Do 03/11/2011 Mol
-
jurgen_gerits
- Mountainbiker
- Posts: 24
- Joined: Sat 08 May 2010 16:20
- Location: Scott scale 900 sl 2015
-
StrammerMax
- Mountainbiker
- Posts: 2408
- Joined: Mon 31 Dec 2007 00:28
- Location: Minerva Starlite & Trek Fuel EX9 werd gestolen & Turner Flux & Lapièrre Zesty 514
- Contact:
Papegaai in Belle Belle!
Ik ben gisteren ook de toer van de politie komen rijden in Mol. Ik kon de combinatie van de vaste routes en de eigen stukken best smaken. Ik heb geen last gehad van de "gecombineerde bepijling", soms wel eens getwijfeld. Maar ik rijd dan ook niet zeer snel. De rest van het verhaal kan je hier lezen! Ook op m'n blog of meteen hieronder!
Toertocht (22-45 km) van de Belgische Politie Sportbond (BPSB) te Mol op 03-10-2011.
De toertochten op donderdagen, georganiseerd door de Belgische Politie Sportbond en waar iedereen vrij mag aan deelnemen, doen me altijd denken aan de film “Forrest Gump”. Met de beroemde intro van de veer die naar beneden dwarrelt tot recht in de schooltas van Forrest en die er pas weer uit tevoorschijn komt wanneer hij z’n eigen kind aan de halte op de schoolbus zet! “Life is like a box of chocolates, you never know what you get”! Met de tochten van de Belgische Politie Sportbond of BPSB weet je immers nooit wat je krijgt! Ik heb het al meegemaakt dat men de deelnemers gewoon een vaste route laat volgen en zelf niet uitpijlt en zorgt voor een flauwe bevoorrading. Natuurlijk valt de organisatie van deze ritten wel op de schouders van vaak slechts enkele mensen. Toen ik bijna aan de vertrekplaats was en het Sint-Paulusinstituut, de plaatselijke technische school, in het vizier kreeg, dacht ik al bij mezelf dat we de Landduinenroute voor de wielen zouden krijgen! Maar deze keer was ik blij verrast door wat de politiemannen in hun petto hadden!
Parkeren was geen probleem, er was zeker geen grote toeloop. Aan de inschrijving stond een vader met zijn zoontjes en kon ik meteen de uitleg volgen die nodig was om zonder problemen hier weer terug toe te komen. Het kwam er op neer dat men de pijlen van de vaste routes diende te volgen, maar dat er zelf ook witte pijlen met de vermelding “Mol” waren opgehangen die voorrang hadden op de vaste route. Om 10.30 u kon ik van start gaan. Witte pijlen stuurden ons door het bosgebied Heidehuizen waar we al van bij aanvang enkele kilometers leuke tracks door de bossen konden berijden. We werden achter het Sint-Paulusinstituut door gestuurd en kwamen zo op de vaste rode route terecht die zich op die plaats door Heidehuizen slingert. Aan deze school passeren vele tochten die in deze streek georganiseerd worden, sommigen hebben zelfs de school als vertrekplaats.
Vanuit Heidehuizen werden we dan via een aantal veld- en boswegen het gebied Volmolen in gestuurd en weer door een aantal witte pijlen begeleid richting de Spinstersstraat alwaar een aantal kolossale villa’s staan in een doodlopende straat aan de bosrand. Het tellertje klokte tien kilometer af. Aan de omgeving te zien naderden we het rustige Bel. Onverharde paden brachten ons inderdaad tot in het centrum van Geel-Bel met zijn kenmerkende plompe kerktoren om daar de groene route op te pikken. Op 12 km stond een splitsingsbordje op een stokje waar je kon kiezen tussen de 22 en de 45 km. Uiteraard de lange toer op, anders loont de lange autorit hiernaartoe niet! Even werd van de route van het vaste parcours afgeweken en passeerden we in de buurt van de Kapucienenberg de bekende dode ontschorste boom waarin de tekst van het gedicht “Belle Belle” is gekerfd, een ode aan dit Geelse gehucht.
