Zo 30/10/2011 Bierbeek :: Mtb Toertocht (Organisatie Meerdaa

[KRZA]

Ik ben aan de eerste bevoorrading mijn gps garmin edge 800 verloren. Moest er iemand hem gevonden hebben gelieve zo vriendelijk te zijn om mij een pbtje te sturen. Twas een vrij grote investering en ik zou het jammer vinden dat ik hem kwijt zou zijn...

Mvg,
Kris

niemand?

[rst]

Als je het meeneemt naar volgend jaar : dat stuk aan zoet water om naar de manage te rijden, dat was echt wel dom om dat over de weg te doen, als je Kauterbos omrijd naar de waversebaan en dan effe terug de witteboomdreef in, dan kan je die afdaling in een leuke klim omtoveren, kan je perfect offroad naar de manage rijden en mijd je asfalt !

Phille,
Bedankt voor de suggestie, maar de parcourswijziging die jij voorstelt zal niet aanvaard worden door het Agentschap voor Natuur en Bos. De mogelijkheden zijn hier echt wel beperkt!
Ik wil hier helemaal geen polemiek openen, maar zoals ik zei: een TT parcours is een compromis.
Ik noteer dat jij een streep verharde weg "dom" vindt, maar bedenk dat die op de 25 km ligt (wel een strook waarop alle afstanden samenkomen, correct). Het TT- publiek van de 25 dat niet van de streek is vindt dit misschien net een fijne passage en - wie weet - een eerste kennismaking met de Zoete Waters- site.
Maar alles kan beter. Een parcours is niet voor de eeuwigheid gemaakt.

[Phille81]

Vandaag ook de 65 km gereden in Bierbeek.
Ik had eerder al in Bierbeek en Haasrode gereden, dus ik wist wat me te wachten stond.

Het aantal hoogtemeters was voor mij persoonlijk meer dan gewoonlijk.
Ik had 932 hm op de lange afstand.
Bijna 3,5 uur gereden aan avg 18,9 km/u. Voor mij persoonlijk meer dan voldoende gezien de omgeving...

Ik vond het een prima parcours. Ik ben nergens moeten afstappen (met dank aan het droge weer van de afgelopen dagen).
Mocht het geregend hebben, was dit een loodzwaar parcours geweest en op sommige plaatsen denk ik niet te doen zonder afstappen.

Op sommige plaatsen zelfs op kleinste versnelling serieus moeten stoempen om boven te komen. Vooral aan dat huis met de geribbelde beton-stroken, man man, dat was even diep gaan Dan komt ge bergop uit het bos gereden en dan hoopt ge even op adem te komen... en dan komt denk ik het stijlste stukje uit de hele tocht... maar als ge dan boven komt... heerlijk gevoel dan wel

Ik ben vertrokken rond 10u en heb absoluut geen problemen gehad met de bepijling, integendeel zelfs.
We zijn voorbij 2 jeugdkampen (scouts, chiro, ...) gekomen. Mogelijk moet daar de oorzaak gezocht worden voor de verdwenen of omgedraaide pijltjes.
Alhoewel het probleem met pijltjes-geknoei helaas ook bij andere tochten kan vastgesteld worden... Wie houdt zich daar toch mee bezig ?

Ook ben ik onze verslaggever StrammarMax tegengekomen. Ik herkende zijn papegaaien-outfit Ben even gestopt om goeiendag te zeggen en een korte babbel te doen...

De bevoorradingen waren niet optimaal verdeeld over de rit, maar dit was op voorhand geweten.
Op de 2e bevoorrading was het merendeel al op... zelfs geen bekertjes meer. Ik heb mijn kamelenzak dan maar laten vol kappen.

Waar ik wel van schrok was dat ik mijn wagen maar liefst 2,2 km verder bergop moest parkeren. Ik werd op 2 ronde punten telkens verder omhoog gestuurd door iemand van de organisatie.
Dus toen mij tocht erop zat, kon ik nog een klim van 2 km uit de benen schudden... och ja... een bergje meer of minder, daar kwam het uiteindelijk ook niet meer op aan.

