , snel terug recht op de bike, en naar de aankomst.
Ietsje na half vier kom ik aan, het publiek applaudisseert en de omroeper roept je naam en nationaliteit af, ik krijg tranen in de ogen, al goed draag ik een zonnebril. Stivo en Alain staan op mij te wachten (thanks guys), zij hebben de halve alle twee tot een goed einde gebracht, proficiat mannen.
Als geschenk voor geleverde prestaties heb ik een mooi bike shirt gekregen.
Dit was een hele zware, maar mooie marathon en ik kan hem zeker aanbevelen om hem eens te rijden.
Later op de avond heb ik toch een paar pintjes gedronken. (Een paar te veel).
De zondag heb ik uitgerust en de bike gekuist.
De maandag hebben we nog een tocht gedaan naar een ander meer in de buurt.
Het was wel op een laag tempo want de benen deden toch nog zeer.
We hebben die dag nog 50 km gedaan en een goeie 1000 hoogte meters.
Dinsdag terug naar huis.
Dit was een tof avontuur en we gaan nu proberen volgend jaar nog zo iets te plannen maar dan ergens in Frankrijk.
Ik sta in de uitslag op de 158 plaats over-all en 123 ste in mijn klasse.
Er waren meer dan 800 starters.
Check de site voor de uitslag.
http://www.sport-timing.at/results/resu ... ent_ID=582
VEEL PLEZIER DAAR
Greettzz......
O ja Frankerijk gaat niet door , het word Zwitserland en de Swiss bike masters en dan nog een weekje chillen in Ischgl
.
Ik gebeld naar de organisatie en die vertelde mij dat alles klaar lag in het VVV kantoor, en dit klopte.
Hier ook nog een verslag van vorig jaar,
Verslag iron bike Ischgl.
Zaterdag 7 augustus was het zover, de Ironbike marathon.
Dit was de marathon waar ik al een hele tijd voor aan het trainen was, en was dan ook al heel de week zenuwachtig. Wij waren, Stivo, Alain en ik, al een week eerder vertrokken om de paden te verkennen en een aantal tochten te doen en natuurlijk wat van de vakantie te genieten.
De maandag, nadat we een goed hotel gevonden hadden in Ischgl, zijn we een beetje gaan losrijden, wat een mooie streek , hier gaan we ons zeker amuseren.
De dinsdag naar de Silvretta Stausee, ( een meer dus) dit ligt op 2030 meter, en er liep een rode route naartoe vanuit Wirl. Bijna heel de trip met mijn mond open gereden, wat een mooi gebied. Bij het meer aangekomen beslist dat we nog een stukje van een zwarte route zouden doen naar 2446 meter, niet te doen, zo steil, als je dan weet dat bijna heel de Ironbike over zwarte paden gaat dan weet je het wel.Ook de eeuwige sneeuw gezien en echte ‘bergkoeien’, best wel grote beesten.
Op de helft van het pad beslist terug te keren, ik wou nog wat kracht over houden voor de zaterdag. We hadden bij terug komst 59.13 km en 1140 hoogtemeters.
De woensdag de eerste top van de Ironbike verkend.
Bij de verkenning wist ik dat het zwaar ging worden, de hellingen waren steil, zeer steil. Het eerste gedeelte waren wij met de lift naar boven gegaan tot de Idalp op 2300 meter, het laatste stuk tot de Greitspitz op 2900 meter gingen we biken , de afstand, een goeie 6 km , de tijd, bijna een uur en geen zuurstof, waar was ik aan begonnen. De afdaling was bangelijk, maar toch moest je opletten dat je remmen niet warm liepen, 1 maal voorgehad na een zeer steil stuk en dan mag je nijpen in je remmen wat je wilt je gaat gewoon rechtdoor, een spannend moment als je maar net voor de rand kunt stoppen, dit zijn duidelijk de Ardennen niet.
De truc is met schokjes remmen, dan geen problemen meer gehad.
