Niet echt concurrentie, alle andere "fat bikes" zijn gebouwd voor hoofdzakelijk sneeuw. De Sandman is ook zo begonnen, maar al na het eerste prototype verder doorontwikkeld naar XC/AM/enduro gebruik.
Rijdt helemaal anders en de meesten kunnen ook geen triple crankstel aan wegens "chain rub".
Niet dat je op die bakken je grote plateau veel nodig hebt, de zithouding is ook anders en het doelpubliek ook.
sandman bikes
Je bent niet alleen, ik ben net terug van de Roc d'Azur en één van onze racers die aan de marathon en de Roc zelf heeft deelgenomen had commentaar op de cassette die gemonteerd stond: 't was "maar" een 12-34 en was daarmee gehandicapt - hij moest er een 11 bij hebbenMagura wrote:Ik denk daar anders overpocoloco wrote:Niet dat je op die bakken je grote plateau veel nodig hebt, de zithouding is ook anders en het doelpubliek ook.
.
Verslagje volgt, 'k moet zeggen dat ik met open mond staan kijken heb naar wat er daar allemaal met een Sandman vertoond werd - of het nu in de Marathon, de Roc, de Down, de Ruelles of de Enduro was.
Sandman goes Roc d'Azur !
Vlak voor de officiële lancering van de hele Sandman bike lijn wilden we nog even de grenzen van het mogelijke van de bikes verkennen. We wisten al wat ze konden (van expeditie tot podium mtb race, met dank aan Magura).
Maar er gaat niks boven een groot, gekend evenement om eens te laten zien waar zo'n dikke bike zoal voor kan dienen.
De Roc d'Azur leek daarvoor geknipt: noem een categorie of klasse van offroad bikes en je vindt het daar !
Op andere evenementen eerder dit jaar in Europa had ik enkele toffe gasten leren kennen die geïntrigeerd waren door het concept, waarmee het "klikte" en dan die ook graag op de invitatie ingingen om een Sandman te mennen tijdens de Roc races.
Simon, een Duitser met een voorliefde voor downhill. Martin, en knotsgekke Spanjaard en Milton, ook een Spanjaard met een voorliefde voor lange en zware races.
De eerste race waar ze alle drie tegelijk aan deelnamen was de Roc Enduro op donderdagmorgen. Het was de eerste keer voor hun gedriën dat ze aan zulke wedstrijd deelnamen en voor Milton de eerste keer op een Sandman. Ze monteerden een camera op de bike van de eerste en wachtten elkaar op om dan samen de chrono stukken naar beneden te razen. Het leverde spectaculaire filmbeelden op (die volgen later deze week), een platte band en twee crashes.
Als je op de beelden ziet hoe lang ze op elkaar wachten en stilstaan zat er voor alle drie zonder pech gemakkelijk een top-10 plaats in.
Nu werden ze 25e, 27e en 124e. Simon als laatste met de platte band, Martin staat niet in de deelnemerslijst want hij startte ipv vriend Barny die zelf niet kon komen en die zijn startplaats afstond - waarvoor dank !). Van de 154 finishers, toch al niet slecht.
De Roc Enduro was een goeie algemene repetitie en de sfeer zit er onder de Sandman crew al meteen in - dit gaat fun worden !
Op vrijdag is het gedaan met spelen en wordt het serieus: de Roc Marathon, 83 km en maar liefst 2700 hoogtemeters... Voor Milton hadden we in extremis een race Sandman in elkaar geknutseld (met dank aan Rob van Swooth.be voor de hulp bij de knappe afmontage).
Dit was meteen de première van de serie versie van ons titanium topframe, de Sandman Hoggar (genoemd naar de woestijn waar ik het eerste prototype uittestte). Magnifieke bike, al zeg ik het zelf !
Zo nieuw dat de stickers er nog niet opstonden, hier wel:
Milton's eerste meters op de allereerste Hoggar... snif... een emotioneel moment
Het enig echt speciale onderdeel op Milton's racebike was de achternaaf, da's een licht prototype ipv de aangepaste XT naaf waar alle andere bikes mee uitgerust zijn.
Hier komt hij over de meet gerold na afloop van de marathon, op de 28e plaats van de 1478 finishers - way to go Milton
! Ik wil vanaf nu het woord "Sandman" en "tractor" nooit meer in dezelfde zin horen !