Aan de fietsenstalling vond ik het wel vreemd dat de mensen precies niet verwachten dat ge uw fiets vóór de tocht ook even veilig komt parkeren om in te schrijven.
Omdat ik de tocht nog niet gereden had, mocht ik mijn fiets helemaal vooraan zelf aan de kant zetten en ze deden er geen nummertje ofzo rond. Ik kon daarna ook probleemloos mijn bike terug meepakken, niemand sprak me aan of vroeg me iets. Voor 't zelfde geld is dus iemand anders met mijn fiets weg... Volgende keer graag altijd een nummertje meegeven, het maakt toch niet uit of dit vóór of ná de tocht is dat je je fiets even in bewaring wil geven...

Ik heb 100% genoten van de tocht en kom zeker terug.
Tot volgend jaar !

[wardje]

met ons 4 re de 65 gedaan , fantastische rit , flinke klimmekes , altijd leuk daar , netjes verzorgd , en ,ja hoor ze zijn er weer .... alles kan beter , maar waar eindigd t dan , dikke proficiat voor de organisatie ,, ge moet m s in de regen rijden , vorig jaar geloof , ik toen was iedereen blij met n stukske asfalt , ,, echt een toppertje . blijft op onze kalender , en indd , kleine glazen , maar wel nokvol ,,,

ps , nog een welgemeende dank aan de vinder van mn autosleutels ...als hij hier op t forum komt hebt ge zeker nog wa te goed ,, dankjewel

see you next year

[Saturnuske]

Klokke 10 u vertrokken voor de 65 km. Ietske te laat naar m'n goesting, maar achteraf gezien kwam dat toch niet slecht uit want de temperatuur was dan op peil. 'k Was zomers gekleed. Onderweg heb ik niet zo veel volk meer gezien vooral voorbij de splitsing waar de 45 km afdraaide.
Vond het een ça va tocht maar niet super spectaculair. In het eerste deel waren er enorm veel kasseistroken. Dat sprak me niet aan. Die eindeloze velden waar ge kilometers aan een stuk tegen de wind in reed stelde me ook niet veel voor. Vanaf de passage door Waals-Brabant werd de omloop interessanter met meer afwisseling en MINDER van die KLINKERbanen want amaai Das nu hetgeen wat ik echt haat.
Het positieve vond ik naargelang de afstand evolueerde er meer en meer langere klimmen en singletrackskes in voorkwamen.
Eens terug in Vlaanderen aan de laatste bevoorrading in Sint-Joris-Weert zwierde de tocht je de bossen in was het rustig uitbollen. Dat was aangenaam omdat ik ongeveer wist hoe de omloop eindigde.
Na 3u20 min gefietst te hebben stond ik aan de finish. Voila, zo heb ik het weer gehad.
Een lekkere hamburger met een frisse cola achteraf deed enorm veel deugd.

[el gordo]

Vandaag Op sommige plaatsen zelfs op kleinste versnelling serieus moeten stoempen om boven te komen. Vooral aan dat huis met de geribbelde beton-stroken, man man, dat was even diep gaan Dan komt ge bergop uit het bos gereden en dan hoopt ge even op adem te komen... en dan komt denk ik het stijlste stukje uit de hele tocht... maar als ge dan boven komt... heerlijk gevoel dan wel

Volgens mijn Garmin ging het stuk met de geribbelde betonstroken tot 24%.

[Vissie2]

Volgens mijn Garmin ging het stuk met de geribbelde betonstroken tot 24%.

En daar heb ik met de 22-23 combo toch serieus mogen stoempen om boven te geraken. Had de dag ervoor in de Kempen gereden, zo plat als een pannekoek, en had geen zin om de cassette 12-23 te vervangen.... Enfin, die lange vals platte stroken vond ik dan als training weer ideaal. Ge ziet, voor ieders wat wils zeker. Als ge de mensen die niet echt veel fietsen na 5 km al totaal afmat, vindt ook niemand dat goed..... Ik heb me geamuseerd, en dat is voor mij het belangrijkste!

[outl@w]

Nog even een vraagje : op mijn edge had ik 410 hoogtemeters op de 45 km.
Klopt dat of is hem weeral verkeerd ?
Op dit forum stond dat het er 450 of zoiets gingen zijn.
Alvast bedankt

'k had er 585hm op de 45, mijn bikemakker had er 565hm op zijn VDO

Mijn gps gaf ook minder hoogtemeters aan..

"Winst hoogte: 390 m
Verlies hoogte: 397 m"

[slashy]

ik was er ook en vond het zeer goed georganiseerd.
ok het was niet super technisch maar daar staat dan tegenover dat er weinig frustraties voorkomen in de singletracks.
je kon overal supervlot rijden ondanks het hoge aantal deelnemers en dat is ook heel veel waard.