De donderdag de kleine lus met Alain verkent, 27 km met 774 hoogtemeters. Van Ischgl naar Galtur en terug,een afwisselend parcours met 2 mooie beklimmingen en een zeer leuke singletrack.
De vrijdag een uurtje los gereden in het dal en de bike nog eens nagekeken en natuurlijk ook nog gerust. Ook heb ik Stivo en Alain zo ver gekregen om de halve marathon mee te rijden, en dit zonder al te veel training. Klasse mannen.
s’Avonds naar Hans Rey gaan kijken, die kan wel een stukje met de bike rijden.
Ook geluisterd naar de voorstelling van het parcours en wat wij niet wisten was dat er ook tijdlimieten waren op bepaalde punten. Ronde 1 moest binnen de 2 uur en een half, en je moest ook zorgen dat je voor 12.30 aan de splitsing was van de halve en de hele tocht, nog meer druk. Deze splitsing lag iets na de Idalp op 2500 hoogte meters. De wedstrijd stopt om 16.00, dus voor deze tijd moet je binnen zijn.
Wat ik ook nog moet vertellen is over het weer, de eerste 2 dagen waren warm en droog, maar vanaf de woensdag begon het op de avond altijd te onweren.
Dit was de vrijdag avond niet anders, alleen dat het nu niet meer stopte met regenen, dit beloofde voor morgen.
De zaterdag, 06.00 uur. s’morgens, slecht geslapen, direct naar buiten gekeken, het was droog maar koud en zwaar bewolkt, niets aan te doen.
Een douche gepakt en naar het ontbijt dat zo als elke dag, dik in orde was.
Bij het aankleden twijfelen aan de kleren, toch maar een windvest zonder mouwen en arm stukken aan.
Bij de start in het midden van het dorp aangekomen, waren er al veel bikers, en wat mij ook opviel, veel vrouwelijke ‘bikesters’. Meer dan 800 bikers en bikesters. zouden er in het totaal zijn.
Een beetje warm rijden en de windvest al direct in de rugzak, dan naar de start.
De tijdsopname gebeurt met een transponder, die tussen de wielklem gestoken wordt.
De seconden telden af en om half negen precies vertrokken de ‘profs’ 15 seconden later de minder -goden.
Allé lap, al direct een valpartij voor mij, ik kan er nog net rond. Na de eerste bocht al iemand met een platte band. Het tempo is hoog en mijn hartslag ook, veel te hoog en benen willen niet mee. Ook ben ik al direct Stivo en Alain kwijt.
Ik nestel mij in een groepje met een goed tempo en voor ik het weet begin ik aan de eerste klim, wat gaat dit zwaar.
Ik kom een kwartier na de eerste boven en begin aan een snelle afdaling.
De tweede beklimmen gaat al wat beter, maar na al de regen van de afgelopen dagen is het pad hier drassig geworden, ook hier geraken we boven en op de singletrack die er op volgt moet je goed opletten, met al die regen is het pad glad geworden, we geraken zonder kleerscheuren beneden.
Op het stuk asfalt dat hier op volgt besluit ik wat te eten. De één na de andere biker haalt mij hier in (moeten die niets eten?) zo ook Alain, met z’n tweeën rijden we met snelheden tegen de 40 km per uur naar Ischgl, na een uur en een half rijden we terug voorbij de aankomst. Het is ongelofelijk hoe enthousiast de
mensen naast het parcours staan te supporteren, hier krijg ik een brok van in de keel.
Dan beginnen we aan de eerste klim, 12 km en 1500 hoogtemeters, ongeveer de eerste 4 km gaan over een schotter weg, ik zoek mijn tempo, hier maken we al direct gebruik van de kleinste versnellingen en dit zal heel de klim zo duren.
