17/05/2014 - 7de HerderMarathon - Schorisse (Maarkedal)

[SD2E]

't ging slechter dan de voorgaande jaren, met slechte benen gestart en geindigd :) Maar toch maar doorgezet en de 120km uitgebold. , aan de laatste bevoorrading stond "nog 11 km" , maar die bleven maar duren het waren er bijna 15. Gelukkig niet veel bergop meer want 'k ging achteruit beginnen bollen :) 16,5/u gemiddeld en dik 7u effectief op gereden.

Volgend jaar toch maar een kortere afstand nemen, zal leuker zijn !

[uncle sam]

Parcours was min of meer hetzelfde als vorig jaar. Gestart voor de 100 + optielus, gezapig tempo zonder lang in het rood te gaan.
Organisatie was zeer goed. Nog geen editie gemist, toch mis ik de "spark" van editie #1.
Ook erger ik mij meer en meer aan de vele gras/dokker passages, waar je tot het stuur tussen de grasstengles zit, en nauwelijks een spoorvorming ziet
Ofwel snoei je hier deftig (ja dit kost tijd en moeite), ofwel haal je dat eruit aub. Heeft weinig met mtb te maken imo.

Puntjes voor verbetering:
- graag terug een stuurbord of armbandje, foto sportograf interesseert mij toch niet
- aangepaste bevoorrading voor marathon rijders: je kunt geen 5-8h rijden op wafels, chips, zoutstokjes, banaan of chocolade, voorzie snellere suikers op de bev voor de grote afstanden aub (zie andere org die dit wel doen)
- iets meer snoeien aub


Tot volgend jaar.

[Obelix]

De organisatie was zoals van gewoonte top
Het weer was schitterend
De benen waren minder en dat heb ik geweten...

Enkele bedenkingen...
- de passage in het bos "Petit Swiss...en kleine en grote god" hadden voor mij niet gemoeten. Dit is voor de overgrote meerderheid niet haalbaar ...meer een wandeltocht. Kon je dit omzeilen dan heb ik de pijl gemist...
- ik had de indruk dat er meer verhard was dan in de eerste edities....maar ik kon het wel hebben met de mindere benen

Tot volgend jaar

PS: de bevoordingen zijn best OK, indien je meer snelle suikers nodig hebt zorg je er zelf voor

[dikken]

nonkel sam, ge zijt aan het zagen. Voor 15/06 mag er niet gemaaid worden op de openbare weg.

Ik vind :

het parcours : schitterend, niets op aan te merken. Dat er veel denken dat er meer verhard was als vorig jaar, dat is ook zo, sommige offroad stukken lagen beenhard.
ravito : perfect, voor gellekes moet je zelf maar zorgen.
inschrijving : voor mijn part mogen ze het inschrijvingsgeld verdubbelen zeker voor de lange afstanden, dan zou die club er tenminste echt iets kunnen aan verdienen.
organisatie : dikke proficiat, je moet het maar doen met zoveel vrijwilligers, chapeau !

Hopelijk volgend terug hetzelfde weer !

[uncle sam]

nonkel sam, ge zijt aan het zagen.

Sorry, was vergeten dat je op dit forum niks negatief moogt schrijven.

[Enfant terrible]

Wij gestart met 3 masters en één veteraan (43, 2x46 en 54 jaar).
We waren bij de vroege vogels. Ingeschreven in voor de 100 om evt maar 80 te doen.
Maar we bleven niet van pech gespaard :
. ik kreeg al vroeg een ferme snee in de band, wat Notubes niet echt zag zitten om te dichten -> de klieder-
klodder eruit en binnenband moeten stoppen.
. ons jongste telg valt (mist nog wat ervaring ), en moet met ferm bloedende vinger verder (dank voor de
beste zorgen aan de bevoorrading en nadien ter plaatse).
. onzen ouwen taaien zijn voorderailleur barst in stukken..., opschakelen lukt nog, neerwaards soms...
. in het technische gedeelte tss de linten breekt onze fatman de freewheel van zijn Fatboy (komt ervan met zoveel
koppel in de benen hé ) -> terug naar start...

Aan de splitsing 80-100 stemmen de 3 masters voor 80, maar de veteraan stelt zijn vetorecht : 100 !
Okéééé...

Uiteindelijk hadden we 106kms waar we, zelfs met onze tegenslagen, 106% van genoten hebben.
Deze toch is en blijft een harde noot om te kraken, maar dat zijn meestal de lekkerste noten.
Proficat aan de organisatie !

