Het was wel heel knap gefilmd.
Zo 13/11/2011 Huizingen/ Beersel :: 4de Wcup Classic MTB
-
vivkemobiel
- Mountainbiker
- Posts: 471
- Joined: Tue 10 Jul 2007 18:25
- Location: Specialized Era Expert 2015 (fully); Specialized Fate Expert 2012 en 2013 (29-er)
-
StrammerMax
- Mountainbiker
- Posts: 2408
- Joined: Mon 31 Dec 2007 00:28
- Location: Minerva Starlite & Trek Fuel EX9 werd gestolen & Turner Flux & Lapièrre Zesty 514
- Contact:
Zes Papegaaien in Huizingen!
Wij zijn met een delegatie van zes clubmakkers komen rijden in Huizingen. Het is hoogst uitzonderlijk dat onze vogelkooi zo massaal uitvliegt! Omdat ik eigenlijk nog nooit was komen rijden in deze streek, een doortocht van Dworp tijdens een nachtrit buiten beschouwing gelaten en waarvan ik me nog herinner dat het serieus bergop was, en na het zien van de vooropgestelde hoogtemeters, heb ik gekozen voor de 40 km. De rest van het verhaal kan je hier lezen, op m'n blog of meteen hieronder!
Toertocht (25-40-55-70 km) van de Dworpse Bikers te Huizingen-Beersel op 13-11-2011.
Vandaag hadden verschillende leden van m’n eigen club, De Papegaai Bike Team, afgesproken om in Huizingen te komen biken. Eén van onze leden woont namelijk sinds kort daar in de streek. Uiteindelijk daagden zes Papegaaien op. Ze waren al eerder naar Huizingen vertrokken, maar stonden nog op elkaar te wachten aan de start. Ik had m’n auto in de rustige Devillersstraat achtergelaten, omdat daar nog ruim plek was om te parkeren. Eigenlijk was het wel zeer handig dat het Provinciaal Domein van Huizingen zo dicht bij de afrit van de snelweg gelegen was! Me ter plekke ingeschreven, want ik was net te laat voor de voorinschrijvingen en dus geen pakket met Wcup-producten voor den deze! Om 10.15 u vertrok ik dan met een bang hartje, want aan de opgegeven hoogtemeters te zien zou het een zwaar tochtje kunnen worden! Deze keer dan ook niet de grote Jan uitgehangen en me niet voor de langste afstand ingeschreven. Uitgezonderd een passage van Dworp tijdens een nightride vanuit Halle, was ik in deze streek nog nooit komen biken en wist ik dus niet waaraan ik me kon verwachten! Ik koos dus voor de toer van 40 km en vroeg me af hoe ik deze zou overleven! Ik had me ingeschreven en betaald voor de 55 km voor het geval ik het toch zou zien zitten!
De eerste 3,5 km na de start konden al direct tellen als opener! We dienden namelijk uit het Provinciaal Domein te geraken, en blijkbaar kon dat alleen klimmend. Over asfaltbaantjes en off-road-paadjes ging het stevig klimmend naar boven, wat me al naar adem deed happen! Maar ik was niet de enige die al van kort na de start zat te puffen! Het deed me denken aan de kinderen die daarnet vertrekkenklaar stonden voor de begeleide kidstoer. Als die ook dezelfde weg naar boven moesten! Maar misschien zijn zij het als inboorlingen wel gewend van hier te klimmen. Eens het Provinciaal Domein uit werden we door seingevers een drukke straat over geholpen en kondigde een bordje de echte start aan. We kregen al direct een beloning voor de geleverde prestaties onder de vorm van een fikse afdaling over een pad vol stenen die dan nog onder de afgevallen bladeren verstopt lagen! De afdaling ging nog verder lekker naar beneden over een servitudenpaadje dat begon rechts naast de gevel van een huis waarna we tussen een weide en een bos lekker naar beneden konden bollen!