Dan komen we op een lang stuk asfalt, maar goed ook, wat is dit steil en het blijft maar duren, ook begint de rug te protesteren, tandje bij dan maar en even recht op de trappers. Zo geraken we aan de Idalp hier staan ook weer mensen te supporteren en het tempo stijgt weer wat (net zo als de weg trouwens).
Ik kom aan de splitsing, een uur voor afsluiten, maak gebruik van de bevoorrading, twijfel nog even en rij dan rechtdoor, we gaan voor de hele.
Dit is eventjes een ‘gemakkelijk’ stuk en dan komen we aan de laatste 4 km die ik al verkend heb, toen ben ik bijna heel dat stuk naar boven gereden, nu zal ik het bijna helemaal lopen, wat is dit zwaar, maar na een klein uurtje staan we op de top. Snel iets eten en windvest aan want we gaan afdalen, dacht ik, we komen aan een singletrack van meer dan 6 km, normaal moet dit een bangelijk stuk zijn maar nu met al die regen, gevaarlijk , het eerste stuk doe ik te voet en de rest probeer ik te rijden. Als er dan een kleine ravijn naast ligt is dit toch wel spannend, ook moet er een stuk door de sneeuw gereden worden.
Zelfs op dit pad word er niet alleen gedaald ,er word ook geklommen een goeie 350 hoogte meters.
Op het laatste stuk glijdt mijn bike weg in een scherpe bocht en daar lig ik in de modder, terug recht en alles voelt nog goed aan . Eindelijk het einde van de singletrack , normaal doe ik dit graag maar nu was het echt zwaar.
Een bruggetje over en hopla, weer een klim van 150 hoogte meters, wanneer
gaan wij hier dalen?
Nu dus, we dalen met een rotvaart af naar een dorpje in Zwitserland.
Ik haal maar dan 60 km per uur en voor ik het besef rij ik door Laret een Zwitsers dorpje. Vanaf hier begint het weer te klimmen, nu moet ik naar de top Palinkopf,
2700 meter hoog. De klim is 10 km en een hoogteverschil van over de 1000 meter.
Het begint weer met een schotter weg en ook weer steil, niet te doen, ik had graag om 15.00 boven op de top gestaan maar met dit tempo zal het moeilijk worden. Een stukje biken als het minder steil is en anders lopen, allé meer slenteren. Dan komt er een stuk dat helemaal niet te biken valt, een goeie
100 hoogtemeters en veel modder, ik sta nu meer stil dan dat ik vooruitkom, in mijn hoofd speelt de gedachte van op te geven maar ik blijf doorgaan. Dan wordt het terug minder steil en iets na 15.00 sta ik boven, wauw wat een uitzicht.
Snel iets eten windvest aan en dalen maar, door de regen is het pad uitgesleten, opletten dus.
Na een paar km manen ze mij aan om de snelheid te minderen, wat nu?
Na de bocht word het duidelijk, er is een stuk rots naar beneden gekomen, dit door de vele regen. En niet alleen rotsblokken maar natuurlijk ook veel modder.
Toch lukt het mij zonder kleerscheuren de weg voort te zetten , en de snelheid gaat terug naar boven.
Dan kom ik aan de laatste beklimming van de dag, een goeie 1.5 km en een 100 hoogte meters, door de adrenaline vlieg ik hier op en dan volgt nog een lange afdaling waar ik één van de laatste bochten wegschuif , snel terug recht op de bike, en naar de aankomst.
Ietsje na half vier kom ik aan, het publiek applaudisseert en de omroeper roept je naam en nationaliteit af, ik krijg tranen in de ogen, al goed draag ik een zonnebril. Stivo en Alain staan op mij te wachten (thanks guys), zij hebben de halve alle twee tot een goed einde gebracht, proficiat mannen.
Als geschenk voor geleverde prestaties heb ik een mooi bike shirt gekregen.
Dit was een hele zware, maar mooie marathon en ik kan hem zeker aanbevelen om hem eens te rijden.
Later op de avond heb ik toch een paar pintjes gedronken. (Een paar te veel).
