Beste fietsfanaten,
Ik had nooit gedacht dat ik mijn meer dan 10 jaar oude account zou moeten afstoffen om in dit topic een bericht te plaatsen...
Ook ik heb reeds 3 jaar last van ITBS. Bij mij is het erin 'geschoten' tijdens een banaal koersfietstochtje. Vanaf dan is de lijdensweg begonnen: rusten, kine bij verschillende kinesisten, cortisone, shockwave, bikefit, flat pedals...niets leek mijn itb te kunnen stoppen. Na anderhalf jaar conservatieve behandelingstherapiën heb ik dan uiteindelijk beslist een operatie te laten uitvoeren waarbij de it band verlengd werd. Deze operatie ligt nu 1 jaar achter mij en ik kan niet zeggen dat ik er tevreden van ben. De gelijkenissen tussen mijn verhaal en die van 'Gotofrot' (zie post boven) komen griezelig veel met mekaar overeen: bijna altijd een zeurende pijn in rust, ontstekingen, druk op de zijkant, een verdikte it band en bijgevolg en nog altijd last met sporten. Ook de woorden 'simpele en kleine ingreep' en 'na twee-drie maanden kan je terug probleemloos sporten' deden mij voor de operatie kiezen. Specifiek bij mij lijkt het erop dat er zich veel littekenweefsels heeft gevormd rond de it band, mede bevestigd door een mri en een orthodepedist van Herentals.
Nu is mijn vraag aan jullie:
1: heeft iemand ooit al eens littekenweefsel laten weghalen na een itb operatie? Zo ja, wat was het resultaat?
2: heeft iemand tips hoe ik hiermee mentaal moet omgaan? Alleen al de gedachte dat ik nooit meer 'fastoenlijk' ga kunnen sporten maakt me ontzettend depressief en moedeloos.
@Gotofrot, ik kan mij helemaal inbeelden hoe je je voelt. Hoe sta jij er nu voor, na 3 jaar?
Groetjes.
Problemen met de knie (ITBS IlioTibial Band Syndrome)
Meer info over hoe je best eet en drinkt, het gebruik van een hartslagmeter of spierstimulatietoestel, hier kan je ervoor terecht.
Re: Problemen met de knie (ITBS IlioTibial Band Syndrome)
Ik sukkel al een tijdlang (november 2024) met een blessure, wat ondertussen geëvolueerd is van “een klein pijntje na het sporten” naar een fulltime hobby waarbij ik artsen bezoek, fora doorspit en mezelf half heb omgeschoold tot amateur-specialist in alles wat eindigt op -itis of -syndroom.
Wat heb ik al geprobeerd? Goh, makkelijker om te zeggen wat nog niet. Ik heb scans laten nemen waarvan de conclusie meestal neerkomt op: “we zien iets, maar niet genoeg om er iets zinnigs over te zeggen.” Ik heb infiltraties gehad waarbij ze met een naald diep genoeg gingen om vermoedelijk ook mijn ziel lichtjes te raken. Prolotherapie, mesotherapie, dry needling (bleek vooral een uitstekende manier om nieuwe pijn te ontdekken), magnesium geslikt, zalfjes gesmeerd die vooral mijn hoop hydrateren maar verder weinig doen.
Oefeningen heb ik ook braaf gedaan, wekenlang, zonder ooit zeker te weten of ik aan het revalideren was of gewoon mijn blessure professioneel aan het onderhouden was. Zooltjes? Check. Andere schoenen? Check. Bikefitting? Check, inclusief het gevoel dat vooral mijn portefeuille beter uitgelijnd werd dan mijn lichaam.
Qua diagnoses zit ik ondertussen in een soort medisch bingo-spel: shin splints, overbelasting, mogelijke zenuwirritatie, misschien iets met de rug, eventueel toch een compartimentensyndroom, maar ook weer niet echt… en ergens tussendoor nog een linkerknie die niet wil strekken en waarschijnlijk vrolijk bijdraagt aan de chaos.
Het mooiste is dat de pijn ondertussen zo consistent is dat hij bijna betrouwbaar wordt: zitten, staan, liggen, het maakt niet uit, mijn been is er altijd om me eraan te herinneren dat rust overrated is. Zelfs kousen blijken tegenwoordig een provocatie.
Wat ik vooral geleerd heb: als ik zelf geen pistes voorstel, gebeurt er meestal ook niets. Dus ik kom intussen gewapend naar elke afspraak met een lijst diagnoses die ik zelf al heb gegoogeld, terwijl de arts bevestigend knikt en we samen doen alsof dit een normale gang van zaken is.
Kort samengevat: ik ben nog altijd op zoek naar de oorzaak, heb al ongeveer elke behandeling geprobeerd behalve voodoo (maar geef het tijd), en overweeg nu een zoveelste opinie in de hoop dat iemand ooit zegt: “ah ja, dát is het” bij voorkeur gevolgd door iets dat effectief helpt.
