In memoriam - Moustache

[Belle]

Mooi eerbetoon!

[Streets]

Het blijft een gemis.

Moustache zal in mountainbike-heaven wel de kantjes van de Single track afrijden.
sterkte aan iedereen die hem heeft gekend.

Streets.

[winnitou]

Iedere week, ergens vanaf de maandag is er de hunker naar de zondag. Tips stromen toe op het forum. Meestal op donderdag wordt beslist waar de allesbehalve grijze massa zal klitten. Kameraden met dezelfde passie. In zeldzame gevallen gesmeed tot de moeilijkste legéring. Die van de vriendschap.

Elke zondagochtend, naar schatting 10 minuten na de wekkershock, komt de warme gloed van wat komt. Minutieus wordt de wagen geladen, checklist in de hand. Even ontbijten en verfrissen. Een lichte spanning is voelbaar. De bike-microbe begint zijn body-check, intens als een Tgv op een tramspoor. De autorit ontspant. Omgeven door de ochtendschemer waar je beste fantasieën hun plaats hebben. Op toon van je favoriete muziek. Soelaas & zielerust. Dit wil je niet missen.

Moustache, even straf als gangmaker, als een opwaaiende rok voor een lui oog, stuurde de troepen. Gezegend met een fotografisch geheugen en een diploma dactylo van toen hij nog jong en knap was, fulmineerde hij wekelijks de mooiste volzinnen op zijn blog. Een archief aan tracks, kennis en sfeer. Lovens- en bezienswaardigheden. Je dook erin en wist waar naartoe.

Tot……. Het plots stopte. De weg naar nooit meer terug was bij loting aangeduid. Het eigenaardige was, iedereen, mezelf incluis zagen het niet. “The Young one” zou er zich wel doorslaan.

Vol overgave bleven we biken. Onze Président, 7 op 7, 24 op 24, vechtend tegen de bierkaai. Een vertakt monster gevoed door zijn eigen bloed en tranen. Hij belde me op een maandagmorgen: “ Het gaat niet meer gaan…” kraste hij gebroken door mijn hart. Luttele weken later, op 22 november 2011, stierf hij thuis, in de armen van zijn vrouw en kinderen. De begrafenis. We stonden erbij, en keken ernaar. We keken naar mekaar. Als bleiter was er bitter weinig te zien. Ik zag Geert zoals ik hem de laatste weken en jaren had gekend. Een innemend en goed mens. Klaar voor alles en iedereen. Zo stond hij in het leven. Een roetsjbaan van geluk. Zijn vrouw, dochter en zoon die hij zo graag zag, zijn job, biken, kameraderie … .

We zij een jaar later.
Tommetoch Geertje. Het ontglipt me dagelijks. Het doet me denken, lachen, herinneren,… genieten. Soms schiet als een punt22 mijn gemoed vol. En waarschijnlijk dat van vele anderen. Wat kunnen we anders dan hem nooit vergeten.
Het leven gaat door. De loop der dingen kent geen keer. Tenzij volhouden een beter mens te zijn. Dat is mijn erfenis. En dankbaarheid dat ik hem kende.
Aan ieder die vanavond het glas heft, say it loud and proud:
"op Moustache".

Christ
Forumbikers forever

[QM]

Iedere week, ergens vanaf de maandag is er de hunker naar de zondag. Tips stromen toe op het forum. Meestal op donderdag wordt beslist waar de allesbehalve grijze massa zal klitten. Kameraden met dezelfde passie. In zeldzame gevallen gesmeed tot de moeilijkste legéring. Die van de vriendschap.

Elke zondagochtend, naar schatting 10 minuten na de wekkershock, komt de warme gloed van wat komt. Minutieus wordt de wagen geladen, checklist in de hand. Even ontbijten en verfrissen. Een lichte spanning is voelbaar. De bike-microbe begint zijn body-check, intens als een Tgv op een tramspoor. De autorit ontspant. Omgeven door de ochtendschemer waar je beste fantasieën hun plaats hebben. Op toon van je favoriete muziek. Soelaas & zielerust. Dit wil je niet missen.

Moustache, even straf als gangmaker, als een opwaaiende rok voor een lui oog, stuurde de troepen. Gezegend met een fotografisch geheugen en een diploma dactylo van toen hij nog jong en knap was, fulmineerde hij wekelijks de mooiste volzinnen op zijn blog. Een archief aan tracks, kennis en sfeer. Lovens- en bezienswaardigheden. Je dook erin en wist waar naartoe.