Naar beneden razen is fijn, maar het betekent in zulke streken ook vaak dat het dan snel weer naar boven stompen is! We kregen effectief al snel twee zware beklimmingen voor de wielen in een mooi bos met imposante bomen en dit tot de plek waar de kleinste afstand (25 km) zich van de anderen afsplitste. Dit was na 6 km op de grens van Buizingen, waar we even via een grote baan dienden te rijden om de snelweg te kruisen en over te steken om een korte klim naar een track naast de snelweg op te gaan. Daar reden we verderop naar rechts weidepaadjes tegemoet in een mooi landschap dat jammer genoeg in de mist verborgen bleef! Gelukkig was het hier wat vlakker om te kunnen recupereren van de inspanning sinds de start. Zo ging het tot km 11 verder tussen de velden tot aan de splitsing waar de 40 km zich van de 55 en de 70 verwijderde. Nog even getwijfeld om toch de 55 op te gaan maar het zekere voor het onzekere gekozen. Na de splitsing kregen we eerst een bospad en wat asfalt voor de wielen, en reden over een brede weg die door het prachtige bos naar boven klom. Daarna volgde al direct een stevige afdaling over een steenpad, verstopt onder vers afgevallen bladeren in een mooie holle weg om uit te komen aan enkele huizen in Braine-le-Château (Kasteelbrakel). We waren dus in Waals-Brabant verzeild geraakt.
Eens het hoekje om werd het al snel duidelijk dat de beentjes weer op de proef zouden gesteld worden om de beklimming van deze straat tot een goed einde te brengen. Eens boven werden we een singletrack tussen de weiden op gestuurd om weer tot in de buurt van de snelweg te komen. De snelweg over om het park Veertigbunder te bereiken. Het parcours flirtte hier dus duidelijk met de taalgrens. Ik vermoed dat de langere afstanden zich weer met de 40 km verenigden. Na 15 km volgde in een bos een afsplitsing, enkel voor de toer van 55 km, terwijl de 40 en de 70 naar rechts gestuurd werden over een sublieme afdaling over een smal kasseiwegeltje midden een prachtig bos. Wat een plezier om naar beneden te kunnen knallen over dat paadje dat boven het bruine bladerdek uitstak! Het paadje maakte een bocht om een heuvel heen. Eens de bocht om was het weer werken geblazen, want het kasseipaadje ging terug de hoogte in zodat de benen weer aan de slag konden met trappen! Eens boven vervolgden we onze weg over een bospad om uit te komen tussen de koolzaadvelden op een modderige plek, een testplaats voor de moddervrije Decca-kleding. Het moddergehalte op deze zachte helling viel al bij al nog goed mee. Veel modder spatte er niet in het rond! Het tellertje klokte 16,5 km af.
Na een klimmetje vervolgden we onze weg over een weidepaadje tussen de koolzaadvelden rechts en een bos links. Het paadje slingerde zich door het gras over een aantal heuvels en naast grote hopen houthaksel. Het was een mooi gezicht van de groepjes bikers voor me over de heuvels te zien rijden. Op 19 km volgde weer een pracht van een afdaling over een pad vol stenen en wortels in een bos. Na 20 km diende zich weer een afsplitsing voor de route van 40 km aan. En voor wie deze afstand koos hadden de Dworpse Bikers twee stevige beklimmingen in het bos en een afdaling over een pad vol stenen uitgekozen. De snelle jongens die me daarnet gepasseerd waren stopten. Even verder werd de toegang tot een track namelijk uiterst smal gemaakt door een aantal rotsen waarover je uw bike diende te tillen. Na dit paadje werden we stevig naar boven gejaagd over een asfaltbaantje dat naast een steengroeve liep. Eens boven kwam de tent van de bevoorrading in zicht. Het tellertje klokte 22 km af en de klok 12.00 u.
