Training tov. Talent

[ivo]

Talent zit hem in mijn ogen vooral in recuperatievermogen. Hoe snel en hoe goed herstelt je lichaam zich? En hoe snel kan je dus progressie maken? Limieten vooral in leeftijd. (Waaruit ik afleid dat ik niet echt talent heb, maar daarom niet gelimiteerd ben in progressie voor de volgende paar jaar, zolang ik maar voldoende rust, aan de basis werk, en geduld heb )

Recuperatievermogen heb ik ruim voldoende door training en ja, talent (of hoe je het ook wil noemen). Daarmee dat ik ook beter wordt naarmate een wedstrijd langer wordt in tijd en/of dagen. Aan den lijve ondervonden de laatste 3 dagen van de CE. Terwijl de overgrote meerderheid er zowat doorzat (of gewoon niet meer in wedstrijd) vlogen wij dan spelenderwijs de mannen voorbij die ons de eerste dagen ter plaatse lieten. We kregen er dan pas plezier in (nog al wiedes als je plots merkt dat je toch iets goed kunt ) .
Maar door een gebrek aan aangeboren snelheid zal er nooit niet meer inzitten dan toekijken van op de zijlijn. Niet dat ik daar lang van wakker lig maar gewoon ter ondersteuning van dit topic.

[ivo]

Daarmee suggereert hij dat de variatie instaat voor de prikkel en de prikkel voor de progressie. Met dat laatste (prikkel--->progressie) ga ik akkoord, maar dat 'variatie' van trainingsvorm leidt tot trainingsprikkel, dat versta ik niet. Het enige wat leidt tot trainingsprikkel is de prikkel zelf, dwz. het jezelf als sportman prikkelen door je 'pijn' te doen (okee, altijd langzaam opbouwen en bv. de dag voor en na de westrijd rusten of rustig aan doen).(...) IN elk geval komt het neer op: jezelf moe maken (de trainingsprikkel), ook al houdt dat in: een hele week elke dag op hetzelfde parcours naar je werk rijden. Het enige extra dat je daar kunt inbouwen (en eigenlijk ook bijna 'vanzelf' gaat doen als recreatieve sportman/sportvrouw) is meer snelheid maken.

Je verhaal klopt niet helemaal. De ene prikkel is namelijk de andere niet: wat voor mij een serieuze prikkel is, kan voor jou goed bv niet eens gekietel zijn. Maar hetzelfde gebeurt individueel: als je je lichaam constant blootstelt aan dezelfde prikkels verliezen ze hun waarde van prikkel, want ze wijken niet af van wat het lichaam gewoon is te doen. In die zin is variatie dus wel een prikkel. Maar dat kan Qube allemaal nog veel beter uitleggen als mij...

Wat ik wel in heel je verhaal mis, is recuperatie. Eigenlijk is het dan dat al dat geprikkel zijn vruchten afwerpt, en NIET tijdens het trainenen zelf... Misschien moet je in je schema daar maar 'ns wat meer rekening mee houden?

En dan kom ik terug op mijn fitness training (gewoon omdat ik hier 25 jaar ervaring in heb, dus 6 keer zo lang als in fietstraining en dus wel ongeveer weet waar ik het dan over heb).
Ik ben er wel van op de hoogte hoor dat een (spier)progressie niet gebeurt tijdens de training maar tijdens de rustperiode (een spier heeft een geheugen en door de pijnprikkel gaat ze tijdens de rustperiode zich sterker ontwikkelen om de komende pijnprikkels te kunnen weerstaan, wardoor je weer variatie moet inpassen om noig meer te groeien, enz enz, allemaal hier al eens uitgelegd,...).
Maar op een bepaald moment kom je, ondanks je doorgedreven training, uitgebalanceerde levenswijze, variatie in training, doordachte recuperatieperiodes, aan de grens van je genetisch kunnen (je talent dus).
In mijn specifiek geval enkele praktijk voorbeelden:
- Kuiten: bijna geen training vereist en toch uiterlijk de best getrainde kuiten
- Borst: kon zeer goed getraind worden maar 100 kg benchen was de natuurlijke grens na 5 jaar en was na 25 jaar nog dezelfde grens.
- Schouders: geen genetische aanleg aanwezig. Kon tot een bepaald niveua getraind worden maar zeker niet verder want dan kreeg je ontstekingen.

