Dat is geen training, dat is ondervinding.Magura wrote:Qua snelheid misschien niet, maar wel qua techniek enz. Ik MTB nu al zo'n 10 jaar, en ik merk dat ik tijdens marathons veel beter weet hoe en waar ik moet doseren en voluit kan gaan.Bengo wrote:...Zelf ben ik er niet zo van overtuigd (in tegenstelling tot een andere biker over dit topic) dat jarenlange training je veel vooruit helpt...
Training tov. Talent
-
bracebrace
- Mountainbiker
- Posts: 100
- Joined: Thu 23 Dec 2004 22:37
- Location: Orbea Compair
Ik ben geen expert maar het punt van grootste progressie bepaal je zelf na het aanleggen van de basis. Dat is toch iets wat ik merk. En 3 maand vind ik eerlijk gezegd vrij kort... zelfs Lance traint 8 maand om één keer te pieken.Ivo wrote:Mijn grootste progressie was er na 3 maand training! De rest was gewoon onderhoud en de strijd tegen spierverlies.
Al wat je zegt lijkt me vrij normaal, wat iedereen meemaakt. Het is inderdaad zo dat je snel naar een oud niveau kan terugkeren, maar echt verbeteren vergt enorm veel tijd en variërende prikkels. Echt je lichaam optimaliseren is een kwestie van jaren en jaren, rekening houdende met de rust die even belangrijk is! Trainingsschema's zijn ook geen heiligheid en hebben altijd een bepaald doel voor ogen. Een sprinter traint anders dan een klimmer of een triatleet.
Nogmaals ik ben geen specialist, maar ik ben ervan overtuigd dat een lichaam zich enorm kan aanpassen zolang het maar de nodige tijd krijgt. En een lichaam groeit in termen van jaren. Elk jaar kan je je basis weer uitbreiden (vergt wel jaar na jaar meer en meer trainingstijd natuurlijk) en kan je nadien indien nodig je pieken gaan verhogen.
Dat die persoon nu zo goed rijdt met weinig training... wat heeft hij in zijn jeugd gedaan? Ook dat kan een enorme invloed hebben.
Talent zit hem in mijn ogen vooral in recuperatievermogen. Hoe snel en hoe goed herstelt je lichaam zich? En hoe snel kan je dus progressie maken? Limieten vooral in leeftijd. (Waaruit ik afleid dat ik niet echt talent heb, maar daarom niet gelimiteerd ben in progressie voor de volgende paar jaar, zolang ik maar voldoende rust, aan de basis werk, en geduld heb
)Ik ben en blijf het op alle punten (van het topic Training tov. Talent) eens met Ivo en dus grotendeels oneens met Cube.
Cube schrijft ondermeer (als kritiek op mijn eenvoudige trainingsschema: langzaam opbouwen en regelmatig ietsje verder/harder gaan) dat er op die manier 'geen variatie, geen prikkel, geen progressie' zou zijn.
Daarmee suggereert hij dat de variatie instaat voor de prikkel en de prikkel voor de progressie. Met dat laatste (prikkel--->progressie) ga ik akkoord, maar dat 'variatie' van trainingsvorm leidt tot trainingsprikkel, dat versta ik niet. Het enige wat leidt tot trainingsprikkel is de prikkel zelf, dwz. het jezelf als sportman prikkelen door je 'pijn' te doen (okee, altijd langzaam opbouwen en bv. de dag voor en na de westrijd rusten of rustig aan doen). Dat jezelf sportief 'prikkelen' en dus trainen kan op allerlei manieren, maar het komt altijd op hetzelfde neer: progressief méér kilometers maken tegen dezelfde snelheid, OF progressief méér snelheid maken. Dat laatste dan ofwel hetzelfde aantal km, ofwel ook nog eens meer km (= dubbele trainingsprikkel: meer km's en hogere snelheid). IN elk geval komt het neer op: jezelf moe maken (de trainingsprikkel), ook al houdt dat in: een hele week elke dag op hetzelfde parcours naar je werk rijden. Het enige extra dat je daar kunt inbouwen (en eigenlijk ook bijna 'vanzelf' gaat doen als recreatieve sportman/sportvrouw) is meer snelheid maken.