De bevoorrading werd nog druk bezocht. Je kreeg er energierepen, tubes drankjes en suikerspinnen van Wcup aangeboden en er waren de klassieke bananen en wafeltjes. De energiereep smaakte trouwens niet slecht! Een luidruchtige biker kon zijn vreugde niet op en kwam terug van z’n fiets toen hij zag dat de man uit een toegekomen bestelwagen repen chocolade aanvoerde! Een paar suikerspinnen achter de kiezen gestoken in de hoop dat ze me vleugels zouden geven voor het vervolg van de rit. Het weidepaadje na de stop klom naar boven en aan een huis dienden we rechtsaf te slaan. Een bordje liet zien dat de Bikers de l’Alleu hier hun eigen vaste route hebben. Volgde weer een knappe afdaling door een prachtig loofbos met links van ons het golfterrein Sept Fontaines. Snelle jongens raasden me voorbij terwijl ik me rechts op het pad hield. Maar verderop stonden al die snelle jongens naast hun fiets! Een rij van wel zeker vijftig bikers stond er te wachten! Een valpartij misschien? Een biker achter me kende de oorzaak. Verderop was een klim over een zeer smalle track tussen stenen en wortels waar iedereen diende te passeren en er geen uitwijkmogelijkheden waren. Iedereen wachtte dus zijn beurt af om te kunnen klimmen. Ik heb er zeker een kwartier aangeschoven! Het is me slechts één keer eerder overkomen dat ik in het bos diende aan te schuiven tijdens een toertocht. Dat was in het Nederlandse Ossendrecht voor een plotse klim op de Brabantse Wal. Toen mijn beurt kwam heb ik eens omgekeken naar de blijkbaar zeer getrainde biker achter me en hem gezegd dat ik maar een pannenkoek was en vermoedelijk niet fietsend tot boven zou geraken! En mijn voorspelling kwam uit, zeker nadat de biker voor me ook uit de klikkers moest! En in zo’n geval loop ik dan naar boven om de track vrij te maken voor de volgende. Na de korte klim volgde direct een even korte maar krachtige tweede! Met als beloning een plezante afdaling door de bossen om uit te komen aan een houten poortje dat moest verhinderen dat je een rijweg op zou vliegen. Aan de overkant van het pad had een fotografe postgevat om iedere biker in haar lens te vangen! Ze had werk, want al degenen die opgehouden waren aan de klim kwamen hier nu voorbij. Dit alles na 25 km om 12.30 u.
We werden het domein Zevenbronnen of Sept Fontaines in gestuurd aan een gebouw, een voormalige taverne, met dezelfde naam alwaar een man driftig bladeren aan het vegen was. En dit pal op de taalgrens en op de grens van Braine l’Alleud en Sint-Genesius-Rode. Onmiddellijk daarna overschreden we de grens met Dworp, net zoals Huizingen een deelgemeente van Beersel. En dit ter hoogte van een overwoekerde verlaten villa die aan renovatie toe is. In Dworp wachtte ons een stevige klim in de straten aldaar. Eerst over road en daarna off-road over een steenpad. In een bocht van dat steenpad had een onverlaat een waar sluikstort achtergelaten tot in het midden van het pad toe! Oude kastjes en zakken met vermoedelijk bouwafval waren er neergesmeten. Op deze plek kreeg ik het gezelschap van een paar soortgenoten, nog iets oudere bikers, die traag maar zeker naar boven kropen. De laatste moest na de klim even uitblazen aan de kant zoals ik dat vaak hoef te doen op zo’n parcours. Zijn maat was iets vinniger en stond hem op te wachten. Ik zou hen verder nog een paar keren ontmoeten.
Er volgde een leuke afdaling over een graspaadje dat voorbij een voetbalveld kwam waar de match in volle gang was. Ik passeerde een vertrekplaats van vaste routes vlak voor dit voetbalveld op km 29. Op 31 km volgde weer een klim over een weidepaadje, gevolgd door een zeer stevige beklimming van de Oude Nijvelsebaan tot de grens tussen Dworp en Sint-Genesius-Rode. Daar ging het dan weer naar boven over een smal servitudenpaadje tussen twee prikkeldraden. Ik diende toch even te stoppen alvorens hier aan te beginnen om even op adem te komen. Een jonge biker vroeg me hoeveel kilometers ik al had en riep dan naar z’n maat dat ze er nog tien te gaan hadden! Zijn pijp zal ook bijna uit geweest zijn. Tot 34 km volgden een aantal stevige klimmetjes, zowel road als off-road en een afdaling doorheen een mooi bos om uit te komen aan een asfaltbaantje waar een boom vol maretakken stond. Even gestopt voor vijf seconden rust. De traagste van de twee oudere rijders stak me voorbij en verdween uit m’n leven. Gedurende de laatste kilometers werden weidepaadjes ons deel, kregen we, hoe kan het ook anders, nog een aantal klimmetjes te verwerken om tenslotte als apotheose over de asfaltwegen weer af te dalen tot in het hart van het Provinciaal Domein, nadat we door twee seingevers over een drukke baan werden geholpen.