Tot aan km 15 werden we over leuke tracks door de bossen gestuurd en weken we over een mooie heuvelrug even af van de groene route om zo te passeren aan het al even bekende kleine kapelletje van Onze-Lieve-Vrouw-Van-De-Stilte dat opgehangen is aan een boom op een heuvel. Ik heb er al ooit over gelezen en nu krijg ik het te zien. Op het brede pad dat lager lag, zag ik ook een biker rijden. Die had de witte pijl richting kapelletje vermoedelijk gemist en dus ook de mooie singletrack! Ik zou hem later nog te zien krijgen. De groene route voerde ons verder door de bossen om te passeren aan verhuurhuis De Kruiskwacht, waar het de baan naar Meerhout over ging om sport- en recreatiecentrum De Lissenvijver te bereiken. Twee potige bikers staken me voorbij en een derde ging in m’n wiel hangen, maar bleef achter toen zich wat slijk en bultjes aandienden op een stukje van de groene route waar men tegelijk moet draaien, keren en klimmen in enkele S-bochten. Nu lag de ondergrond vrij vast, bij droogte kan dit hier een echte zandbak zijn! De groene route bracht ons naar het domein Scherpenbergen-De Hutten alwaar we de Bredestraat, een zandweg in Meerhout, kruisten om na enkele paden door de bossen de Taverne De Luihoeve in diezelfde straat te passeren. Af en toe werd van de groene route afgeweken om enkele leuke paadjes en bultjes mee te kunnen pikken toen het tellertje 21 km had opgemeten.
De bevoorrading kwam op zo’n 23 km en stond opgesteld onder het afdak van een huisje naast een vijver. De vader met z’n twee zonen was daar, evenals nog enkele andere bikers, waardoor het spontaan tot een gezellige babbel kwam en ik er een tijdje ben blijven hangen. Twee vriendelijke dames zorgden er voor fruit, peperkoek, koeken, beschuit, wafels en lekkere soep in stenen mokken. Naar hun zeggen waren er toch al heel wat deelnemers gepasseerd, want de eersten stonden al omstreeks halftien te popelen om te kunnen vertrekken. Na de stop ging het via de wandelwegen Belspad en Ezaartpad verder op de groene route met enkele zijsprongetjes tot aan kilometer 29.
Ik geloof al lang niet meer in toeval, want net toen ik me afvroeg of we de plek van de helikoptertjes niet zouden passeren, reden we er pal voorbij. Het is het terrein van de Kempense Modelclub, geen modellenbureau, doch een club voor liefhebbers van miniatuurvliegtuigen. Soms zie je er mannen zitten die hun helikoptertjes op de vaste tafeltjes hebben uitgestald. Of hoe het kind in de man blijft! Vanaf deze plek aan de Volmolenweg ging het weer de rode route op, waarbij weer enkele zijsprongetjes genomen werden om van de route af te wijken om enkele mooie tracks aan te doen tot 31 km.
Tot aan km 35 werd een mooi stuk van de rode route bereden over zeer leuke tracks met hier en daar een zijsprongetje over plezante wegeltjes in de buurt van de vaste route. Vooral aan het kapelletje op de heide in Hulsen (Balen) werd een mooie lus naast de route genomen, waarbij de heuvel diende bedwongen te worden via paadjes met enkele stevige wortels en een track door het bos. Men kwam weer uit aan het kapelletje, zodat ik dit stukje nog eens een tweede maal heb overgedaan en de mensen die daar op de bank zaten met hun spelende kinderen, mij drie keren te zien hebben gekregen. De voortzetting was wel wat onduidelijk, mede omdat die mensen daar zaten, en omdat er weer overgeschakeld diende te worden op de rode route. Ik heb voor alle duidelijkheid een pijltje verhangen voor wie nog kwamen. Een man en een vrouw tegengehouden die dit mooie stukje bijna aan hun neus hadden zien voorbijgaan! Eens overgeschakeld op de rode route kwamen we aan een hoeve uit in de Schommelstraat in Balen.
Vanaf daar verder op het pad van de rode route om via de Borgerhoutsedijk de in het recente verleden verharde Bremdoornstraat in te rijden ter hoogte van het verlaten uitgebrande huis. Daar volgde weer een zijsprongetje over een track rechts door het bos waarover ik nog niet zo lang geleden tijdens een toertocht ook gepasseerd ben. Van dan af ging het via de rode route over mooie tracks door de bossen weer richting de Belsebaan waar we gestart waren. Met nog mooie stukjes in de bossen tot we weer villa’s zagen staan tussen de bomen en weer in de bewoonde wereld arriveerden.