Tot……. Het plots stopte. De weg naar nooit meer terug was bij loting aangeduid. Het eigenaardige was, iedereen, mezelf incluis zagen het niet. “The Young one” zou er zich wel doorslaan.

Vol overgave bleven we biken. Onze Président, 7 op 7, 24 op 24, vechtend tegen de bierkaai. Een vertakt monster gevoed door zijn eigen bloed en tranen. Hij belde me op een maandagmorgen: “ Het gaat niet meer gaan…” kraste hij gebroken door mijn hart. Luttele weken later, op 22 november 2011, stierf hij thuis, in de armen van zijn vrouw en kinderen. De begrafenis. We stonden erbij, en keken ernaar. We keken naar mekaar. Als bleiter was er bitter weinig te zien. Ik zag Geert zoals ik hem de laatste weken en jaren had gekend. Een innemend en goed mens. Klaar voor alles en iedereen. Zo stond hij in het leven. Een roetsjbaan van geluk. Zijn vrouw, dochter en zoon die hij zo graag zag, zijn job, biken, kameraderie … .

We zij een jaar later.
Tommetoch Geertje. Het ontglipt me dagelijks. Het doet me denken, lachen, herinneren,… genieten. Soms schiet als een punt22 mijn gemoed vol. En waarschijnlijk dat van vele anderen. Wat kunnen we anders dan hem nooit vergeten.
Het leven gaat door. De loop der dingen kent geen keer. Tenzij volhouden een beter mens te zijn. Dat is mijn erfenis. En dankbaarheid dat ik hem kende.
Aan ieder die vanavond het glas heft, say it loud and proud:
"op Moustache".

Christ
Forumbikers forever

[MX jorgy]

Iedere week, ergens vanaf de maandag is er de hunker naar de zondag. Tips stromen toe op het forum. Meestal op donderdag wordt beslist waar de allesbehalve grijze massa zal klitten. Kameraden met dezelfde passie. In zeldzame gevallen gesmeed tot de moeilijkste legéring. Die van de vriendschap.

Elke zondagochtend, naar schatting 10 minuten na de wekkershock, komt de warme gloed van wat komt. Minutieus wordt de wagen geladen, checklist in de hand. Even ontbijten en verfrissen. Een lichte spanning is voelbaar. De bike-microbe begint zijn body-check, intens als een Tgv op een tramspoor. De autorit ontspant. Omgeven door de ochtendschemer waar je beste fantasieën hun plaats hebben. Op toon van je favoriete muziek. Soelaas & zielerust. Dit wil je niet missen.

Moustache, even straf als gangmaker, als een opwaaiende rok voor een lui oog, stuurde de troepen. Gezegend met een fotografisch geheugen en een diploma dactylo van toen hij nog jong en knap was, fulmineerde hij wekelijks de mooiste volzinnen op zijn blog. Een archief aan tracks, kennis en sfeer. Lovens- en bezienswaardigheden. Je dook erin en wist waar naartoe.

Tot……. Het plots stopte. De weg naar nooit meer terug was bij loting aangeduid. Het eigenaardige was, iedereen, mezelf incluis zagen het niet. “The Young one” zou er zich wel doorslaan.

Vol overgave bleven we biken. Onze Président, 7 op 7, 24 op 24, vechtend tegen de bierkaai. Een vertakt monster gevoed door zijn eigen bloed en tranen. Hij belde me op een maandagmorgen: “ Het gaat niet meer gaan…” kraste hij gebroken door mijn hart. Luttele weken later, op 22 november 2011, stierf hij thuis, in de armen van zijn vrouw en kinderen. De begrafenis. We stonden erbij, en keken ernaar. We keken naar mekaar. Als bleiter was er bitter weinig te zien. Ik zag Geert zoals ik hem de laatste weken en jaren had gekend. Een innemend en goed mens. Klaar voor alles en iedereen. Zo stond hij in het leven. Een roetsjbaan van geluk. Zijn vrouw, dochter en zoon die hij zo graag zag, zijn job, biken, kameraderie … .

We zij een jaar later.
Tommetoch Geertje. Het ontglipt me dagelijks. Het doet me denken, lachen, herinneren,… genieten. Soms schiet als een punt22 mijn gemoed vol. En waarschijnlijk dat van vele anderen. Wat kunnen we anders dan hem nooit vergeten.
Het leven gaat door. De loop der dingen kent geen keer. Tenzij volhouden een beter mens te zijn. Dat is mijn erfenis. En dankbaarheid dat ik hem kende.
Aan ieder die vanavond het glas heft, say it loud and proud:
"op Moustache".