Een mooie, maar vooral zware tocht. Nog redelijk wat asfaltbaantjes, maar indien alle beklimmingen off-road waren geweest, had ik niet meer in staat geweest van dit nog te schrijven! En voor mij was het een geluk dat de toertocht niet te technisch was. Want als men op zo’n parcours nog stukken zou inbouwen met kunstmatig draai- en keerwerk, dan zou ik het wel helemaal kunnen schudden! Ondanks de massale opkomst van bijna 2000 deelnemers nergens overdreven drukte op het parcours, behalve dan aan de klim aan het golfterrein en dus overal aan m’n eigen tempo kunnen rijden, ook op de smalle tracks. De bepijling was overal duidelijk en in orde. De organisatie verliep feilloos met overal vriendelijke mensen, van aan de start, over de bevoorrading tot in het hamburgerkraam toe. Want overal hadden de medewerkers hun handen meer dan vol!
Twee van m’n clubmakkers zaten al in de tent. Een ervan had drie maal lek gereden! De anderen waren nog onderweg op de 40 en 55 km. Een tijd later zaten we alle zes dan toch aan tafel voor een drankje, een babbel en een knabbel. Want wie kan er nu weerstaan aan een hamburger of pensen! Het was fijn om nog eens met zo’n delegatie van de club naar buiten te komen, want het gebeurt niet vaak dat we met zovelen tegelijk rijden. Aan de gezichten van de vele bikers in de tent te zien hadden ze deugd gehad van de geleverde inspanningen.
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender West-Brabant en Noorderkempen 2011-12 * ???
Toertocht (25-40-55-70 km) van de Dworpse Bikers te Huizingen-Beersel op 13-11-2011.
Vandaag hadden verschillende leden van m’n eigen club, De Papegaai Bike Team, afgesproken om in Huizingen te komen biken. Eén van onze leden woont namelijk sinds kort daar in de streek. Uiteindelijk daagden zes Papegaaien op. Ze waren al eerder naar Huizingen vertrokken, maar stonden nog op elkaar te wachten aan de start. Ik had m’n auto in de rustige Devillersstraat achtergelaten, omdat daar nog ruim plek was om te parkeren. Eigenlijk was het wel zeer handig dat het Provinciaal Domein van Huizingen zo dicht bij de afrit van de snelweg gelegen was! Me ter plekke ingeschreven, want ik was net te laat voor de voorinschrijvingen en dus geen pakket met Wcup-producten voor den deze! Om 10.15 u vertrok ik dan met een bang hartje, want aan de opgegeven hoogtemeters te zien zou het een zwaar tochtje kunnen worden! Deze keer dan ook niet de grote Jan uitgehangen en me niet voor de langste afstand ingeschreven. Uitgezonderd een passage van Dworp tijdens een nightride vanuit Halle, was ik in deze streek nog nooit komen biken en wist ik dus niet waaraan ik me kon verwachten! Ik koos dus voor de toer van 40 km en vroeg me af hoe ik deze zou overleven! Ik had me ingeschreven en betaald voor de 55 km voor het geval ik het toch zou zien zitten!
De eerste 3,5 km na de start konden al direct tellen als opener! We dienden namelijk uit het Provinciaal Domein te geraken, en blijkbaar kon dat alleen klimmend. Over asfaltbaantjes en off-road-paadjes ging het stevig klimmend naar boven, wat me al naar adem deed happen! Maar ik was niet de enige die al van kort na de start zat te puffen! Het deed me denken aan de kinderen die daarnet vertrekkenklaar stonden voor de begeleide kidstoer. Als die ook dezelfde weg naar boven moesten! Maar misschien zijn zij het als inboorlingen wel gewend van hier te klimmen. Eens het Provinciaal Domein uit werden we door seingevers een drukke straat over geholpen en kondigde een bordje de echte start aan. We kregen al direct een beloning voor de geleverde prestaties onder de vorm van een fikse afdaling over een pad vol stenen die dan nog onder de afgevallen bladeren verstopt lagen! De afdaling ging nog verder lekker naar beneden over een servitudenpaadje dat begon rechts naast de gevel van een huis waarna we tussen een weide en een bos lekker naar beneden konden bollen!