Je moet er ook rekening mee houden dat als je genetisch materiaal niet geschikt is voor een sport dat je je wel kan verbeteren door training maar, hoe doordacht die training ook is, je nooit een bepaalde limiet 'natuurlijk' kan overschrijden. Je uithouding, spieren, kan je namelijk trainen mits het nodige karakter (iets wat nog van nature moet aanwezig zijn om je aanwezige talent tot bloei te laten komen boven het normale gemiddelde) maar je botten en pezen maar in zeer beperkte mate (vandaar ook dat deze gaan ontsteken).

Het is natuurlijk allemaal nog wat complexer maar laten we het wel verstaanbaar houden.

[bracebrace]

Hier ga ik wel volledig akkoord. Maar als ik je zo bezig hoor dan heb je voor mij idd talent. Het wil toch zeggen dat je inhoud hebt, een grote motor gelijk ze zeggen? Dan lijk je mij toch heel sterk bezig.

Het gevaar is echter (en hier spreek ik ook uit ervaring), dat als je die mannen begint in te halen, je dit enkele keren mag doen, maar dan moet je dat ook een halt toeroepen. Anders ga je weer pieken.

Heb je racefiets? Trainingen achter een brommerke zitten... maar ik heb zo het gevoel dat je gaat zeggen dat je dit ook al geprobeerd hebt ?

[ivo]

En hierbij zou ik toch ook nog even willen stellen dat ik er, achteraf beschouwd, wel blij mee ben dat ik niet het genetisch talent heb om een kampioen op sportgebied te worden .

[cyclon]

In een recent interview zei Boonen dat hij geen hartslagmeter of zelfs snelheidsmeter gebruikt (wel een ander apparaat in het begin van het seizoen, als ik me goed herinner, + testen in labo)

Waarschijnlijk het SRM-systeem?= trainen met vermogensmeting.

Ik geloof dat het inderdaad dat was.

[Bengo]

Zowel BraceBrace als Qube als Dzjowie vermoeden dat ik te weinig rust neem tijdens mijn trainingen en dus te weinig recupereer en daardoor minder progessie maak dan ik zou kunnen.
Dat van die progressie weten we natuurlijk niet. Nogmaals: mijn conditie is zeker goed te noemen, misschien wel optimaal (en mogelijk heb ik dus wél zo goed als mijn 'top' bereikt). Als de Hagelandse Chrono een testcase mag zijn: daar zat ik als 38jarige, sportieve maar eigenlijk niet competitieve biker rond de 100ste plaats, en doe ik dus minuten, en soms halve uren of uren beter dan die 400 bikers die achter mij eindigden. Daarvan zullen er zeker heel wat zijn die ook stevig trainen, al dan niet volgens een gesofisticeerd trainingsschema.

