Het was de allereerste keer in de geschiedenis van de de Smokkelaarstocht dat Dekker een telefoon kreeg : "ik ben mijn zoon kwijt"
Dit was bittere ernst.
Hij koos voor 'soft', ik voor 'hard' in het Diefhondbos. Ik riep nog : "wacht op mij" maar dat had hij verkeerd verstaan .... En weg was hij.... Is hij nu voor of achter mij?
2 uur lang was hij weg van mij en ik kan je verzekeren : dit is geen lachertje!
Maar....het belangrijkste : hij werd dus teruggevonden. Door een dochter van een lid van de Keybones nota bene. Hij was gewoon de route gevolgd en had flink de pijltjes gevolgd.
Toch opgelucht en ook fier op mijn zoon, hij kan wel zijn plan trekken.
Voor de rest kan ik kort zijn : zoals altijd een mooi parcours uitgedokterd in de streek en in Noord-Frankrijk. Goede bevoorrading en goede afspuit met veel druk en warme douches.
Keybones, zoals afgesproken : indien ik jullie tegenkom op een van de volgende toertochten, dan trakteer ik er ene