Naar beneden razen is fijn, maar het betekent in zulke streken ook vaak dat het dan snel weer naar boven stompen is! We kregen effectief al snel twee zware beklimmingen voor de wielen in een mooi bos met imposante bomen en dit tot de plek waar de kleinste afstand (25 km) zich van de anderen afsplitste. Dit was na 6 km op de grens van Buizingen, waar we even via een grote baan dienden te rijden om de snelweg te kruisen en over te steken om een korte klim naar een track naast de snelweg op te gaan. Daar reden we verderop naar rechts weidepaadjes tegemoet in een mooi landschap dat jammer genoeg in de mist verborgen bleef! Gelukkig was het hier wat vlakker om te kunnen recupereren van de inspanning sinds de start. Zo ging het tot km 11 verder tussen de velden tot aan de splitsing waar de 40 km zich van de 55 en de 70 verwijderde. Nog even getwijfeld om toch de 55 op te gaan maar het zekere voor het onzekere gekozen. Na de splitsing kregen we eerst een bospad en wat asfalt voor de wielen, en reden over een brede weg die door het prachtige bos naar boven klom. Daarna volgde al direct een stevige afdaling over een steenpad, verstopt onder vers afgevallen bladeren in een mooie holle weg om uit te komen aan enkele huizen in Braine-le-Château (Kasteelbrakel). We waren dus in Waals-Brabant verzeild geraakt.
Eens het hoekje om werd het al snel duidelijk dat de beentjes weer op de proef zouden gesteld worden om de beklimming van deze straat tot een goed einde te brengen. Eens boven werden we een singletrack tussen de weiden op gestuurd om weer tot in de buurt van de snelweg te komen. De snelweg over om het park Veertigbunder te bereiken. Het parcours flirtte hier dus duidelijk met de taalgrens. Ik vermoed dat de langere afstanden zich weer met de 40 km verenigden. Na 15 km volgde in een bos een afsplitsing, enkel voor de toer van 55 km, terwijl de 40 en de 70 naar rechts gestuurd werden over een sublieme afdaling over een smal kasseiwegeltje midden een prachtig bos. Wat een plezier om naar beneden te kunnen knallen over dat paadje dat boven het bruine bladerdek uitstak! Het paadje maakte een bocht om een heuvel heen. Eens de bocht om was het weer werken geblazen, want het kasseipaadje ging terug de hoogte in zodat de benen weer aan de slag konden met trappen! Eens boven vervolgden we onze weg over een bospad om uit te komen tussen de koolzaadvelden op een modderige plek, een testplaats voor de moddervrije Decca-kleding. Het moddergehalte op deze zachte helling viel al bij al nog goed mee. Veel modder spatte er niet in het rond! Het tellertje klokte 16,5 km af.
Na een klimmetje vervolgden we onze weg over een weidepaadje tussen de koolzaadvelden rechts en een bos links. Het paadje slingerde zich door het gras over een aantal heuvels en naast grote hopen houthaksel. Het was een mooi gezicht van de groepjes bikers voor me over de heuvels te zien rijden. Op 19 km volgde weer een pracht van een afdaling over een pad vol stenen en wortels in een bos. Na 20 km diende zich weer een afsplitsing voor de route van 40 km aan. En voor wie deze afstand koos hadden de Dworpse Bikers twee stevige beklimmingen in het bos en een afdaling over een pad vol stenen uitgekozen. De snelle jongens die me daarnet gepasseerd waren stopten. Even verder werd de toegang tot een track namelijk uiterst smal gemaakt door een aantal rotsen waarover je uw bike diende te tillen. Na dit paadje werden we stevig naar boven gejaagd over een asfaltbaantje dat naast een steengroeve liep. Eens boven kwam de tent van de bevoorrading in zicht. Het tellertje klokte 22 km af en de klok 12.00 u.