De zondag heb ik uitgerust en de bike gekuist.
De maandag hebben we nog een tocht gedaan naar een ander meer in de buurt.
Het was wel op een laag tempo want de benen deden toch nog zeer.
We hebben die dag nog 50 km gedaan en een goeie 1000 hoogte meters.
Dinsdag terug naar huis.
Dit was een tof avontuur en we gaan nu proberen volgend jaar nog zo iets te plannen maar dan ergens in Frankrijk.
Ik sta in de uitslag op de 158 plaats over-all en 123 ste in mijn klasse.
Er waren meer dan 800 starters.
Check de site voor de uitslag.
http://www.sport-timing.at/results/resu ... ent_ID=582
VEEL PLEZIER DAAR
Greettzz......
O ja Frankerijk gaat niet door , het word Zwitserland en de Swiss bike masters en dan nog een weekje chillen in Ischgl
.Hoi,
Ik kom zojuist terug van 2 weekjes verlof in Kappl (naast Ischgl).
De bepijling voor de Ironbike staat uit sinds vorige week. Mijn petje af voor zij die dit kunnen, ik helaas niet.
Om te biken zit je in Ischgl zeer goed, als je gebruik maakt van de Silvrettacard, kan je je bovendien onbeperkt met de fiets omhoog laten brengen door bus, zetelliften, ... zo kan je vooraf rustig het parcours verkennen. Bij de toeristische dienst kan je een kaart kopen en vraag dan ook naar het boekje met de mtb-routes. Daar vind je voor elk wat wils (van licht tot zwaar). Voor mij was rood meer dan zwaar genoeg.
Ik denk dat een verkenning en wat voorkennis van de omgeving geen overdreven luxe is.
Ik wens je alvast veel succes op jullie uitdaging.
Ik kom zojuist terug van 2 weekjes verlof in Kappl (naast Ischgl).
De bepijling voor de Ironbike staat uit sinds vorige week. Mijn petje af voor zij die dit kunnen, ik helaas niet.
Om te biken zit je in Ischgl zeer goed, als je gebruik maakt van de Silvrettacard, kan je je bovendien onbeperkt met de fiets omhoog laten brengen door bus, zetelliften, ... zo kan je vooraf rustig het parcours verkennen. Bij de toeristische dienst kan je een kaart kopen en vraag dan ook naar het boekje met de mtb-routes. Daar vind je voor elk wat wils (van licht tot zwaar). Voor mij was rood meer dan zwaar genoeg.
Ik denk dat een verkenning en wat voorkennis van de omgeving geen overdreven luxe is.
Ik wens je alvast veel succes op jullie uitdaging.
-
jerommeken
- Mountainbiker
- Posts: 1227
- Joined: Tue 12 Nov 2002 20:23
- Location: Electrified Scalpel
- Contact:
In Ischgl moet je chance hebben met het weer - dat hebben wij vorig jaar niet gehad.
http://users.skynet.be/jerommeken/ischgl.htm
http://users.skynet.be/jerommeken/ischg ... berger.htm
http://users.skynet.be/jerommeken/ischgl.htm
http://users.skynet.be/jerommeken/ischg ... berger.htm
Ironbike is een zware brok en ik had een complete off-day ! Dat maakt dat ik halfweg besloot om na de 2e ronde te stoppen met dus 47 km en 1800 hms op het tellerke.
Voelde meteen na de start dat het niet goed zat, heel slappe benen, hartslag veel te hoog, geen fut. En dan al meteen opnieuw last van die Salzkammergut-knie die nog altijd wreed pijn doet bij elke pedaaltred.
Tel daarbij nog eens het weer dat ik haat : nat en koud, en dan kom je rap tot mijn conclusie : stoppen.
Parkoers : eerst lang glooiend asfalt met paar knikjes, dan een schotter-klimmetje van paar km en een afdaling naar Galtur, dan terug door het dal naar Ischgl, maakt 29 km en einde eerste ronde.