Nogmaals, voor de wereldtop in wielrennen/mountainbiken kàn dit anders zijn, maar daar spreken we nu niet over. Ook Ken Van den Bulke (winnaar van de Hagelandse Chrono) is absoluut geen wereldtop, maar hij rijdt wel een kwartier à drie kwartier sneller dan heel wat mannen die méér (en voor sommigen dan ook nog eens: meer gevarieerd) trainen dan hijzelf. Talent noem ik dat. Of er aan hem een heel groot talent is verloren gegaan (aangezien hij goed presteert met weinig training) zullen we wel nooit weten, al zou het interessant zijn om Kens mening daarover te weten. Wat ik wel weet is dat de opmerking (van Cube en anderen) dat we zijn jeugdjaren als wielrenner of als vroegere competitierijder ook moeten meetellen, maar beperkte waarde heeft. Ikzelf (die dit topic over Training tov. Talent ben begonnen) was in mijn jeugdjaren nl. zelf een wielertalent: 20 jaar geleden was ik de 'zegekoning' bij de juniores (wegraces). En al wil ik het belang van dit soort overwinningen in overwegend kermiskoersen zeker niet overschatten, het geeft toch wel aan dat ik over een dosis talent en trainingsvermogen moet hebben beschikt. Wel, nu dik 20 jaar later (ik ben nu 38, niet jong, maar toch ook nog niet oud) heb ik me na enkele jaren voorzichtigjes mountainbiken echt eens toegelegd op mtb-training:in de winter al, maar vooral de laatste 2 maanden 6 x per week stevige tochten op weg en off road, waarbij ik me regelmatig heb 'pijn' gedaan. En ja, ik voel duidelijk de progressie. En ja: ik rij sneller dan 400 anderen op bv. de Hagelandse Chrono. Maar ik eindig wel op een half uur van Ken Van den Bulke... En zo zijn we terug bij het begin van deze topic.
Cube schrijft ondermeer (als kritiek op mijn eenvoudige trainingsschema: langzaam opbouwen en regelmatig ietsje verder/harder gaan) dat er op die manier 'geen variatie, geen prikkel, geen progressie' zou zijn.
Daarmee suggereert hij dat de variatie instaat voor de prikkel en de prikkel voor de progressie. Met dat laatste (prikkel--->progressie) ga ik akkoord, maar dat 'variatie' van trainingsvorm leidt tot trainingsprikkel, dat versta ik niet. Het enige wat leidt tot trainingsprikkel is de prikkel zelf, dwz. het jezelf als sportman prikkelen door je 'pijn' te doen (okee, altijd langzaam opbouwen en bv. de dag voor en na de westrijd rusten of rustig aan doen). Dat jezelf sportief 'prikkelen' en dus trainen kan op allerlei manieren, maar het komt altijd op hetzelfde neer: progressief méér kilometers maken tegen dezelfde snelheid, OF progressief méér snelheid maken. Dat laatste dan ofwel hetzelfde aantal km, ofwel ook nog eens meer km (= dubbele trainingsprikkel: meer km's en hogere snelheid). IN elk geval komt het neer op: jezelf moe maken (de trainingsprikkel), ook al houdt dat in: een hele week elke dag op hetzelfde parcours naar je werk rijden. Het enige extra dat je daar kunt inbouwen (en eigenlijk ook bijna 'vanzelf' gaat doen als recreatieve sportman/sportvrouw) is meer snelheid maken.
Nogmaals, voor de wereldtop in wielrennen/mountainbiken kàn dit anders zijn, maar daar spreken we nu niet over. Ook Ken Van den Bulke (winnaar van de Hagelandse Chrono) is absoluut geen wereldtop, maar hij rijdt wel een kwartier à drie kwartier sneller dan heel wat mannen die méér (en voor sommigen dan ook nog eens: meer gevarieerd) trainen dan hijzelf. Talent noem ik dat. Of er aan hem een heel groot talent is verloren gegaan (aangezien hij goed presteert met weinig training) zullen we wel nooit weten, al zou het interessant zijn om Kens mening daarover te weten. Wat ik wel weet is dat de opmerking (van Cube en anderen) dat we zijn jeugdjaren als wielrenner of als vroegere competitierijder ook moeten meetellen, maar beperkte waarde heeft. Ikzelf (die dit topic over Training tov. Talent ben begonnen) was in mijn jeugdjaren nl. zelf een wielertalent: 20 jaar geleden was ik de 'zegekoning' bij de juniores (wegraces). En al wil ik het belang van dit soort overwinningen in overwegend kermiskoersen zeker niet overschatten, het geeft toch wel aan dat ik over een dosis talent en trainingsvermogen moet hebben beschikt. Wel, nu dik 20 jaar later (ik ben nu 38, niet jong, maar toch ook nog niet oud) heb ik me na enkele jaren voorzichtigjes mountainbiken echt eens toegelegd op mtb-training:in de winter al, maar vooral de laatste 2 maanden 6 x per week stevige tochten op weg en off road, waarbij ik me regelmatig heb 'pijn' gedaan. En ja, ik voel duidelijk de progressie. En ja: ik rij sneller dan 400 anderen op bv. de Hagelandse Chrono. Maar ik eindig wel op een half uur van Ken Van den Bulke... En zo zijn we terug bij het begin van deze topic.