Een mooie toer, gebaseerd op de plaatselijke vaste routes, maar met enkele goed gekozen zijsprongetjes naast de trajecten daarvan. De gemengde afpijling was voor sommigen een probleem omdat overgeschakeld werd van eigen witte pijlen naar de vaste routes en omgekeerd. Zelf heb ik nergens gemist, soms wel eens getwijfeld. Ik had zo’n 47 km. Het was handig geweest indien men bij het over moeten schakelen op de vaste routes een bordje had geplaatst met de vermelding “volg nu de vaste route”. Bovendien hingen er op bepaalde delen van het parcours reeds pijlen voor de toertocht van WTC Zonnestraal op zaterdag 5 november, wat het er niet duidelijker op maakte. Jammer van het sombere weer, maar buiten enkele verloren gelopen druppels gelukkig geen nat van betekenis gevoeld!
Nog een drankje genoten in de cafetaria van de tennisclub en er gebruik gemaakt van de lekker warme douches. Een afspuitstand heb ik niet gezien, maar bij het naar huis vertrekken zag ik wel iemand een tuinslang oprollen naast de toegang tot de tennisvelden. Deze toer van de politie wil ik nog wel eens komen rijden.
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender West-Brabant en Noorderkempen 2011-12
Toertocht (22-45 km) van de Belgische Politie Sportbond (BPSB) te Mol op 03-10-2011.
De toertochten op donderdagen, georganiseerd door de Belgische Politie Sportbond en waar iedereen vrij mag aan deelnemen, doen me altijd denken aan de film “Forrest Gump”. Met de beroemde intro van de veer die naar beneden dwarrelt tot recht in de schooltas van Forrest en die er pas weer uit tevoorschijn komt wanneer hij z’n eigen kind aan de halte op de schoolbus zet! “Life is like a box of chocolates, you never know what you get”! Met de tochten van de Belgische Politie Sportbond of BPSB weet je immers nooit wat je krijgt! Ik heb het al meegemaakt dat men de deelnemers gewoon een vaste route laat volgen en zelf niet uitpijlt en zorgt voor een flauwe bevoorrading. Natuurlijk valt de organisatie van deze ritten wel op de schouders van vaak slechts enkele mensen. Toen ik bijna aan de vertrekplaats was en het Sint-Paulusinstituut, de plaatselijke technische school, in het vizier kreeg, dacht ik al bij mezelf dat we de Landduinenroute voor de wielen zouden krijgen! Maar deze keer was ik blij verrast door wat de politiemannen in hun petto hadden!
Parkeren was geen probleem, er was zeker geen grote toeloop. Aan de inschrijving stond een vader met zijn zoontjes en kon ik meteen de uitleg volgen die nodig was om zonder problemen hier weer terug toe te komen. Het kwam er op neer dat men de pijlen van de vaste routes diende te volgen, maar dat er zelf ook witte pijlen met de vermelding “Mol” waren opgehangen die voorrang hadden op de vaste route. Om 10.30 u kon ik van start gaan. Witte pijlen stuurden ons door het bosgebied Heidehuizen waar we al van bij aanvang enkele kilometers leuke tracks door de bossen konden berijden. We werden achter het Sint-Paulusinstituut door gestuurd en kwamen zo op de vaste rode route terecht die zich op die plaats door Heidehuizen slingert. Aan deze school passeren vele tochten die in deze streek georganiseerd worden, sommigen hebben zelfs de school als vertrekplaats.
Vanuit Heidehuizen werden we dan via een aantal veld- en boswegen het gebied Volmolen in gestuurd en weer door een aantal witte pijlen begeleid richting de Spinstersstraat alwaar een aantal kolossale villa’s staan in een doodlopende straat aan de bosrand. Het tellertje klokte tien kilometer af. Aan de omgeving te zien naderden we het rustige Bel. Onverharde paden brachten ons inderdaad tot in het centrum van Geel-Bel met zijn kenmerkende plompe kerktoren om daar de groene route op te pikken. Op 12 km stond een splitsingsbordje op een stokje waar je kon kiezen tussen de 22 en de 45 km. Uiteraard de lange toer op, anders loont de lange autorit hiernaartoe niet! Even werd van de route van het vaste parcours afgeweken en passeerden we in de buurt van de Kapucienenberg de bekende dode ontschorste boom waarin de tekst van het gedicht “Belle Belle” is gekerfd, een ode aan dit Geelse gehucht.