Na afloop vertelde hij dat hij op elke bergop van alle kanten werd voorbij gereden, maar dat hij bergaf telkens iedereen terugpakte. Sommigen konden dat na verloop van tijd blijkbaar moeilijk verkroppen en reageerden hun frustratie op niet al te sportieve manieren af... hinderen, niet opzij willen, in de kant proberen te rijden...Tot de verschillen bergop langzamerhand kleiner werden en uiteindelijk niemand hem meer bergop inhaalde. Tegen de finish aan had hij iedereen van "zijn groepje" ruim achter zich gelaten.
In de namiddag was het tijd voor de trainingen voor de downhill race en was het de beurt aan Simon:
Hij had in het begin zijn "gewone" downhill bike gebruikt (20-24cm veerweg V&A) en wou daar de voorkeur aan geven omdat het eerste deel van de afdaling er heel ruw bijlag met een opeenvolging van bulten, die alle veerweg van zijn downhill fully "opslokten". Dat met een hardtail doen was volgens hem zelfmoord.
Maar na een tijdje begon hij te beseffen dat een toptijd er toch niet inzat omdat de "locals" elke cm van het parcours letterlijk van buiten kenden en dat hij zo'n achterstand met zijn 5-6 trainingsruns nooit kon goedmaken.
Dan toch maar met de Sandman, voor de fun - whoohooo !
Zaterdagmorgen was het dan de beurt aan de Sandman Outback tandem om aan te treden, op een onzalig uur bij het ochtendgloren. De start was indrukwekkend, ik denk dat de kopgroep de eerste bocht tegen 50 km/u indoken ! Luc en Jan stonden helemaal achteraan aan de start dus besloten ze gewoon ervan te genieten en geen zotte dingen te doen. Hier zwaait Jan effe naar de fotograaf tijdens de start:
Ze schoven langzaam naar voren tot de 163e plek van 229 finishers, vier stoflongen rijker !
Het kwam goed uit dat de Roc Down wat verlaat was zodat we nog naar daar konden na afloop van de tandemrace om Simon te zien. Tegen dat we aankwamen waren de chronotrainigen al achter de rug en was het grappig om de gezichten van de medeconcurrenten van Simon te zien toen ze merkten dat hij bij het beste kwart dan het deelnemersveld voor de westrijd mocht aanschuiven. Met de enige hardtail van de hele bende. Dat was zowat de teneur van de hele raceweek: "WTF... staat DAT voor mij...?!?"
We monteerden de nog op de valreep aangekomen nieuwe testexemplaren van de Nate "motocross" banden en die vielen op door hun enorme grip (zowel in bochten, als in tractie en remkracht) en relatief weinig rolweerstand. Ze wegen wel wat meer dan de Larry's.
Simon legde zijn downhill run foutloos af, helaas is er nog steeds geen officiële uitslag van de Downhill op de Roc website terug te vinden. Maar geen enkele reden om aan te nemen dat er veel aan zijn trainingsplaats veranderd is: driekwart van de deelnemers achter hem dus !
Ondertussen was Milton wat gaan "verkennen & losrijden" in de buurt, op een...
DO NOT try this at home !
Feitelijk zat het er voor de zaterdag op maar Jef, een Belgische vriend die ook aan verschillende wedstrijden meedeed kwam af met de mededeling dat er op de Roc Ruelles van Roquebrune nog plaats was. Huh, wasda ?? Dat bleek een nachtelijke stratenkoers te zijn door de steegjes van een dorp, in teams van twee (elkaar aflossend). Ikke nog vlug twee Sandman teams gaan inschrijven, in het ene Jef en Rudi en Simon en Martin in het "internationale" team. Milton wou ook wel maar we vonden niet direct een co-equipier van zijn kaliber. Ik wou ook wel meedoen, maar daar zou ik Milton niet echt een cadeau mee gedaan hebben. En we wilden hem feitelijk ook wat sparen voor dé Roc d'Azur XC van morgen. Milton thuisgelaten en vroeg naar bed dus.
We monteerden vlug-vlug eveneens gloednieuwe Black Floyd slicks op de bike van Simon en reden vliegensvlug naar Roquebrune om op tijd aan de start te komen.