Je verhaal klopt niet helemaal. De ene prikkel is namelijk de andere niet: wat voor mij een serieuze prikkel is, kan voor jou goed bv niet eens gekietel zijn. Maar hetzelfde gebeurt individueel: als je je lichaam constant blootstelt aan dezelfde prikkels verliezen ze hun waarde van prikkel, want ze wijken niet af van wat het lichaam gewoon is te doen. In die zin is variatie dus wel een prikkel. Maar dat kan Qube allemaal nog veel beter uitleggen als mij...Bengo wrote:Daarmee suggereert hij dat de variatie instaat voor de prikkel en de prikkel voor de progressie. Met dat laatste (prikkel--->progressie) ga ik akkoord, maar dat 'variatie' van trainingsvorm leidt tot trainingsprikkel, dat versta ik niet. Het enige wat leidt tot trainingsprikkel is de prikkel zelf, dwz. het jezelf als sportman prikkelen door je 'pijn' te doen (okee, altijd langzaam opbouwen en bv. de dag voor en na de westrijd rusten of rustig aan doen).(...) IN elk geval komt het neer op: jezelf moe maken (de trainingsprikkel), ook al houdt dat in: een hele week elke dag op hetzelfde parcours naar je werk rijden. Het enige extra dat je daar kunt inbouwen (en eigenlijk ook bijna 'vanzelf' gaat doen als recreatieve sportman/sportvrouw) is meer snelheid maken.
Wat ik wel in heel je verhaal mis, is recuperatie. Eigenlijk is het dan dat al dat geprikkel zijn vruchten afwerpt, en NIET tijdens het trainenen zelf... Misschien moet je in je schema daar maar 'ns wat meer rekening mee houden?
Zulke dingen lijken die indruk wel te bevestigen. Het kan goed zijn dat je "vormplateau" veroorzaakt wordt door een gebrek aan frisheid en rust... 6x per week stevig tekeergaan is er echt teveel aan in een uitgebalanceerd schema...Bengo wrote:(de dag voor en na de westrijd rusten of rustig aan doen).
(...)
heb ik me na enkele jaren voorzichtigjes mountainbiken echt eens toegelegd op mtb-training:in de winter al, maar vooral de laatste 2 maanden 6 x per week stevige tochten op weg en off road, waarbij ik me regelmatig heb 'pijn' gedaan.
-
bracebrace
- Mountainbiker
- Posts: 100
- Joined: Thu 23 Dec 2004 22:37
- Location: Orbea Compair
Dit terwijl men nu toch weet dat "no pain, no gain" slechts voor een heel beperkte vorm van trainingsprikkels van toepassing is (interval en kracht, zeer te beperken in trainingsvolume... absoluut max 1 keer per week en vereist langere hersteltijd)?Bengo wrote:maar vooral de laatste 2 maanden 6 x per week stevige tochten op weg en off road, waarbij ik me regelmatig heb 'pijn' gedaan. En ja, ik voel duidelijk de progressie. En ja: ik rij sneller dan 400 anderen op bv. de Hagelandse Chrono. Maar ik eindig wel op een half uur van Ken Van den Bulke... En zo zijn we terug bij het begin van deze topic.
Om de topic te respecteren, idd, talent heeft zijn invloed, maar dat wil niet zeggen dat velen hun eigen limiet ontdekt hebben bij het MTB-en en denken dat ze niet beter kunnen. Ik vermoed dat er heel wat MTB-ers zijn die heeeeeeel wat beter kunnen, moesten ze zich kunnen inhouden.
Trainingen zijn geen wedstrijden.
Hmmm bengo train jij met een hartslagmeter? 
je kan in een training oa. prikkels aanbrengen d.m.v.
- Rust (alles gebeurd in de rust)
- frequentie van het aantal trainingen/week
- Duur
- Intensiteit (hartslagzone's), hier valt bij een getraind persoon (lees goede basis) de meeste prikkels te rapen. Ook hier gaan de meeste in de fout door te vlug te intensief te trainen
- Trapfrequentie / souplesse (opkrikken van het rendement van je beweging)
- krachttraining
Dus in die broodnodige LSD of D1 trainingen kan er een sausje gemaakt worden van allerhande energiesystemen of andere prikkels die in een bepaald patroon doorlopen worden. In samenspraak met de vorige training en met het oog op de volgende. Je kan het er ook uitlaten, geen probleem, maar dan zit er minder 'kwaliteit' in je training. Heb je dan een slechte training achter de rug? Zeker niet, verre van, maar niet de meest rendabelste
En 6xweek is wel veel, hou het op 3 ritten na elkaar en dan rust of zelfs 2:1 verhouding. Dit doe je in je weken ook...1 rustweek en daarna 3 weken opbouwend om weer te eindigen met rust. Variatie en prikkels zat zo
je kan in een training oa. prikkels aanbrengen d.m.v.