Wat ik vooral wil zeggen: alles is relatief: jullie gesofisticeerde trainingsschema's, maar ook mijn trainingen en mijn door jullie vermoede gebrek aan rust en recuperatie. Ik meldde dat ik 6 x per week trainde de laatste 2 maanden, en dat is ook zo. Maar dat betekent niet dat ik er elke keer weer invlieg. Zo fiets ik de maandag - dus na een TT of een stevige trainingstocht - wel anderhalf uur, maar rustig aan, klein verzet. De andere dagen van de werkweek fiets ik wel 'stevig', al is dat natuurlijk ook voor interpretatie vatbaar, en hangt het af van de tijd die ik heb, de 'goesting', het weer etc. Maar meestal maak ik me goed moe, zodanig dat ik het 'voel' 's avonds. Maar 's anderendaags moet het weg zijn: als ik goed geslapen heb, en ik bij het opstaan me fris voel, dan voel ik me gerecupereerd. En dat is dan meteen ook de enige keer dat ik mijn hartslag meet: bij het opstaan. Is die normaal (ongeveer 52 x per minuut), en voel ik me normaal en fris, dan kan ik er weer tegenaan met een stevige training. M.a.w. mijn recuperatie (en dus trainingswinst) zit hem in de rust na de training en in een stevige slaap + in de zaterdag waarop ik niet fiets en in de maandag, waarop ik slechts weinig en kalmpjes fiets.
Tot zover mijn recuperatie.
En nu mijn 'variatie' waar jullie zo op hameren. Ik vind variatie om de variatie zinloos, tenzij het gaat om heel specifieke sporten zoals de '100 m rugslag' of spurten in het wielrennen op de piste. Precies omdat het logisch is dat je daar op techniek en tactiek traint en uiteraard ook meer moet trainen dan 1 x per dag een 100 m rugslag te zwemmen of een spurt er uit te persen.
Maar de verschillende, 'uit mekaar getrokken' trainingsmethodes zijn grotendeels zinloos (althans om ze 'uit mekaar getrokken' uit te voeren) in sporten waarin al die trainingsaspecten in één en dezelfde wedstrijd aan bod komen. Zeker in een sport als wegwielrennen over lange afstanden en met gevarieerde parcoursen, en dus ook voor xc-races of chrono's/marathons in mountainbiken komen àl die aspecten in de wedstrijd en ook in een stevige training aan bod. En een stevige mtb-training duurt voor mij 3 uur. Ik begin dan het eerste half uur met een redelijk tempo op een redelijk vlak parcours, dan kom ik aan bij het Solveld mtb-parcours van Tielt-Winge, dat ik in iets minder dan 2 uur afwerk. Daar kom ik op een soms sterk heuvelachtig en zwaarlopend parcours. Op de bergjes geef ik me daar voor pakweg 90 procent (zo op het gevoel af), en ga ik zeker 'anaeroob' om het met jullie dure termen te zeggen. Maar in de afdaling trap ik haast niet en heb ik dus pakweg 1 minuut om te recupereren. En zo doe ik dat hele mtb-parcours gedurende een kleiner 2 uur, bergop-bergaf, net iets onder mijn maximum, al moet ik op sommige bergjes wel bijna tot 100 procent gaan om met enige snelheid boven te geraken. Als mijn mtb-lus rond is, rij ik bijna zo hard ik kan terug naar huis gedurende nog eens 30 minuten, met daarin nog 1 sprint bergop (op 95 procent), en de laatste 5 minuten uitbollen op een kleine versnelling. In totaal een trainingsrit van 3 uur, op basis van onderweg 1 banaan en 1,5 liter water. Als ik thuiskom, ben ik doodmoe, dorstig en hongerig. Maar na een bad, eten en drinken en met de avondrust gaat het al een stuk beter. En 's anderendaags sta ik meestal fit en wel weer op, check mijn hartslag en ben klaar voor een nieuwe trainingsdag. De laatste 2 weken voor de Hagelandse Chrono deed ik er na die 3 uur nog een half uur stevig tempo bij met daarbij 2 beklimmingen van mijn lokale Chartreuzenberg.
Zwaar? Ja, maar a) dit doe ik maar na enkele maanden opbouwen, en b) ik dacht en denk nog steeds dat er niet echt een alternatief is (tenzij je veel talent hebt en dus weinig training nodig hebt om even snel te fietsen) als je vordering wil maken.
In elk geval zit in deze training van mij zowat alles: minimaal 3 uur lang (dus voor een recreatief-sportief biker mag dat toch al een 'duurtraining' heten in jullie jargon) met daarin naast technische aspecten ook vormen van interval/krachttraining. Misschien niet helemaal volgens de boekjes (want daarin moet 'krachttraining' bestaan uit trage omwentelingen met een groot verzet), maar in de praktijk, dwz. de wedstrijd of laten we zeggen de Hagelandse Chrono, doe je dat soort geforceerde bewegingen ook niet. Je probeert gewoon zo snel mogelijk te fietsen, en daarvoor heb je helemaal geen hartslagmeter nodig. Iemand die regelmatig fietst en stevig traint, die voelt gewoon hoe hard hij kan en wat hij ongeveer 3uur kan volhouden (wat jullie dan de 'omslagpols' noemen). Voor mij dus geen hartslagmeter.

En nog iets: bij de training zoals ik die hierboven heb beschreven, kom ik in Rillaar op de Tienbunder-hellingen, op het trainingsparcours van de voormalige topcrosser Roland Liboton. Dan denk ik altijd aan zijn uitspraak 'Ik zie meer af op training dan in de koers'. Daar mag wat grootspraak bij zijn, er moet toch ook een kern van waarheid in gezeten hebben. En ik herinner me nog een recente uitspraak van F. Meirhaeghe over hoe hard hij trainde, en maar hoopte dat hij geen blessures zou krijgen, maar dat er geen alternatief was om nog beter te worden (tenzij je doping een alternatief zou kunnen noemen, maar allicht gingen bij Meirhaeghe doping én heel zware training juist hand in hand). Ook weet ik dat de voormalige loopwonderen als Miel Puttemans en Gaston Roelants in Leuven mekaar opzochten om juist op training mekaar op te jagen om zichzelf zoveel mogelijk pijn te doen en zo sterker te worden. Zolang je geen blessures krijgt of je (over)vermoeid voelt, moet dat kunnen. Ook wielertoppers als Michael Boogerd en Erik Zabel staan bekend als trainingsbeesten. Behalve hun talent zal zeker ook hun consequente harde trainingsarbeid instaan voor hun jarenlange successen.