Wat volgende was een to-taal van de pot gerukte ervaring, een knotsgek parcours door straten steil omhoog, over trappen, door tunnels onder huizen door en haakse bochten terug naar beneden.
Dat we niet onopgemerkt waren gebleven de vorige dagen werd bevestigd door de speaker die uit volle borst schreeuwde dat "les Belges de Sandman aussi là" waren.
De opzet van de race was simpel: de 70 teams van twee werden in twee gesplitst en reden per 35 een halve finale van 30 minuten "à fond". Je mocht aan de start finish tussen de teammaten wisselen zoveel je wou, de enige regel was dat je elkaar moest aanraken. Elke ronde duurde nog geen 2 minuten, sprints dus.
We hadden het geluk om in de tweede reeks aan te treden, zodat we al wat konden zien hoe het eraan toe ging. In-druk-wekkend, een massastart met al na 30 meter een rechts, links, rechtste bochtcombinatie waar 35 gekken tegelijkertijd indoken. Dan twee minuten stilte en dan kwamen de eersten een steile trap van 20 meter lang afgedonderd om dan hun reeds gestarte teammaat in de eerste bocht te "lanceren" met een trek of een duw.
Ik heb niet veel foto's kunnen nemen, maar wel veel gefilmd, video's volgen.
Hier 3 van de 4 Sandman crazy bikers (nog net in het daglicht) samen het parcours aan het verkennen. Jef op kop !
Dan was het met open mond gapen naar de eerste reeks en dan was het de beurt aan onze twee teams. Simon en vooral Martin reden een spectaculaire reeks, waarbij de ooh's en de aah's van het publiek bij elke passage luider klonken. Ze finishten dan ook op een sjieke 6e plaats van hun reeks. Jef en Rudi denderden naar een heel verdienstelijke 20e plek, maar vermits slechts de eerste 15 teams door gingen naar de finale was het voor hen al over & out.
Hier de Sandman van Simon met de reuzeslicks, voor hem wat onwennig omdat ze zo (te) veel grip boden. Hij kreeg ze gewoon niet aan het driften. Zowat de ultieme streetbike !
De finale ging dan over 20 minuten, met de 30 beste teams uit beide series. Hier Martin net voor hij "de tunnel" induikt, op de foto zie je het niet maar die was in dat smal straatje al 10 meter aan het driften om de trappen af dat gat in te duiken - wow. Hij sprong geregeld ook de helft van de hoge trappen af om dan met een rotvaart en voor een terugdeinzend publiek nog zijn bocht naar de start-finish te nemen. Tot groot jolijt van het publiek, hij was met voorsprong de meest spectaculaire rijder van de hele bende.
In de finale eindigden ze 9e, op 3 tienden van de 8e (Simon keiverbaasd, hij had die gast wel ingehaald net voor de meet...). Niet slecht voor een race waarvan we een paar uur voordien het bestaan niet kenden, laat staan erop voorbereid waren. Hier onze twee "street warriors" na afloop:
Die Roc Ruelles, dat was keitof, daar zien ze ons nog terug !
Zondag was dan de dag van de "grote" Roc d"Azur, de XC wedstrijd over 56 km en 1700 hoogtemeters. Milton was minder "mes tussen de tanden" dan voor de marathon omdat hij een slecht startnummer had, in de driehonderd. Om dat in een XC wedstrijd met zo'n deelnemersveld goed te maken leek hem onmogelijk en daardoor stond hij relaxter aan de start.
We hadden postgevat op een paar km van de start en daar kwam hij rond de 80e positie door.
Serieus stof happen en aanschuiven op de singletracks.
Ik wou nog een foto van hem maken op de strandpassage - Sandman, what's in a name. Dat was tegen het einde toe, met nog een vier km te gaan. Milton heeft me daar totaal verrast door veel eerder in het veld door te komen. Dan was het naar de auto spurten om hem al rijdend te filmen vanuit de wagen.
Hier komt hij over de meet als 39e van de 3411 finishers, met een gemiddelde snelheid van 20.4 km/u dolblij en nog heel fris !
Hij had de race helemaal anders aangepakt door zijn slechte uitgangspositie en het XC formaat dat hem minder ligt: deze keer op het dooie gemak vertrekken, zonder stress. "Gewoon" bergop en uitrusten bergaf. Door de rijeigenschappen van de Sandman kon hij bergaf toch stilletjes naar voor schuiven zonder moeite te doen.