Christ
Forumbikers forever

Heel veel denk ik ook nog aan Moustache,vergeten zullen we hem nooit

[Rock Rider]

Iedere week, ergens vanaf de maandag is er de hunker naar de zondag. Tips stromen toe op het forum. Meestal op donderdag wordt beslist waar de allesbehalve grijze massa zal klitten. Kameraden met dezelfde passie. In zeldzame gevallen gesmeed tot de moeilijkste legéring. Die van de vriendschap.

Elke zondagochtend, naar schatting 10 minuten na de wekkershock, komt de warme gloed van wat komt. Minutieus wordt de wagen geladen, checklist in de hand. Even ontbijten en verfrissen. Een lichte spanning is voelbaar. De bike-microbe begint zijn body-check, intens als een Tgv op een tramspoor. De autorit ontspant. Omgeven door de ochtendschemer waar je beste fantasieën hun plaats hebben. Op toon van je favoriete muziek. Soelaas & zielerust. Dit wil je niet missen.

Moustache, even straf als gangmaker, als een opwaaiende rok voor een lui oog, stuurde de troepen. Gezegend met een fotografisch geheugen en een diploma dactylo van toen hij nog jong en knap was, fulmineerde hij wekelijks de mooiste volzinnen op zijn blog. Een archief aan tracks, kennis en sfeer. Lovens- en bezienswaardigheden. Je dook erin en wist waar naartoe.

Tot……. Het plots stopte. De weg naar nooit meer terug was bij loting aangeduid. Het eigenaardige was, iedereen, mezelf incluis zagen het niet. “The Young one” zou er zich wel doorslaan.

Vol overgave bleven we biken. Onze Président, 7 op 7, 24 op 24, vechtend tegen de bierkaai. Een vertakt monster gevoed door zijn eigen bloed en tranen. Hij belde me op een maandagmorgen: “ Het gaat niet meer gaan…” kraste hij gebroken door mijn hart. Luttele weken later, op 22 november 2011, stierf hij thuis, in de armen van zijn vrouw en kinderen. De begrafenis. We stonden erbij, en keken ernaar. We keken naar mekaar. Als bleiter was er bitter weinig te zien. Ik zag Geert zoals ik hem de laatste weken en jaren had gekend. Een innemend en goed mens. Klaar voor alles en iedereen. Zo stond hij in het leven. Een roetsjbaan van geluk. Zijn vrouw, dochter en zoon die hij zo graag zag, zijn job, biken, kameraderie … .

We zij een jaar later.
Tommetoch Geertje. Het ontglipt me dagelijks. Het doet me denken, lachen, herinneren,… genieten. Soms schiet als een punt22 mijn gemoed vol. En waarschijnlijk dat van vele anderen. Wat kunnen we anders dan hem nooit vergeten.
Het leven gaat door. De loop der dingen kent geen keer. Tenzij volhouden een beter mens te zijn. Dat is mijn erfenis. En dankbaarheid dat ik hem kende.
Aan ieder die vanavond het glas heft, say it loud and proud:
"op Moustache".

Christ
Forumbikers forever

[jägermeister]

Vanvond goed gegeten met een lekker wijntje, maar mijn laatste glas is voor Moustache.

"OP MOUSTACHE!!!!!"

[S-Biker Gino]

Deze keer ook met het slaapmutsje cognac in gedachte bij Moustache, ergens vandaag in Dour op de terril van Hornu moest ik ineens terug aan hem denken, wat was hij hier toch ook graag bij geweest... net zoals op die foto breedlachende op zijn uitverkoren Raismes tocht!
Waarom toch???

Op Moustache !

[den wakkere bakker gits]

Heel mooi en terecht Krist.


veel heb ik niet met hem gereden genoten van z'n woord en kennis des te meer.
Moustache is voor mij een begrip geworden SANTE!!!!!!!!!!!

[Falco Peregrinus]

Christ pent exact neer wat we allen voelen en denken.

Voor zij die graag nog eens de mooie herinneringen ophalen of voor zij die graag nog wat meer over Moustache hadden geweten, ziehier z'n digitale fotoboek: https://plus.google.com/photos/11725639 ... 3emHv4eQVA

Het doet beslist de vrouw en kinderen van Moustache, maar ook ons zelf, deugd om te zien hoe Moustache verder leeft. En zo hoort het ook