[Dzjowie]

Interessante discussie aan't worden. Een paar dingen:

- wat heb je gedaan tijdens die maanden voorbereiding die hieraan vooraf gingen?
- 3 uur rijd je niet aan overslagpols.
- het is niet omdat je 3 uur heel hard doorrijdt dat die training ineens ook als duurtraining telt. 3 uur doorrijden is 3u weerstand.
- ik ben er nu wel zeker van dat je in verhouding heel weinig recuperatie inlast...
- Vergelijken met profs is redelijk zinloos, zij hebben ten eerste een veel grotere basis, en ten tweede geen vermoeiende professionele bezigheden NAAST het fietsen...

Overigens, als je wou pieken op de Hagelandse had je er beter aan gedaan de laatste week wat MINDER te trainen ipv wat meer...

[Whoops]

Als je gaat rijden met de bedoeling om te trainen dan moet je volgens mij toch een aantal zaken in acht nemen hoor.
Een goede training hoort specifiek te zijn, je kan niet op één trainnig en kracht en uithouding en snelheid optimaal trainen. Oké, die 3 uur crossen zal je wel van alles wat geven maar in vergelijking met iemand die laat ons stellen een exacte kopie van jou is en die z'n trainingen specifiek uitvoert zal je veel minder snel progressie maken. Komt daarbij dat je na een tijdje aan een limiet komt omdat je lichaam niet genoeg geprikkeld wordt. Hoe langer (trainingsjaren) en hoe meer je traint hoe specifieker de prikkel mag/moet zijn. Resultaat, na 3 jaar trainen voelt je dubbelganger zich nog steeds sterker worden, al worden de trainingen steeds zwaarder ( zie: op training meer afzien dan op wedstrijd >>> dit geld voor toppers! Met jaren training!!!) en langer. Terwijl jij nog steeds 3 uur aan het crossen bent en misschien zelf een achteruitgang (niet gezeverd) zal bemerken.

Geen bewuste variatie is geen vooruitgang.

De gevallen die je opnoemt van trainingsbeesten kunnen wel toppers zijn, maar evenveel renners die topper hadden kunnen zijn, zijn er niet geraakt op die manier....veel wielrenners hebben van trainen totaal geen kaas gegeten en rijden mee met den hoop.....trainen doe je best alleen of met iemand van hetzelfde niveau (liefst juist erboven).

Enfin, in de bib staan er boeken genoeg en ik kan nog uren doorgaan. Ik zou zeggen lees eens een deftig boek en je zult verstelt staan van hoeveel variatie fietsen kan brengen (met of zonder hartslag meter).

Greeeeeets

[Qube]

Mja, en zo heeft iedereen z'n eigen kijk op "trainen", elk z'n eigen potje met geheimpjes en middelkes waar we blijkbaar stevig aan vasthouden.

Over de gehele lijn ben ik het oneens dat je zo een maximaal rendement uit je trainingstijd haalt. Tenzij je 2/week rijdt, maar dan kan je moeilijk nog van trainen spreken en dan kan je idd steeds het kot gaan opentrekken. Wat ik je wel bij wijze van "tip" nog wil meegeven= Eet tijdens die lichamelijke aanval dan toch iets meer dan 1 banaan

[Bengo]