- Rust (alles gebeurd in de rust)
- frequentie van het aantal trainingen/week
- Duur
- Intensiteit (hartslagzone's), hier valt bij een getraind persoon (lees goede basis) de meeste prikkels te rapen. Ook hier gaan de meeste in de fout door te vlug te intensief te trainen
- Trapfrequentie / souplesse (opkrikken van het rendement van je beweging)
- krachttraining
Dus in die broodnodige LSD of D1 trainingen kan er een sausje gemaakt worden van allerhande energiesystemen of andere prikkels die in een bepaald patroon doorlopen worden. In samenspraak met de vorige training en met het oog op de volgende. Je kan het er ook uitlaten, geen probleem, maar dan zit er minder 'kwaliteit' in je training. Heb je dan een slechte training achter de rug? Zeker niet, verre van, maar niet de meest rendabelste
En 6xweek is wel veel, hou het op 3 ritten na elkaar en dan rust of zelfs 2:1 verhouding. Dit doe je in je weken ook...1 rustweek en daarna 3 weken opbouwend om weer te eindigen met rust. Variatie en prikkels zat zo
Last edited by Qube on Mon 13 Jun 2005 14:58, edited 2 times in total.
In een recent interview zei Boonen dat hij geen hartslagmeter of zelfs snelheidsmeter gebruikt (wel een ander apparaat in het begin van het seizoen, als ik me goed herinner, + testen in labo) en niet echt een kei is in trainingsleer. Een Duitse olympische roeister met een waslijst aan medailles zei ook dat ze puur op gevoel traint. Maar ze had vroeger wel met schema's gewerkt (Oost-Duitsland). Ik veronderstel dat hetzelfde geldt voor Boonen.
Er bestaat variatie in alles, van je IQ of de kleur van de iris tot de lengte van je onderbeen (zeer belangrijk voor het lopen: die Ethiopiërs hebben lange onderbenen, dat is hun grote geheim). Hoe zou er dan geen variatie kunnen bestaan in je maximale snelheid/uithouding op de fiets? Plus er bestaat ook nog eens variatie in het vermogen om te profiteren van trainingen. De ene zal meer vooruitgaan na 1 uur training dan de andere na 3 uur training.
Ik veronderstel dat we binnen pakweg 20 jaar een DNA paspoort zullen hebben of kunnen hebben dat je vertelt wat je persoonlijk grenzen zijn op sportief gebied. Je zult dan misschien een trainingsschema kunnen laten opstellen dat je vertelt hoeveel jaren je zult moeten trainen aan een bepaalde intensiteit om je persoonlijke, pathetische maximum als mtbiker te bereiken
Er bestaat variatie in alles, van je IQ of de kleur van de iris tot de lengte van je onderbeen (zeer belangrijk voor het lopen: die Ethiopiërs hebben lange onderbenen, dat is hun grote geheim). Hoe zou er dan geen variatie kunnen bestaan in je maximale snelheid/uithouding op de fiets? Plus er bestaat ook nog eens variatie in het vermogen om te profiteren van trainingen. De ene zal meer vooruitgaan na 1 uur training dan de andere na 3 uur training.
Ik veronderstel dat we binnen pakweg 20 jaar een DNA paspoort zullen hebben of kunnen hebben dat je vertelt wat je persoonlijk grenzen zijn op sportief gebied. Je zult dan misschien een trainingsschema kunnen laten opstellen dat je vertelt hoeveel jaren je zult moeten trainen aan een bepaalde intensiteit om je persoonlijke, pathetische maximum als mtbiker te bereiken
Waarschijnlijk het SRM-systeem?= trainen met vermogensmeting.In een recent interview zei Boonen dat hij geen hartslagmeter of zelfs snelheidsmeter gebruikt (wel een ander apparaat in het begin van het seizoen, als ik me goed herinner, + testen in labo)
Je kan het zo zien:
- Trianen met snelheidsmeter: Hier zitten te veel parameters in zoals, wind,verzet en weerstand om nauwkeurig genoeg te zijn om als trainingsmiddel te dienen.
- Hartslagmeter komt ferm in de buurt van het perfecte, maar er zit ook nog oa. temperatuur als parameter in.
- Het SRM-systeem, meet je vermogen aan de crank en is in z'n puurste vorm het meetsysteem bij uitstek om je fitheid te meten en te analyseren. Dacht ik...
Het ging hier wel specifiek over de fitnesstraining hè (procentuele aangroei statische spiermassa) niet over fietstraining.bracebrace wrote:Ik ben geen expert maar het punt van grootste progressie bepaal je zelf na het aanleggen van de basis. Dat is toch iets wat ik merk. En 3 maand vind ik eerlijk gezegd vrij kort... zelfs Lance traint 8 maand om één keer te pieken.Ivo wrote:Mijn grootste progressie was er na 3 maand training! De rest was gewoon onderhoud en de strijd tegen spierverlies.