De bevoorrading werd nog druk bezocht. Je kreeg er energierepen, tubes drankjes en suikerspinnen van Wcup aangeboden en er waren de klassieke bananen en wafeltjes. De energiereep smaakte trouwens niet slecht! Een luidruchtige biker kon zijn vreugde niet op en kwam terug van z’n fiets toen hij zag dat de man uit een toegekomen bestelwagen repen chocolade aanvoerde! Een paar suikerspinnen achter de kiezen gestoken in de hoop dat ze me vleugels zouden geven voor het vervolg van de rit. Het weidepaadje na de stop klom naar boven en aan een huis dienden we rechtsaf te slaan. Een bordje liet zien dat de Bikers de l’Alleu hier hun eigen vaste route hebben. Volgde weer een knappe afdaling door een prachtig loofbos met links van ons het golfterrein Sept Fontaines. Snelle jongens raasden me voorbij terwijl ik me rechts op het pad hield. Maar verderop stonden al die snelle jongens naast hun fiets! Een rij van wel zeker vijftig bikers stond er te wachten! Een valpartij misschien? Een biker achter me kende de oorzaak. Verderop was een klim over een zeer smalle track tussen stenen en wortels waar iedereen diende te passeren en er geen uitwijkmogelijkheden waren. Iedereen wachtte dus zijn beurt af om te kunnen klimmen. Ik heb er zeker een kwartier aangeschoven! Het is me slechts één keer eerder overkomen dat ik in het bos diende aan te schuiven tijdens een toertocht. Dat was in het Nederlandse Ossendrecht voor een plotse klim op de Brabantse Wal. Toen mijn beurt kwam heb ik eens omgekeken naar de blijkbaar zeer getrainde biker achter me en hem gezegd dat ik maar een pannenkoek was en vermoedelijk niet fietsend tot boven zou geraken! En mijn voorspelling kwam uit, zeker nadat de biker voor me ook uit de klikkers moest! En in zo’n geval loop ik dan naar boven om de track vrij te maken voor de volgende. Na de korte klim volgde direct een even korte maar krachtige tweede! Met als beloning een plezante afdaling door de bossen om uit te komen aan een houten poortje dat moest verhinderen dat je een rijweg op zou vliegen. Aan de overkant van het pad had een fotografe postgevat om iedere biker in haar lens te vangen! Ze had werk, want al degenen die opgehouden waren aan de klim kwamen hier nu voorbij. Dit alles na 25 km om 12.30 u.
We werden het domein Zevenbronnen of Sept Fontaines in gestuurd aan een gebouw, een voormalige taverne, met dezelfde naam alwaar een man driftig bladeren aan het vegen was. En dit pal op de taalgrens en op de grens van Braine l’Alleud en Sint-Genesius-Rode. Onmiddellijk daarna overschreden we de grens met Dworp, net zoals Huizingen een deelgemeente van Beersel. En dit ter hoogte van een overwoekerde verlaten villa die aan renovatie toe is. In Dworp wachtte ons een stevige klim in de straten aldaar. Eerst over road en daarna off-road over een steenpad. In een bocht van dat steenpad had een onverlaat een waar sluikstort achtergelaten tot in het midden van het pad toe! Oude kastjes en zakken met vermoedelijk bouwafval waren er neergesmeten. Op deze plek kreeg ik het gezelschap van een paar soortgenoten, nog iets oudere bikers, die traag maar zeker naar boven kropen. De laatste moest na de klim even uitblazen aan de kant zoals ik dat vaak hoef te doen op zo’n parcours. Zijn maat was iets vinniger en stond hem op te wachten. Ik zou hen verder nog een paar keren ontmoeten.
Er volgde een leuke afdaling over een graspaadje dat voorbij een voetbalveld kwam waar de match in volle gang was. Ik passeerde een vertrekplaats van vaste routes vlak voor dit voetbalveld op km 29. Op 31 km volgde weer een klim over een weidepaadje, gevolgd door een zeer stevige beklimming van de Oude Nijvelsebaan tot de grens tussen Dworp en Sint-Genesius-Rode. Daar ging het dan weer naar boven over een smal servitudenpaadje tussen twee prikkeldraden. Ik diende toch even te stoppen alvorens hier aan te beginnen om even op adem te komen. Een jonge biker vroeg me hoeveel kilometers ik al had en riep dan naar z’n maat dat ze er nog tien te gaan hadden! Zijn pijp zal ook bijna uit geweest zijn. Tot 34 km volgden een aantal stevige klimmetjes, zowel road als off-road en een afdaling doorheen een mooi bos om uit te komen aan een asfaltbaantje waar een boom vol maretakken stond. Even gestopt voor vijf seconden rust. De traagste van de twee oudere rijders stak me voorbij en verdween uit m’n leven. Gedurende de laatste kilometers werden weidepaadjes ons deel, kregen we, hoe kan het ook anders, nog een aantal klimmetjes te verwerken om tenslotte als apotheose over de asfaltwegen weer af te dalen tot in het hart van het Provinciaal Domein, nadat we door twee seingevers over een drukke baan werden geholpen.