Wat heb ik al geprobeerd? Goh, makkelijker om te zeggen wat nog niet. Ik heb scans laten nemen waarvan de conclusie meestal neerkomt op: “we zien iets, maar niet genoeg om er iets zinnigs over te zeggen.” Ik heb infiltraties gehad waarbij ze met een naald diep genoeg gingen om vermoedelijk ook mijn ziel lichtjes te raken. Prolotherapie, mesotherapie, dry needling (bleek vooral een uitstekende manier om nieuwe pijn te ontdekken), magnesium geslikt, zalfjes gesmeerd die vooral mijn hoop hydrateren maar verder weinig doen.
Oefeningen heb ik ook braaf gedaan, wekenlang, zonder ooit zeker te weten of ik aan het revalideren was of gewoon mijn blessure professioneel aan het onderhouden was. Zooltjes? Check. Andere schoenen? Check. Bikefitting? Check, inclusief het gevoel dat vooral mijn portefeuille beter uitgelijnd werd dan mijn lichaam.
Qua diagnoses zit ik ondertussen in een soort medisch bingo-spel: shin splints, overbelasting, mogelijke zenuwirritatie, misschien iets met de rug, eventueel toch een compartimentensyndroom, maar ook weer niet echt… en ergens tussendoor nog een linkerknie die niet wil strekken en waarschijnlijk vrolijk bijdraagt aan de chaos.
Het mooiste is dat de pijn ondertussen zo consistent is dat hij bijna betrouwbaar wordt: zitten, staan, liggen, het maakt niet uit, mijn been is er altijd om me eraan te herinneren dat rust overrated is. Zelfs kousen blijken tegenwoordig een provocatie.
Wat ik vooral geleerd heb: als ik zelf geen pistes voorstel, gebeurt er meestal ook niets. Dus ik kom intussen gewapend naar elke afspraak met een lijst diagnoses die ik zelf al heb gegoogeld, terwijl de arts bevestigend knikt en we samen doen alsof dit een normale gang van zaken is.
Kort samengevat: ik ben nog altijd op zoek naar de oorzaak, heb al ongeveer elke behandeling geprobeerd behalve voodoo (maar geef het tijd), en overweeg nu een zoveelste opinie in de hoop dat iemand ooit zegt: “ah ja, dát is het” bij voorkeur gevolgd door iets dat effectief helpt.
Re: Problemen met de knie (ITBS IlioTibial Band Syndrome)
ook 3 jaar gesukkeld met mijn knie.
Naar dokter en specialisten geweest, zagen niet veel op echo en foto's van de scanner.
Wat vocht kon gaan over een overbelasting, met wat rust en ontstekingsremmers ging dat wel over.
Niet dus. Dan was het waarschijnlijk verkeerde positie van de schoenplaatjes. Dus bikefitting laten doen en nog een paar keer terug geweest, niet opgelost. Bij een andere bikfitter geweest en die vertelde volledig het tegenovergestelde dan de eerste, en werden mijn schoenplaatjes volledig anders geplaatst. Maar nog steeds kniepijn., dan waren het mijn schoenen die niet goed waren volgens bikefittern dus andere schoenen gekocht, ook geen oplossing.
Dan via via bij een sportdokter gekomen die ook dokter was bij quickstep soudal, die raadde mij aan om steunzolen te laten maken bij een podoloog en dat zou mijn kniepijn verhelpen, zoniet dan moest ik nog maar een terug komen en zou hij iets anders proberen.
Uiteindelijk zolen laten maken bij podoloog, dikwijls terug geweest maar probleem nog niet verholpen.
Ik was het zo beu om met pijn te rijden, dat ik met fietsen wilde stoppen. Tot ik dacht, als ik nu eens die klikpedalen weg doe en eens met gewone pedalen(flatpedals) rij. En ja, na een 3-tal weken was mijn pijn weg.
Naar dokter en specialisten geweest, zagen niet veel op echo en foto's van de scanner.
Wat vocht kon gaan over een overbelasting, met wat rust en ontstekingsremmers ging dat wel over.
Niet dus. Dan was het waarschijnlijk verkeerde positie van de schoenplaatjes. Dus bikefitting laten doen en nog een paar keer terug geweest, niet opgelost. Bij een andere bikfitter geweest en die vertelde volledig het tegenovergestelde dan de eerste, en werden mijn schoenplaatjes volledig anders geplaatst. Maar nog steeds kniepijn., dan waren het mijn schoenen die niet goed waren volgens bikefittern dus andere schoenen gekocht, ook geen oplossing.
Dan via via bij een sportdokter gekomen die ook dokter was bij quickstep soudal, die raadde mij aan om steunzolen te laten maken bij een podoloog en dat zou mijn kniepijn verhelpen, zoniet dan moest ik nog maar een terug komen en zou hij iets anders proberen.
Uiteindelijk zolen laten maken bij podoloog, dikwijls terug geweest maar probleem nog niet verholpen.
Ik was het zo beu om met pijn te rijden, dat ik met fietsen wilde stoppen. Tot ik dacht, als ik nu eens die klikpedalen weg doe en eens met gewone pedalen(flatpedals) rij. En ja, na een 3-tal weken was mijn pijn weg.