Tot aan km 15 werden we over leuke tracks door de bossen gestuurd en weken we over een mooie heuvelrug even af van de groene route om zo te passeren aan het al even bekende kleine kapelletje van Onze-Lieve-Vrouw-Van-De-Stilte dat opgehangen is aan een boom op een heuvel. Ik heb er al ooit over gelezen en nu krijg ik het te zien. Op het brede pad dat lager lag, zag ik ook een biker rijden. Die had de witte pijl richting kapelletje vermoedelijk gemist en dus ook de mooie singletrack! Ik zou hem later nog te zien krijgen. De groene route voerde ons verder door de bossen om te passeren aan verhuurhuis De Kruiskwacht, waar het de baan naar Meerhout over ging om sport- en recreatiecentrum De Lissenvijver te bereiken. Twee potige bikers staken me voorbij en een derde ging in m’n wiel hangen, maar bleef achter toen zich wat slijk en bultjes aandienden op een stukje van de groene route waar men tegelijk moet draaien, keren en klimmen in enkele S-bochten. Nu lag de ondergrond vrij vast, bij droogte kan dit hier een echte zandbak zijn! De groene route bracht ons naar het domein Scherpenbergen-De Hutten alwaar we de Bredestraat, een zandweg in Meerhout, kruisten om na enkele paden door de bossen de Taverne De Luihoeve in diezelfde straat te passeren. Af en toe werd van de groene route afgeweken om enkele leuke paadjes en bultjes mee te kunnen pikken toen het tellertje 21 km had opgemeten.
De bevoorrading kwam op zo’n 23 km en stond opgesteld onder het afdak van een huisje naast een vijver. De vader met z’n twee zonen was daar, evenals nog enkele andere bikers, waardoor het spontaan tot een gezellige babbel kwam en ik er een tijdje ben blijven hangen. Twee vriendelijke dames zorgden er voor fruit, peperkoek, koeken, beschuit, wafels en lekkere soep in stenen mokken. Naar hun zeggen waren er toch al heel wat deelnemers gepasseerd, want de eersten stonden al omstreeks halftien te popelen om te kunnen vertrekken. Na de stop ging het via de wandelwegen Belspad en Ezaartpad verder op de groene route met enkele zijsprongetjes tot aan kilometer 29.
Ik geloof al lang niet meer in toeval, want net toen ik me afvroeg of we de plek van de helikoptertjes niet zouden passeren, reden we er pal voorbij. Het is het terrein van de Kempense Modelclub, geen modellenbureau, doch een club voor liefhebbers van miniatuurvliegtuigen. Soms zie je er mannen zitten die hun helikoptertjes op de vaste tafeltjes hebben uitgestald. Of hoe het kind in de man blijft! Vanaf deze plek aan de Volmolenweg ging het weer de rode route op, waarbij weer enkele zijsprongetjes genomen werden om van de route af te wijken om enkele mooie tracks aan te doen tot 31 km.
Tot aan km 35 werd een mooi stuk van de rode route bereden over zeer leuke tracks met hier en daar een zijsprongetje over plezante wegeltjes in de buurt van de vaste route. Vooral aan het kapelletje op de heide in Hulsen (Balen) werd een mooie lus naast de route genomen, waarbij de heuvel diende bedwongen te worden via paadjes met enkele stevige wortels en een track door het bos. Men kwam weer uit aan het kapelletje, zodat ik dit stukje nog eens een tweede maal heb overgedaan en de mensen die daar op de bank zaten met hun spelende kinderen, mij drie keren te zien hebben gekregen. De voortzetting was wel wat onduidelijk, mede omdat die mensen daar zaten, en omdat er weer overgeschakeld diende te worden op de rode route. Ik heb voor alle duidelijkheid een pijltje verhangen voor wie nog kwamen. Een man en een vrouw tegengehouden die dit mooie stukje bijna aan hun neus hadden zien voorbijgaan! Eens overgeschakeld op de rode route kwamen we aan een hoeve uit in de Schommelstraat in Balen.