Dan had hij vanaf halverwege de koers zijn gaskraan wijd open gedraaid vanaf dan was het inhalen en genieten: niemand kwam hem nog voorbij, niet bergop noch bergaf.
Hij had dan ook een kamerbrede smile bij aankomst, zag er véél frisser uit dan zijn concurrenten (daarna zijn we nog samen urenlang door de expo geslenterd) en zei me dat zijn kijk op mtbiken volledig veranderd was door deze race. Dat er met de Sandman op een heel andere manier gereden moest worden (andere rijlijnen, op andere momenten "gas" geven, vertrouwen op de veel hogere bochtensnelheid en de bijhorende controle...).
Hij zou graag met een Sandman aan de Ruta de los Conquistadores deelnemen - wordt vervolgd...
Rest me nog onze "wrecking crew" te bedanken: voor het geloof in het potentieel van de Sandman bikes, voor de schitterende resultaten die ze behaalden, voor de show die ze tegelijkertijd verkochten en voor hun aangenaam gezelschap tijdens deze raceweek - hier werden vriendschappen gesmeed !
Bedankt Milton, Martin, Simon, Jef, Rudi, Luc en Jan !
Bilan materiaal na vier dagen trainen en koersen: één platte band (Simon, in de enduro, snakebite) en de lagers in het Hope balhoofdstel van Martin's bike hebben één van zijn megasprongen in de Roc Ruelles "slecht verteerd" - ze zijn nog niet gedemonteerd maar kraken nogal.
Nog even benadrukken dat alle uitslagen behaald werden in alle categoriën met in principe identieke bikes (!).
De verschillen tussen de XC, marathon, enduro, downhill en street "versies" op de Roc beperkten zich tot kleine verschillen in de afmontage: de rise van het stuur, de banden, de zadelpen...
Simon en Jef reden met een Alu Gobi, Martin met één van de ti testbikes (met iets andere framevorm, maar met identieke geometrie), Milton met het ti Hoggar seriemodel en Rudi op een Alu Atacama met een oude Maverick vork..
Alle frames zijn op voorraad, alle onderdelen op de vorken na ook. Binnenkort gaat de webshop open en dan zijn alle bikes zo goed als direct leverbaar. We gaan eerst een "special edition" serie van 100 bikes uitbrengen met nagenoeg dezelfde (top)afmontage, ongeacht het frametype (geometrie is identiek, frame materiaal, - vorm en -gewicht niet).
Ik post hier wel een bericht van zodra de webshop open is.
Vlak voor de officiële lancering van de hele Sandman bike lijn wilden we nog even de grenzen van het mogelijke van de bikes verkennen. We wisten al wat ze konden (van expeditie tot podium mtb race, met dank aan Magura).
Maar er gaat niks boven een groot, gekend evenement om eens te laten zien waar zo'n dikke bike zoal voor kan dienen.
De Roc d'Azur leek daarvoor geknipt: noem een categorie of klasse van offroad bikes en je vindt het daar !
Op andere evenementen eerder dit jaar in Europa had ik enkele toffe gasten leren kennen die geïntrigeerd waren door het concept, waarmee het "klikte" en dan die ook graag op de invitatie ingingen om een Sandman te mennen tijdens de Roc races.
Simon, een Duitser met een voorliefde voor downhill. Martin, en knotsgekke Spanjaard en Milton, ook een Spanjaard met een voorliefde voor lange en zware races.
De eerste race waar ze alle drie tegelijk aan deelnamen was de Roc Enduro op donderdagmorgen. Het was de eerste keer voor hun gedriën dat ze aan zulke wedstrijd deelnamen en voor Milton de eerste keer op een Sandman. Ze monteerden een camera op de bike van de eerste en wachtten elkaar op om dan samen de chrono stukken naar beneden te razen. Het leverde spectaculaire filmbeelden op (die volgen later deze week), een platte band en twee crashes.
Als je op de beelden ziet hoe lang ze op elkaar wachten en stilstaan zat er voor alle drie zonder pech gemakkelijk een top-10 plaats in.