[jootje_]

Resultaat na de Herdermarathon:
- 80 km genieten
- 1520 HM
- bevestiging dat de conditie toch niet zo slecht is, want ik had op het einde nog redelijk wat energie over. Zelfs de ijskelder ging nog vlot!
- Ik heb de laatste maanden vooral op de baan gereden en dat heb ik vooral in het bos gemerkt, techniek en vinnigheid is wel wat afgebot...
- het bos lukt me toch beter als het helemaal droog is!
- kapotte cassette (was juist een nieuwe )
- Lagers in het balhoofd zijn ondertussen helemaal versleten, met de nodige problemen onderweg
- ontwrichte schouder (combinatie van de vorige 3 puntjes en daardoor eens over mijn stuur naar de grond gekeken)
- Zonder de materiaalproblemen was ik waarschijnlijk wel voor de 100 geweest!

tot volgend jaar!

[Frankiebis]

Getraind en ingeschreven voor de 100km en dit op mijn 41ste (nen master zeker).
Gezien een onzachte landing enkele weken geleden in Opwijk tegen een betonpaal, het nogal voorzichtig aangepakt want technisch te weinig onderlegd. In het bos van den dokteur en te Frasnes bijgevolg nogal veel gestapt of moeten stappen en desondanks meerdere keren de grond gekust. Zonder grote schade overigens, enkel enkele krassen op de huid.

Mij wel in vgl met de vorige edities niet 'proberen' opblazen in het Frasnes bos wat ook gelukt is. Ik heb er zelfs enkele gezien die midden dit bos de 'uitgang direct naar de start vroegen' en dit na +/- 40km. 2 (Ellezelles en Brakel) van de 3 lussen op de 100km gereden en het grootste deel van de optielus => net 100km gereden met een gemiddelde van 15.

Ik had echter niet verwacht dat de bossen er ondanks de zachte winter en de weinige regen er nog zo vettig, glibberig bij zouden liggen.

Voor de cijfer fanatici: IBPindex 155 (mijn Herder 100km) <-> IBPindex 100 (Opwijk 100km van Apr 14) (cfr http://www.ibpindex.com" onclick="window.open(this.href);return false;)

Tot de volgende

[kris]

Zaterdag gestart voor de 60km. Van Ronse vertrokken en als opwarmer al het laatste bosje van de herders gedaan. De fotograaf daar was heel erg verrast al een fietser te zien.
Inschrijven en weg richting Etikhove. Al na de 3de strook content om een onbekend baantje te hebben gedaan.
Aan de kerk van Etikhove even verwarring omtrent de bevoorrading. Hierdoor wellicht een stukje van het parcours gemist. Verder langs de taaienberg en hier alvast de nodige hm's. Muziekbos en dan klaar voor het boske van den dokteur.
Na 5 toerkes nog net niet alles kunnen boven rijden. Ietsje te vettig.
Moet ik daarvoor eigenlijk extra betalen?

Beaufaux - wandelpad en zo richting radar. Deze beklimming lag vrij zwaar, maar toch net boven geraakt.
Doorsteek door brakelbos en dan jammer genoeg een lus op asfalt. Was de off-road alternatief niet beschikbaar? Niet persé het smalle baantje langs de haag maar de bredere weg daar.
Dat is dan ook direct het enige negatieve van de rit.

Speelbos gekozen voor easy, wegens geen goesting om te wandelen. Al de jumpkes daar doen we wel volgende week.

richting wolfskerke en ijskelder. Hierna door de bos terrijst. Geen idee hoe ze het doen, maar ze hebben dus toelating om er door te mogen rijden.

Nog de optielus erbij genomen en besloten dat het terug in orde was.
Tot volgend jaar herderkes.

[gbv]

Zonder al te veel kilometers in de benen en 3 fietsloze weken dit weekend toch afgezakt naar de Vlaamse Ardennen voor mijn eerste deelname aan de HerderMarathon. Als wielertoerist en recreatieve biker kon ik na de lovende commentaren van mijn metgezel en het forum niet anders dan present tekenen op deze uiterst mooie zonnige dag. Groot was dan ook mijn verbazing om op de 2e strook offroad al geconfronteerd te worden met zowaar modder. Gelukkig lag de combo RoRo/NoNi nog rond de velgen, maar met 2.1 en 2.2 bar voor iets meer dan 70kilo stonden deze merkbaar te hard. Aan de eerste bevoorrading toch maar even het ventieltje losgedraaid om wat psi'tjes te laten ontsnappen. Dit gaf meteen ook wat extra comfort op de meeste beenharde veldwegen en meer grip op de toch wel modderige/gladde bospassages.