Een mooie, maar vooral zware tocht. Nog redelijk wat asfaltbaantjes, maar indien alle beklimmingen off-road waren geweest, had ik niet meer in staat geweest van dit nog te schrijven! En voor mij was het een geluk dat de toertocht niet te technisch was. Want als men op zo’n parcours nog stukken zou inbouwen met kunstmatig draai- en keerwerk, dan zou ik het wel helemaal kunnen schudden! Ondanks de massale opkomst van bijna 2000 deelnemers nergens overdreven drukte op het parcours, behalve dan aan de klim aan het golfterrein en dus overal aan m’n eigen tempo kunnen rijden, ook op de smalle tracks. De bepijling was overal duidelijk en in orde. De organisatie verliep feilloos met overal vriendelijke mensen, van aan de start, over de bevoorrading tot in het hamburgerkraam toe. Want overal hadden de medewerkers hun handen meer dan vol!
Twee van m’n clubmakkers zaten al in de tent. Een ervan had drie maal lek gereden! De anderen waren nog onderweg op de 40 en 55 km. Een tijd later zaten we alle zes dan toch aan tafel voor een drankje, een babbel en een knabbel. Want wie kan er nu weerstaan aan een hamburger of pensen! Het was fijn om nog eens met zo’n delegatie van de club naar buiten te komen, want het gebeurt niet vaak dat we met zovelen tegelijk rijden. Aan de gezichten van de vele bikers in de tent te zien hadden ze deugd gehad van de geleverde inspanningen.
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender West-Brabant en Noorderkempen 2011-12 * ???
Last edited by StrammerMax on Fri 18 Nov 2011 01:29, edited 1 time in total.
Re: Zes Papegaaien in Huizingen!
StrammerMax wrote:Wij zijn met een delegatie van zes clubmakkers komen rijden in Huizingen. Het is hoogst uitzonderlijk dat onze vogelkooi zo massaal uitvliegt! Omdat ik eigenlijk nog nooit was komen rijden in deze streek, een doortocht van Dworp tijdens een nachtrit buiten beschouwing gelaten en waarvan ik me nog herinner dat het serieus bergop was, en na het zien van de vooropgestelde hoogtemeters, heb ik gekozen voor de 40 km. De rest van het verhaal kan je hier lezen.
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender West-Brabant en Noorderkempen 2011-12 * ???
Bedankt voor uw schitterend verslag. Wij zijn bikers in hart en nieren en maken deze toch uit hart en nieren. We worden graag verzorgd op toertochten, daarom proberen wij jullie ook zo goed mogelijk te verzorgen.
-
fugitif
- Mountainbiker
- Posts: 164
- Joined: Sun 27 Jul 2008 10:56
- Location: Canondale Flash 29er , Viper fugitif
- Contact:
Onze webmaster gaat dit "proberen" integraal op de site te plaatsen tegen volgend weekend. We laten via deze topic weten wanneer alles online staat.vivkemobiel wrote:Tijdens de après hebben we zitten kijken naar mooie beelden van iemand die gefilmd heeft. Komt da filmpke ook ergens online of is dit niet mogelijk wegens te groot bestand?
Het was wel heel knap gefilmd.
Ik kan u wel al volgende link doorgeven. Filmpje is gemaakt en ons doorgestuurd door Auguste uit Evere waarvoor DANK !!!