[StrammerMax]

Ik ben hier ook vertrokken en als allerlaatste toegekomen. Je kan mijn verhaal integraal lezen, vanaf het parkeren naast dode ratten, de kennismaking met Phille81 en tot het verorberen van een zak frieten aan de Zoete Waters! Als het u interesseert, klik dan hier en lees verder! Het verhaaltje staat ook op m'n blog en hieronder!

Toertocht (25-45-55-65 km) van Meerdaal 2000 in Bierbeek op 30-10-2011.

Het vroeg toch wel wat moed om deze zondagochtend op te staan na vrijdagavond al te zijn gaan rijden in Wiekvorst en de dag nadien zowel de tocht in Merksplas als ’s avonds deze in Bonheiden gereden te hebben! Maar toch geen spijt gehad van mijn keuze nadien! Het was in Bierbeek even zoeken naar een parkeerplek die ik uiteindelijk vond op ruim 1 km van de start in de Opvelpsestraat op een stukje gras voor een weide waar naast een stapel kreupelhout ook twee dode ratten bleken te liggen! Daar stond m’n auto veilig, want ik wist al op voorhand dat hij er als één van de laatsten zou blijven staan. Ik kreeg al direct het gezelschap van een andere rijder die naast me kwam parkeren. Ondanks de verre afstand tot het vertrek staken er na afloop toch flyers onder de ruitenwisser!

Na een vlotte inschrijving omstreeks 9.45 u vertrokken, waarbij we na de start al direct een afdaling over kasseitjes voor de wielen kregen, gevolgd door een idem dito klim! De eerste 5 km werden we vergast op paden die ons door statige beukenbossen in herfstkleuren voerden. Na de eerste splitsing tussen de kleinste en de grotere afstanden, op 6 km na het vertrek, werden we een zware klim in het bos op gejaagd. Dat was puffen geblazen! Als beloning kregen we nadien een plezante afdaling te verwerken, waarna het weer naar boven kruipen was om uit te komen in de bekende smalle dreef, gelegen in de velden en tussen twee rijen statige beuken, om daarna uit te komen in de open velden aan een eenzaam huis. Ik vermoed dat ook de vaste Meerdaalwoudroute hier passeert.

Op 11 km volgde de doortocht van Mille-Beauvechain met de nodige klimmetjes. Voor vele bikers zal het eerder Mille-Dju geweest zijn, want er stonden er op diverse plekken langs de kant van de wegen om hun lekke banden te herstellen! Sabotage? Dat kon toch geen toeval zijn! Na 12 km bereikten we een volgende deelgemeente van Beauvechain, meer bepaald het schilderachtige Nodebais. We waren dus al vrij kort na de start aan de andere kant van de taalgrens beland. Een klim doorheen een holle weg bracht ons tot boven in een open landschap en voorbij een boomgaard aan een mooi gloednieuw huis met een gevel die de indruk gaf in hout te zijn opgetrokken. Vrij kort daarna werden we vergast op een megabangelijke afdaling over kasseitjes, nog steeds in Nodebais en 14 km na het vertrek. Daarna volgden een aantal zeer lange brede veldwegen in een open landschap zodat je de bikers voor en achter je goed kon zien rijden. Een groepje van vijf, allemaal in dezelfde pakken gestoken, stak me voorbij. Het moet leuk zijn van zo samen te kunnen rijden, maar het is mij wegens te traag niet gegund! Even later zag ik deze mannen aan de bevoorrading staan op 17 km van de start nadat we een plezante en snelle afdaling over keien en steentjes hadden moeten nemen. Daar was ook de splitsing tussen de twee grootste en de kleinere afstanden. Ik was van mening dat ik hier straks weer zou passeren, maar dat bleek nadien niet het geval te zijn. Dat zal dan tijdens een andere toertocht in deze streek geweest zijn. Aan de stop kon je bananen, partjes appelsien, peperkoek en cake eten. Na van alles geproefd te hebben gelijktijdig met het vijftal weer vertrokken. Twee ervan sloegen plagerig de richting van de 55-65 in, maar werden door hun makkers teruggeroepen! Zelf kroop ik wel naar boven de lange route tegemoet en ik zou alvorens de splitsing tussen de 55 en de 65 km te bereiken nog slechts twee deelnemers treffen die hetzelfde deden. Na de afsplitsing van de 65 km zou ik er weer meer te zien krijgen die me voorbijstaken.