Nu werden ze 25e, 27e en 124e. Simon als laatste met de platte band, Martin staat niet in de deelnemerslijst want hij startte ipv vriend Barny die zelf niet kon komen en die zijn startplaats afstond - waarvoor dank !). Van de 154 finishers, toch al niet slecht.
De Roc Enduro was een goeie algemene repetitie en de sfeer zit er onder de Sandman crew al meteen in - dit gaat fun worden
!Op vrijdag is het gedaan met spelen en wordt het serieus: de Roc Marathon, 83 km en maar liefst 2700 hoogtemeters... Voor Milton hadden we in extremis een race Sandman in elkaar geknutseld (met dank aan Rob van Swooth.be voor de hulp bij de knappe afmontage).
Dit was meteen de première van de serie versie van ons titanium topframe, de Sandman Hoggar (genoemd naar de woestijn waar ik het eerste prototype uittestte). Magnifieke bike, al zeg ik het zelf !
Zo nieuw dat de stickers er nog niet opstonden, hier wel:
Milton's eerste meters op de allereerste Hoggar... snif... een emotioneel moment
Het enig echt speciale onderdeel op Milton's racebike was de achternaaf, da's een licht prototype ipv de aangepaste XT naaf waar alle andere bikes mee uitgerust zijn.
Hier komt hij over de meet gerold na afloop van de marathon, op de 28e plaats van de 1478 finishers - way to go Milton
! Ik wil vanaf nu het woord "Sandman" en "tractor" nooit meer in dezelfde zin horen !Na afloop vertelde hij dat hij op elke bergop van alle kanten werd voorbij gereden, maar dat hij bergaf telkens iedereen terugpakte. Sommigen konden dat na verloop van tijd blijkbaar moeilijk verkroppen en reageerden hun frustratie op niet al te sportieve manieren af... hinderen, niet opzij willen, in de kant proberen te rijden...Tot de verschillen bergop langzamerhand kleiner werden en uiteindelijk niemand hem meer bergop inhaalde. Tegen de finish aan had hij iedereen van "zijn groepje" ruim achter zich gelaten.
In de namiddag was het tijd voor de trainingen voor de downhill race en was het de beurt aan Simon:
Hij had in het begin zijn "gewone" downhill bike gebruikt (20-24cm veerweg V&A) en wou daar de voorkeur aan geven omdat het eerste deel van de afdaling er heel ruw bijlag met een opeenvolging van bulten, die alle veerweg van zijn downhill fully "opslokten". Dat met een hardtail doen was volgens hem zelfmoord.
Maar na een tijdje begon hij te beseffen dat een toptijd er toch niet inzat omdat de "locals" elke cm van het parcours letterlijk van buiten kenden en dat hij zo'n achterstand met zijn 5-6 trainingsruns nooit kon goedmaken.
Dan toch maar met de Sandman, voor de fun - whoohooo !
Zaterdagmorgen was het dan de beurt aan de Sandman Outback tandem om aan te treden, op een onzalig uur bij het ochtendgloren. De start was indrukwekkend, ik denk dat de kopgroep de eerste bocht tegen 50 km/u indoken ! Luc en Jan stonden helemaal achteraan aan de start dus besloten ze gewoon ervan te genieten en geen zotte dingen te doen. Hier zwaait Jan effe naar de fotograaf tijdens de start
:Ze schoven langzaam naar voren tot de 163e plek van 229 finishers, vier stoflongen rijker !
Het kwam goed uit dat de Roc Down wat verlaat was zodat we nog naar daar konden na afloop van de tandemrace om Simon te zien. Tegen dat we aankwamen waren de chronotrainigen al achter de rug en was het grappig om de gezichten van de medeconcurrenten van Simon te zien toen ze merkten dat hij bij het beste kwart dan het deelnemersveld voor de westrijd mocht aanschuiven. Met de enige hardtail van de hele bende
. Dat was zowat de teneur van de hele raceweek: "WTF... staat DAT voor mij...?!?" We monteerden de nog op de valreep aangekomen nieuwe testexemplaren van de Nate "motocross" banden en die vielen op door hun enorme grip (zowel in bochten, als in tractie en remkracht) en relatief weinig rolweerstand. Ze wegen wel wat meer dan de Larry's.