Aangezien we om kwart na 10 vertrokken voor de 60km was er al aardig wat volk over het parcours gegaan. Samen met de beperkte conditie en het feit dat de metgezel de laatste maanden sporadisch zijn zadel tussen de billen had gevoeld, opteerden we voor een rustige start. Na net geen uurtje kwamen we aan de eerste bevoorrading. Tot daar hadden we al een fotografe gezien, een aantal modderige stroken, beenharde paadjes, mooie landschappen, hoogtemeters en dat alles afgewisseld met wat verhard en doorstreepte afstanden op de bordjes. Bijna middag koos ik hier voornamelijk voor vaste voeding (banaan, peperkoek en een stukje cake) met voldoende vocht (water).

Na 10minuutjes zetten we onze weg verder richting een bos. De in en uitrit waren gescheiden door een nadar en dus hoopte ik op een eerste van de epische passages hier vermeld op het forum. Groot was dan ook mijn ontgoocheling toen ik na luttele tijd en veel putten en kuilen later ik aan de andere kant van de nadar het bosje terug uitreed. "Weinig toegevoegde waarde" zei ik tegen mijn metgezel. "Hier hadden we beter gewoon doorgereden". Little did i know what was yet to come!
Je kan het al raden vanaf dit moment ging het parcours letterlijk en figuurlijk in stijgende lijn. Als wielertoerist bevond ik mij namelijk volledig in mijn element, daar het beste van de 2 werelden werd gecombineerd. Eikenberg, Taaienberg, Stationsberg en Donderij... één voor één kregen we ze voor de wielen geschoven afgewisseld met offroad stukken. IJkpunten waren het in de echte RVV met aankomst in Meerbeke en bovendien onderdeel van het strijdtoneel in vele andere koersen. Plezante en zware kost.

Het echte venijn zat hem evenwel nog verder in het parcours! Een eerste echte prachtige bospassage en kruising waar je goed de bordjes moest lezen. Gladde technische afdalingen met wortels en dito glibberige klimmetjes. Alles reeds goed bereden en vertrappeld dus niet overal boven geraakt. Dan kon de pret echter niet bederven. Het lekkers bleef komen en de klimmetjes werden almaar steiler en langer. Ondanks slecht schakelgedrag midden de klim toch vrij vlot de puist opgereden. Het bordje 250m en 6,2% deed een vrij gemakkelijk kaske vermoeden. De realiteit was echter minder waar. Een korte stevige brok met het gekende gezegde 'the best for last'. De gps gaf dan ook 22% aan op het laatste knikje.

Van daar ging het dan richting Pottelberg. Diepe sporen hier en ook veel blubber. Op het schuine kantje rijden was dus de boodschap en laat dat nu net niet aan mij besteed zijn. Voor de voet nog net een snel groepje laten passeren en de beklimming vol goede moed aangevat. Tot mijn eigen verbazing ging het vrij vlot en op eigen tempo reed ik gezwind naar boven. Menig biker werd opgerold en op een kleine hapering na (voet even uit de haak) kreeg ik de top in zicht. Jammer genoeg had de verzuring een aantal bikers te voet gezet op de ideale lijn. Het laveren tussen de lijken ging initieel nog goed tot ook ik mijn meerdere moest herkennen in de steiltegraad en modder naast de stappende bikers.

Boven dan een aantal minuten gewacht op mijn metgezel om een paar 100m alweer even te wachten aan de bevoorrading. Met wat parcourskennis had dus ik al een hapje kunnen gaan eten . Geen slecht woord over de ravi. Ook hier meer dan voldoende keuze! De zoute pretzelstokjes zorgden voor een welgekomen afwisseling op al dat zoete. Na een kort overleg dan de weg verder gezet naar BV3 met een redelijke lange verharde strook gevolgd door een lastige bospassage en de keuze easy/hard. Toch maar voor hard gekozen en wonderwel lukte dit vrij aardig. Hierna zat mijn metgezel echter door de beste krachten heen en toen we het bos stilaan achter ons lieten kwam na iets meer dan 40km de spreekwoordelijke man met de hamer langs. Logischerwijs kozen we op dat moment voor de kortste weg naar start. Jammer genoeg betekende dit ook de beklimming van La Houppe. Tergend traag duwden we ons een weg naar boven. Van daaraf ging het in gestrekt dalende draf naar start, alwaar ons een deugddoende douche wachtte.

Die douche was wat mij betreft het enige minpunt. Voldoende plaats in de kleedkamer maar slechts 2 douchekoppen met een pover waterstraaltje. Ik heb dan ook veel mensen omkeer zien maken bij het aanschouwen van de vele wachtenden.

Niettemin was dit een heel mooie tocht en dito organisatie en dus zien mij hier zeker en vast nog eens terug .