Door familiale verplichtingen op deze hoogdag zijn we pas vrij laat vertrokken (12u45) voor de 30 kilometer. In het verleden al regelmatig in deze buurt gefietst. Geen verrassingen, dus, maar parcours was zeker ok.
Na een kleine 13 kilometer (13u25) kwamen we aan de eerste bevoorrading waar iedereen aan het opkuisen was. We kregen elk een drankje, een halve wafel en een halve banaan. Meer niet. Op de tafels stonden nochtans volle dozen met peperkoek, madeleintjes enzovoort. Maar de persoon liet duidelijk verstaan dat die al onder de andere medewerkers verdeeld waren. Die dozen mochten dus niet aangeraakt worden. De man achter ons had nog minder geluk want hij kreeg enkel wat drank. Even later stond hij aan de deur zijn zelf meegebracht koekje op te eten.
Het technische stukje in de buurt van Maria-Aalter is een klassieker, maar blijft natuurlijk heel leuk om te doen. Met bewondering keek ik naar de stuurvaardigheid van mijn jongste die opvallend soepel de bochtjes nam. Het is nochtans een voetballer. Hij trapte daar wel op zijn adem en hij begon ook wat honger te krijgen. Ik wist niet dat er een tweede bevoorrading voorzien was op de 30 km, en we waren dan ook allebei heel gelukkig toen we in Kruiskerke konden bijtanken. In tegenstelling tot de eerste bevoorrading werden we daar heel vriendelijk ontvangen en konden we naar hartelust smikkelen.
Daar kregen we voor het eerst te horen dat de afstand een pak meer was dan de aangekondigde 30 kilometer. In het spoor van enkele deelnemers aan de 50 kilometer vervolgden we onze weg. Aan de aankomst hadden we meer dan 38 kilometer op de teller. Het was toen 15u05 en jammer genoeg was ook de spuitstand al ontmanteld.
Ik hou dus gemengde gevoelens over aan deze toertocht. Samen met mijn zoontje heb ik me kunnen uitleven, maar ik betreur dat (één persoon van) de organisatie toch enkele steken liet vallen.