Vanaf daar verder op het pad van de rode route om via de Borgerhoutsedijk de in het recente verleden verharde Bremdoornstraat in te rijden ter hoogte van het verlaten uitgebrande huis. Daar volgde weer een zijsprongetje over een track rechts door het bos waarover ik nog niet zo lang geleden tijdens een toertocht ook gepasseerd ben. Van dan af ging het via de rode route over mooie tracks door de bossen weer richting de Belsebaan waar we gestart waren. Met nog mooie stukjes in de bossen tot we weer villa’s zagen staan tussen de bomen en weer in de bewoonde wereld arriveerden.
Een mooie toer, gebaseerd op de plaatselijke vaste routes, maar met enkele goed gekozen zijsprongetjes naast de trajecten daarvan. De gemengde afpijling was voor sommigen een probleem omdat overgeschakeld werd van eigen witte pijlen naar de vaste routes en omgekeerd. Zelf heb ik nergens gemist, soms wel eens getwijfeld. Ik had zo’n 47 km. Het was handig geweest indien men bij het over moeten schakelen op de vaste routes een bordje had geplaatst met de vermelding “volg nu de vaste route”. Bovendien hingen er op bepaalde delen van het parcours reeds pijlen voor de toertocht van WTC Zonnestraal op zaterdag 5 november, wat het er niet duidelijker op maakte. Jammer van het sombere weer, maar buiten enkele verloren gelopen druppels gelukkig geen nat van betekenis gevoeld!
Nog een drankje genoten in de cafetaria van de tennisclub en er gebruik gemaakt van de lekker warme douches. Een afspuitstand heb ik niet gezien, maar bij het naar huis vertrekken zag ik wel iemand een tuinslang oprollen naast de toegang tot de tennisvelden. Deze toer van de politie wil ik nog wel eens komen rijden.
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender West-Brabant en Noorderkempen 2011-12
Last edited by StrammerMax on Wed 09 Nov 2011 20:33, edited 1 time in total.
-
dentennisser
- Mountainbiker
- Posts: 121
- Joined: Sat 04 Jun 2011 12:58
- Location: Scott scale 60
Tocht op zich viel best mee, gelukkig ben ik ook actieve tennisser dus wist ik Mol TC perfect te lokaliseren wat voor aantal mensen probleem bleek te zijn. 
Bepijling was inderdaad dramatisch, 4 verschillende kleuren pijlen...Te gek om los te lopen. Je was bijna genoodzaakt tegen 10 km/uur te rijden omdat je na verloop van tijd bang was om een pijltje te missen 
Kan veel beter mannen. De afspuitstand was geïmproviseerd in die zin dat ze 2 slangen hadden klaargelegd die normaal enkel dienen om de tennispleinen te bevochtigen. Niet echt geschikt om een mountainbike te reinigen dat spreekt voor zich. 
Voor 4 euro inschrijven kon het allemaal wel wa beter dat klopt volledig.
Bepijling was inderdaad dramatisch, 4 verschillende kleuren pijlen...Te gek om los te lopen. Je was bijna genoodzaakt tegen 10 km/uur te rijden omdat je na verloop van tijd bang was om een pijltje te missen Kan veel beter mannen. De afspuitstand was geïmproviseerd in die zin dat ze 2 slangen hadden klaargelegd die normaal enkel dienen om de tennispleinen te bevochtigen. Niet echt geschikt om een mountainbike te reinigen dat spreekt voor zich. Voor 4 euro inschrijven kon het allemaal wel wa beter dat klopt volledig.-
Griet
- Mountainbiker
- Posts: 678
- Joined: Mon 27 Nov 2006 22:48
- Location: Minerva Pantera, Trek Top Fuel 7
Op de GPS moet je Balen ingeven maar t is nog grondgebied Mol. Een weetje voor volgend jaar.jurgen_gerits wrote:als het adres van de startplaats klopt zou dat inderdaad makkelijk zijn met de gps maar als ge aan een varkensstal uitkomt is het ni simpel e :)
Tocht zelf was zeker de moeite.
Bepijling idd struikelblok... gele pijlen zijn al voor zaterdag.
Bevoorrading dik in orde, voor de lange afstand dan toch.