"Interessante discussie" zegt Djzowie.
Maar op een essentieel punt dat ik aanhaalde gaat hij niet in.
Zo zeg je niets over de door mij aangehaalde praktijkvoorbeelden van voormalige topsporters: Liboton, Meirhaeghe e.a. die allemaal concreet verklaarden dat voor hen keihard trainen aan de basis lag van hun goede prestaties. Meirhaeghe had het zelfs heel concreet over de angst dat zijn zware trainingsarbeid hem blessures of 'overtraindheid' zou opleveren, maar dat hij geen alternatief zag (behalve dan het illegale alternatief, maar dat nam hij dan vooral om... nog harder te kunnen trainen). Hier had ik het dus niet over mijn ervaring of intuïtie, maar over die van anderen, en wel van topsporters. Ongetwijfeld mannen met aangeboren talent, maar die dat maximaal uitbuitten door maximaal te trainen. Uiteraard zijn er vele anderen op die manier NIET geraakt, maar dat zou dan evengoed er kunnen aan liggen dat ze toch niet dat talent hadden (en bv. gebleseeerd geraakten) of dat ze het mentaal niet aankonden om elke dag zo zwaar te trainen etc. Ik zou graag eens een trainingsschema van een prof zien. Als hij het al rustig aan doet, dan zal dat zeker tussen de vele wedstrijden en rittenwedstrijden in zijn (en zoals we weten: in een wedstrijd bepaal je niet zelf je ritme of hartslag: dat doet de rest van het peloton, dat doet het parcours, de wind etc).

Op verzoek van Dzjowie - al maanden dat ik dit forum lees ben ik getroffen door zijn prachtige Avatar van de uitgezakte ambtenaar - nu terug over mezelf en mijn trainingsmethodes.

* Ook over mijn methode van 'zelfcontrole' (checken of ik wel gerecupereerd ben) door gewoon te voelen hoe ik me voel: fris en fit zonder en met de fiets, 's ochtends een check van de hartslag) zeg je niets, terwijl dit toch een hele simpele en doeltreffende manier lijkt om te verifiëren dat je inderdaad gerecupereerd bent. Een enkele keer vergis ik me en voel ik op training dat het me toch niet goed afgaat, en dan hou ik me meestal ook wel in, al wil ik ook niet te snel toegeven aan mijn eigen neiging tot luiheid, trainen is nl. ook tegen je eigen lichaam ingaan - tot op bepaalde hoogte dan. IN elk geval blijf ik mezelf als sporter wel degelijk steeds opnieuw 'prikkelen' (sommigen op dit forum lijken daar aan te twijfelen, maar het is toch niet omdat je hetzelfde parcours doet op training dat dit geen prikkel meer kan geven: je kunt nl. steeds sneller proberen te rijden, en zolang ik me moe voel aan het einde van een training, weet ik: dit was een duidelijke 'prikkel')
In de week voor de Hagelandse Chrono heb ik op woensdag nog eens héél stevig getraind op het parcours, 3u30 tot ik er bij manier van spreken scheel van zag. Op donderdag anderhalf uurtje zeer relax wandeltempo, vrijdag 2uur relax rijden en zaterdag: niets. En op zondag dus de H.Chrono in 3u en bijna een kwart.

* De door mij beschreven 3u. training met 'alles' erin doe ik sinds een kleine 2 maand (en de laatste maand kan ik ze duidelijk sneller afwerken, met een vijf à maximum tien minuten tijdswinst, die ik de laatste 14 dagen dus heb gecompenseerd door er nog een half uur extra trainingskilometers aan vast te knopen). Meer dan één banaan en 1,5 liter water krijg ik niet binnen, want mijn maag verteert niet graag en niet goed tijdens een stevige inspanning.
Daarvoor deed ik ofwel minder afstand, ofwel (maar zelden) hetzelfde parcours, maar dan duidelijk minder snel (zoals ik dat eerder in deze discussie al aangaf) en met een kleinere versnelling.
Over het algemeen ben ik een redelijk geoefende recreatieve biker die zich graag eens uitleeft op een TT, en heb ik bv. vorig jaar in oktober de Ruta del Cid (met PocoLoco) gereden: met de bike van Burgos naar Valencia. 14 dagen biken, met soms lange tochten (gemiddeld 100km per dag) maar met een hele dag om de rit af te leggen, met regelmatig stops, veel drinken, regelmatig eten en een gelijkmatig tempo. Dat ging me goed af, slechts een drietal keer was ik 'doodmoe' bij aankomst.
Maar afgelopen winter heb ik dan weer zo goed als niets gedaan, voornamelijk door een rugblessure (heeft weinig of niets met het fietsen te maken, ik heb er 15 j. geleden last van gekregen - juist in jaren dat ik totaal geen sport meer deed - heb me 10 j. geleden aan hernia laten opereren. Sindsdien is het beter, maar af en toe slaat de rugpijn weer toe, vooral als ik te wild speel met mijn kinderen of voor mijn rug-geval slechte bewegingen maak: tennissen, voetballen. ) Daardoor heb ik van begin december tot 10 februari helemaal geen sport gedaan. Daarna weer begonnen en min of meer rustig opgebouwd, met tussendoor twee x 1 week geen fiets of sport wegens te veel werk. Maar de laatste 3 maanden dus wel consequent getraind.