-
Feel Lucky Punk
- Mountainbiker
- Posts: 88
- Joined: Sat 27 Jun 2009 14:18
- Location: Trek 8500
Vraagje aan parcourskenners/bikers ivm haalbaarheid van de steilste helling uit deze schitterende tocht:
Ik denk dat het de helling na de tweede bevoorrading betrof (de steilste die er tussen zat). (ik vermoed dat dit de helling was waar iedereen in de file stond ?). Ik kon ook geen poging wagen omdat halverwege de helling een drietal bikers te voet stonden. Toen ik het tweede deel met de bike in de hand omhoog ging dacht ik tot de conclusie te komen dat dit voor niemand haalbaar was .... de eerstvolgende 29'er reed er echter 'recht op de trappers' op, ik zag nog een tweede biker dit huzarenstukje doen(met enkel een slippend achterwiel net op het einde )
Enkel weggelegd voor de elite bikers ?
Graag enkele tips
(ik vermoed dat het een unieke kans was, small chance dat het volgend jaar ook zo droog ligt ?)
cheerio
Ik denk dat het de helling na de tweede bevoorrading betrof (de steilste die er tussen zat). (ik vermoed dat dit de helling was waar iedereen in de file stond ?). Ik kon ook geen poging wagen omdat halverwege de helling een drietal bikers te voet stonden. Toen ik het tweede deel met de bike in de hand omhoog ging dacht ik tot de conclusie te komen dat dit voor niemand haalbaar was .... de eerstvolgende 29'er reed er echter 'recht op de trappers' op, ik zag nog een tweede biker dit huzarenstukje doen(met enkel een slippend achterwiel net op het einde
)Enkel weggelegd voor de elite bikers ?
Graag enkele tips
(ik vermoed dat het een unieke kans was, small chance dat het volgend jaar ook zo droog ligt ?)
cheerio
Nog en fimke:
http://www.youtube.com/user/bol4vtt#p/a/u/0/flGUyeaw8oI
http://www.youtube.com/user/bol4vtt#p/a/u/0/flGUyeaw8oI
-
jerommeken
- Mountainbiker
- Posts: 1227
- Joined: Tue 12 Nov 2002 20:23
- Location: Electrified Scalpel
- Contact:
Leuk filmke, dank u wel.bol4 wrote:Nog en fimke:
http://www.youtube.com/user/bol4vtt#p/a/u/0/flGUyeaw8oI
Hopelijk tot volgend jaar.
De Dworpse Bikers
zonder problemen boven gereden. iemand riep: stap allemaal eens af , het is toch niet mogelijk om boven te rijden. Ik liet geen ruimte en vertrok meteen achter degene voor mij en al slalommen reed ik gewoon boven...Feel Lucky Punk wrote:Vraagje aan parcourskenners/bikers ivm haalbaarheid van de steilste helling uit deze schitterende tocht:
Ik denk dat het de helling na de tweede bevoorrading betrof (de steilste die er tussen zat). (ik vermoed dat dit de helling was waar iedereen in de file stond ?). Ik kon ook geen poging wagen omdat halverwege de helling een drietal bikers te voet stonden. Toen ik het tweede deel met de bike in de hand omhoog ging dacht ik tot de conclusie te komen dat dit voor niemand haalbaar was .... de eerstvolgende 29'er reed er echter 'recht op de trappers' op, ik zag nog een tweede biker dit huzarenstukje doen(met enkel een slippend achterwiel net op het einde
Enkel weggelegd voor de elite bikers ?
Graag enkele tips
(ik vermoed dat het een unieke kans was, small chance dat het volgend jaar ook zo droog ligt ?)
cheerio
geen enkel probleem en ik ben geen elite.
soms is het technisch niveau van veel bikers enorm laag. Ga wat techniek trainen. ik ben belofte wegrenner maar gans mijn leven mtbiker geweest. Wat ik soms zie in wegkoersen... Veel renners kunnen gewoon niet sturen.
veel hangt af van het halen van een hindernis is op hoeveel procent van je kunnen je de hindernis neemt , als je alles moet geven om boven te raken, raak je nooit boven. je moet een hindernis nemen tegen max 90%. dan heb je altyd overschot om te corrigeren als er iets misgaat, dan je gewicht naar voor leggen zodat je voorwiel niet gaat stijgeren maar toch blijven zitten. ikzelf zit niet op het zadel zelf maar op de punt. en dan gewoon duwen en sturen.