Het was de moeite waard, want we kregen een zeer mooi stuk voor de wielen doorheen een prachtig golvend landschap, waarin de koeien graasden tegen de hellingen in een zonovergoten omgeving. Ook de kinderen van de plaatselijke chiro brachten er hun zondag door met een tocht in kleine groepjes en opdrachten. Zo hing er iemand aan een touw dat opgetrokken werd over een dikke boomtak om kratten te stapelen en er op te gaan staan. Na mijn passage verried een kletterend geluid dat de poging afgelopen was! Afdalingen en klimmetjes, off-road en over kasseitjes, brachten ons naar Hèze (Grez-Doiceau). Op 27 km volgde weer een mooie te pruimen afdaling over een lang pad doorheen de bossen, om beneden een in het roze geschilderde kapel te treffen die blijkbaar hoorde bij het grote huis achter je en wat in dezelfde afzichtelijke kleuren was geverfd en vanaf een hoogte uitkeek over de omgeving. Daarna reden we voorbij enkele mooi gelegen schilderachtige huizen van Bonlez (Chaumont-Gistoux).

Toen ik even halt hield voor een stevige trek aan m’n lurkzak en na een klim even uit te blazen, hoorde ik m’n schuilnaam roepen en maakte ik tijdens een kort gesprekje kennis met Phille81, één van de mensen die na een tocht ook altijd de moeite doet om zijn wedervaren kond te doen met meer dan alleen “het was goed” of “het was niet goed”! Ik denk dat ik het wel best naar mijn zin zou hebben in het gezelschap van deze vriendelijke man, maar met het leeftijdsverschil en mijn gebrek aan snelheid kan ik het wel vergeten van hem lang te kunnen blijven volgen. Hopelijk spreekt hij me weer aan als onze paden elkaar nog eens kruisen, want ik heb natuurlijk niet het voordeel van een herkenbaar symbool op het fietspak zoals de mega-papegaai op het mijne! Nauwelijks was hij vertrokken of er arriveerde een jong echtpaar met kinderen! Zij zullen op eigen houtje onderweg geweest zijn op de bike! Mijn hoedje af voor die kleine die deze klim overwonnen had!

Voor mij zware en soms lange klimmetjes, maar die steeds beloond werden met het vooruit jagen van de kilometers over lange leuke afdalingen, brachten ons naar het prachtig gelegen Biez (Grez-Doiceau) alwaar het de moeite loonde van eens tot achter de op de rand van een heuvel gelegen kerk te rijden en te genieten van het vergezicht over de bossen op deze mooie herfstdag. Beneden enkele grote nieuwe huizen waar we kort daarna zouden passeren. Op de extra lus voor de lange afstanden lagen veruit de mooiste paden van deze tocht.

Schitterend gelegen paden en zware beklimmingen brachten mij tot aan een grote baan die van Waver naar Archennes voert, te zien aan de wegwijzers, en waar ik al meer gepasseerd ben tijdens tochten in deze regio, zowel vanuit Vlaams als Waals Brabant! Even verder was er veel bedrijvigheid in een weide waar jeugdbewegingen waren neergestreken en hun rugzakken en kampgerief hadden neergelegd! Een mini-jamboree! Nog een weinig verder trof ik drie bikers die langs de kant genoten van de warme zon. Het waren de mannen die zaten te wachten om de pijlen weer weg te nemen! Verdorie, dan zou ik me mogen beginnen haasten! Een tandje bij gestoken en vanuit de velden ging het weer de bossen in!

Tussen de 40 en de 45 km volgden een aantal stukken doorheen de open velden, zacht klimmend soms, en twee megabangelijke afdalingen tot aan het stationnetje van Gastuche alwaar de rinkelende bellen aan de aparte overgang voor fietsers en voetgangers de komst van een trein meldden! Een andere eenzame biker stak me voorbij. Even gestopt naast de spoorweg om te drinken. Ik maakte me wel wat zorgen, want begon moe te worden en ik weet dat er op deze plek een voor mij moeilijke klim volgt over wortels op een stukje vaste route naast een gedenksteen voor burgerlijke oorlogsslachtoffers die omkwamen tijdens een bombardement in Gastuche. Vermoeidheid, een dikke wortel en de passage van twee tegenliggers, noopten me halverwege tot afstappen. Op een rechter stukje weer aangezet en dan in één ruk naar boven gekropen!