Dan de loodzware klim naar Idjoch. 1450 hms op 10 km, dan weet ge het wel hé
Bovendien had ook mijn bike er weinig zin in : een ware symphonie van gekraak, gepiep en gesjierp !
Aan Idalpe op 2300 meter (ongeveer 2/3 van de klim) tegen mijn vrouw gezegd dat ik de 3e ronde niet zou rijden, ik voelde dat ik mijn knie naar de botten aan het rijden was door deze verschrikkelijk zware klim, waar je constant enorm veel kracht op de pedalen moet zetten.
Iets verder dus de afslag richting Pardatschgrat genomen ipv. verder naar Idjoch. Daar boven gekomen (2600 meter) een superbe
single-track naar beneden en later supersnel verder over schotter tot in Ischgl. Gefinished na 3u48. Om een idee te geven van mijn lamentabele prestatie : de 6 eersten van de grote afstand waren al binnen ! Karl Platt won in 3u40 !!!! Paulissen was 6e. Brentjes 5e, maar reed op kop in laatste afdaling toen hij zijn achterband scheurde in een beek-oversteek.
Ik zit hier nog een week, maar hoop dat het weer dringend veranderd, momenteel is het hier 8 graden en giet het water, al van gisteren-namiddag ! En al die bergen liggen hier op mij te wachten ...
Voelde meteen na de start dat het niet goed zat, heel slappe benen, hartslag veel te hoog, geen fut. En dan al meteen opnieuw last van die Salzkammergut-knie die nog altijd wreed pijn doet bij elke pedaaltred.
Tel daarbij nog eens het weer dat ik haat : nat en koud, en dan kom je rap tot mijn conclusie : stoppen.
Parkoers : eerst lang glooiend asfalt met paar knikjes, dan een schotter-klimmetje van paar km en een afdaling naar Galtur, dan terug door het dal naar Ischgl, maakt 29 km en einde eerste ronde.
Dan de loodzware klim naar Idjoch. 1450 hms op 10 km, dan weet ge het wel hé
Bovendien had ook mijn bike er weinig zin in : een ware symphonie van gekraak, gepiep en gesjierp !
Aan Idalpe op 2300 meter (ongeveer 2/3 van de klim) tegen mijn vrouw gezegd dat ik de 3e ronde niet zou rijden, ik voelde dat ik mijn knie naar de botten aan het rijden was door deze verschrikkelijk zware klim, waar je constant enorm veel kracht op de pedalen moet zetten.
Iets verder dus de afslag richting Pardatschgrat genomen ipv. verder naar Idjoch. Daar boven gekomen (2600 meter) een superbe
single-track naar beneden en later supersnel verder over schotter tot in Ischgl. Gefinished na 3u48. Om een idee te geven van mijn lamentabele prestatie : de 6 eersten van de grote afstand waren al binnen ! Karl Platt won in 3u40 !!!! Paulissen was 6e. Brentjes 5e, maar reed op kop in laatste afdaling toen hij zijn achterband scheurde in een beek-oversteek.Ik zit hier nog een week, maar hoop dat het weer dringend veranderd, momenteel is het hier 8 graden en giet het water, al van gisteren-namiddag ! En al die bergen liggen hier op mij te wachten ...
jerommeken wrote:In Ischgl moet je chance hebben met het weer - dat hebben wij vorig jaar niet gehad.
http://users.skynet.be/jerommeken/ischgl.htm
http://users.skynet.be/jerommeken/ischg ... berger.htm
Amai, ik heb twee weken geleden de route naar de Heidelberger Hütte vanuit Ischgl gereden met temperaturen boven de 30°. Een heel andere ervaring dan wat ik vanuit jouw pics afleidt. (Alhoewel de klim tot aan het tussenstation - op asfalt - met dergelijke temperatuur een sauna ervaring is........)
Groeten