* "3 uur fiets je niet aan overslagpols" zo meldt Dzjowie. Kan zijn, maar voor mij zijn die 3 uur training per dag de uren die ik min of meer consequent (min of meer vooral gezien het heuvelachtige parcours) aan een stevige snelheid en min of meer gelijkmatige hartslag kan aanhouden waarbij ik natuurlijk langzaam maar zeker moe tot zeer moe word... dat is de trainingsprikkel in mijn optiek. Of mijn 3uur trainingsarbeid dan meteen 3u. weerstand zijn, lijkt me twijfelachtig. (Ik dacht dat 'weerstand' stond voor een inspanning die je maximaal enkele minuten na mekaar kunt volhouden, dat is wat ik zo ongeveer doe op de 12 à 16 Vlaams-brabantse bergjes die ik op mijn 3u. parcours tegenkom.) Maar als het in de officiele trainingsleer zo geschreven staat, dan leg ik me daarbij neer.

* OOk wil ik graag meer weten over het rijden aan de 'overslagpols'. Want wat ik daar al over gelezen heb op het internet is ook niet allemaal zo consequent. Voor zover ik het begrepen heb, is de overslagpols de hartslag die je als gemiddelde hebt als je gedurende 1 uur voluit gaat op een vlak parcours (na opwarming) in een gelijkmatige tred. Op een andere site las ik dan dat dit een rit van anderhalf uur moet zijn (toch een verschil van 50 procent met de vorige manier van meten, maar allà). Wel: als ik zo goed als ongetraind deze opdracht zou uitvoeren, dan ben ik 'doodmoe' na een uur zo-hard-als-ik- kan fietsen. Mijn average-hartslag tijdens die inspanning zou dus bij mij en bij iedereeen als ongetrainde mijn 'overslagpols' moeten geven. Welnu, waar mijn simpele trainingsmethode uit bestaat, is juist om dat ongeveer zo hard-als-ik kan-volhouden te fietsen van 1 uur steeds op te drijven: van 1 uur naar 1,5 uur, naar 2 uur, naar 3 u en nu naar 3,5 uur.
Want nu als redelijk-goed-getraind biker kan ik effectief 3u à 3,5 u aan een tempo rijden dat ik aanvankelijk maar 1 uur kon uithouden.
Let wel: ik maak mijn progressie niet zo schematisch als hierboven net aangegeven. Dwz. ik begin niet met op dag 1 van mijn training gedurende 1 uur zo hard te fietsen als ik kan, om daar dan elke dag bv. 1 minuut bij te doen. Maar als je het zo zou testen, zou het wel ongeveer zo uitkomen. IN de realiteit begin ik met fietstochtjes van 1,5 uur en zo bouw ik op naar 2uur, dan eventueel weer wat minder maar wat harder en zo op den duur (na ongeveer 3 maanden) kom ik tot de 3u 'stevig trainen': min of meer gelijkmatig een sterk heuvelachtig parcours van 3 u.afleggen. Waarbij ik 'doodmoe' ben aan het einde, maar uiteraard me al beter voel na drinken en eten en douchen etcetera. Allemaal zeer logisch lijkt me.

* 'Vergelijken met profs is redelijk zinloos' meldt Dzjowie. Ik ga niet akkoord; uiteraard ben ik en zijn wij op dit forum geen profs en hebben wij een veel minder grote basis en nog andere dingen aan onze kop etc. Maar je kunt wel de Vergelijking maken. Ik bedoel: als ik 3 uur per dag stevig train, dan is dat véél minder dan een goede prof als Boogerd die 6 uur per dag zal trainen. Dat scheelt dus een volle 100 procent en in die zin is de vergelijking niet te doen, omdat er zoveel verschil op zit. Maar de principes kun je wel vergelijken: elk op zijn niveau probeert er het maximum uit te halen. En als Boogerd dat doet door 6 u per dag op en rond de Cauberg te fietsen, dan doe ik dat door 3 u per dag door het Hageland te fietsen. Alleen zijn mijn resultaten zelfs in verhouding minder dan die van Boogerd. En moet dat volgens mij aan het (enorme) verschil in talent liggen. Dat was het uitgangspunt van dit topic en van heel deze discussie...