Op 47 km hoorde ik de naaf en voelde ik de hete adem van een biker in mijn nek! Of ik de toer van Bierbeek reed? Hij was de bezemrijder die het parcours controleerde op achterblijvers! Ik had het intussen bedenkelijk gevonden dat ik nog steeds de bevoorrading niet gepasseerd was, in de mening dat deze dezelfde was als de eerste, waarvan ik vermoedde dat ze ongeveer halverwege de 45 km zou gestaan hebben! Ik begon al te vrezen dat ik met de 50 km die ik nu reeds had er nog dik 22 zou moeten bij nemen! Dus aan de bezemrijder gevraagd of het nog lang was tot de stop! Nog een vijf kilometer! Volgde nog een zware klim en verder nog eentje naar Nethen toe, alwaar ik toch even aan de kant ben gaan staan om naar adem te happen. De tweede stop kwam op 52 km en ik heb er kunnen drinken en een hele banaan naar binnen gespeeld.

Afscheid genomen van de bezemrijder en snel weer vertrokken om de ontpijlers voor te blijven. Vermits er niet zo heel kwistig pijlen waren gehangen, zouden ze ook snel weer verwijderd zijn. Na de stop volgde een mooie afdaling door de statige bossen richting De Zoete Waters. Dat opende perspectieven voor mijn persoonlijke après! Want na een toer in deze regio breng ik getrouw een bezoekje aan het frietkot naast de speeltuin tegenover de vijver, een toeristisch pleisterplaatsje. Toen ik even halt hield, merkte ik dat een andere bezemrijder me had gevolgd en discreet wachtte! Na een stuk de betonbaan gevolgd te hebben, doken we weer de bossen in en ging het de grote baan op de grens tussen Haasrode en Blanden over en weer de bossen in aan de overzijde van deze weg.

Op 60 km werden we nog vergast op de mooie dreven in ik vermoed het Meerdaalwoud, waarbij we zelfs een plaatselijke wijnbouwer passeerden, de Chardonnay Meerdael! Er liepen heel wat wandelaars te genieten van deze uitzonderlijk mooie herfstdag. Bij het passeren van een groepje maakte iemand me duidelijk dat de eerste wandelaars doven waren! Maar ik rijd altijd voorzichtig voorbij. Zo ook de paarden die hier geregeld lopen. Nadat ik de groep voorbij was volgde nog een korte, maar stevige klim. Omdat ik voor de doven niet als een gieter wilde afgaan heb ik het met m’n laatste krachten toch tot boven gehaald!

Ook tijdens de laatste kilometers kregen we nog mooie paadjes voor de wielen geschoven in stukken bos en doorheen de velden. Ook hier liepen wandelaars rond. In de verte ontwaarde ik de mannen die de pijlen wegnamen. Nog maar een tandje bij gestoken dus! Volgde nog een lang stuk langsheen de velden. Hopelijk had ik in mijn haast geen pijl over het hoofd gezien! Een herinneringspijltje tussenin had hier goed geweest. Even later arriveerde ik aan het domein De Bremberg en had ik de ontpijlers weten af te schudden. Tijdens de laatste stuiptrekkingen van deze rit reed ik nog door de bossen en verkeerdelijk de steile oprit naar een huis op, om daarnaast dan weer aan de voetbalvelden toe te komen! Het was toen al 14.30 u!

Er stonden nog bikes in de bewaakte parking. De geur van versgebakken ajuin streelde mijn reukorgaan. Een drankje en een hamburger gingen vlot naar binnen, zo ook bij de ontpijlers die kort na mij arriveerden. Het was vriendelijk van één van hen me te zeggen dat ik hen er gedurende de laatste kilometers nog afgereden had! Dat zou Freaky wel eens kunnen geweest zijn! Ik heb in ieder geval met volle teugen genoten van deze rit die voor mij op de grens ligt van “goed te doen” en “te zwaar”! Ik was in ieder geval goed moe na afloop! Zoals gezegd nadien nog langs de Zoete Waters gereden om de verloren calorieën weer op peil te krijgen met een lekkere zak frieten, een kwak mayonaise en een satéke en daar de zon te zien ondergaan. Om daarna content weer naar Antwerpen te bollen. Thuis m’n fietske nog proper gemaakt in de duisternis nu het een uur eerder donker is! En toen ik te bed ging lag ik na vijf minuten al te knorren!


De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog * Winterkalender West-Brabant en Noorderkempen 2011-12