Simon legde zijn downhill run foutloos af, helaas is er nog steeds geen officiële uitslag van de Downhill op de Roc website terug te vinden. Maar geen enkele reden om aan te nemen dat er veel aan zijn trainingsplaats veranderd is: driekwart van de deelnemers achter hem dus !
Ondertussen was Milton wat gaan "verkennen & losrijden" in de buurt, op een...
DO NOT try this at home ! Feitelijk zat het er voor de zaterdag op maar Jef, een Belgische vriend die ook aan verschillende wedstrijden meedeed kwam af met de mededeling dat er op de Roc Ruelles van Roquebrune nog plaats was. Huh, wasda ?? Dat bleek een nachtelijke stratenkoers te zijn door de steegjes van een dorp, in teams van twee (elkaar aflossend). Ikke nog vlug twee Sandman teams gaan inschrijven, in het ene Jef en Rudi en Simon en Martin in het "internationale" team. Milton wou ook wel maar we vonden niet direct een co-equipier van zijn kaliber. Ik wou ook wel meedoen, maar daar zou ik Milton niet echt een cadeau mee gedaan hebben
. En we wilden hem feitelijk ook wat sparen voor dé Roc d'Azur XC van morgen. Milton thuisgelaten en vroeg naar bed dus.We monteerden vlug-vlug eveneens gloednieuwe Black Floyd slicks op de bike van Simon en reden vliegensvlug naar Roquebrune om op tijd aan de start te komen.
Wat volgende was een to-taal van de pot gerukte ervaring, een knotsgek parcours door straten steil omhoog, over trappen, door tunnels onder huizen door en haakse bochten terug naar beneden.
Dat we niet onopgemerkt waren gebleven de vorige dagen werd bevestigd door de speaker die uit volle borst schreeuwde dat "les Belges de Sandman aussi là" waren
.De opzet van de race was simpel: de 70 teams van twee werden in twee gesplitst en reden per 35 een halve finale van 30 minuten "à fond". Je mocht aan de start finish tussen de teammaten wisselen zoveel je wou, de enige regel was dat je elkaar moest aanraken. Elke ronde duurde nog geen 2 minuten, sprints dus.
We hadden het geluk om in de tweede reeks aan te treden, zodat we al wat konden zien hoe het eraan toe ging. In-druk-wekkend, een massastart met al na 30 meter een rechts, links, rechtste bochtcombinatie waar 35 gekken tegelijkertijd indoken
. Dan twee minuten stilte en dan kwamen de eersten een steile trap van 20 meter lang afgedonderd om dan hun reeds gestarte teammaat in de eerste bocht te "lanceren" met een trek of een duw. Ik heb niet veel foto's kunnen nemen, maar wel veel gefilmd, video's volgen.
Hier 3 van de 4 Sandman crazy bikers (nog net in het daglicht) samen het parcours aan het verkennen. Jef op kop !
Dan was het met open mond gapen naar de eerste reeks en dan was het de beurt aan onze twee teams. Simon en vooral Martin reden een spectaculaire reeks, waarbij de ooh's en de aah's van het publiek bij elke passage luider klonken. Ze finishten dan ook op een sjieke 6e plaats van hun reeks. Jef en Rudi denderden naar een heel verdienstelijke 20e plek, maar vermits slechts de eerste 15 teams door gingen naar de finale was het voor hen al over & out.
Hier de Sandman van Simon met de reuzeslicks, voor hem wat onwennig omdat ze zo (te) veel grip boden. Hij kreeg ze gewoon niet aan het driften. Zowat de ultieme streetbike
!De finale ging dan over 20 minuten, met de 30 beste teams uit beide series. Hier Martin net voor hij "de tunnel" induikt, op de foto zie je het niet maar die was in dat smal straatje al 10 meter aan het driften om de trappen af dat gat in te duiken - wow. Hij sprong geregeld ook de helft van de hoge trappen af om dan met een rotvaart en voor een terugdeinzend publiek nog zijn bocht naar de start-finish te nemen. Tot groot jolijt van het publiek, hij was met voorsprong de meest spectaculaire rijder van de hele bende.
In de finale eindigden ze 9e, op 3 tienden van de 8e (Simon keiverbaasd, hij had die gast wel ingehaald net voor de meet...). Niet slecht voor een race waarvan we een paar uur voordien het bestaan niet kenden, laat staan erop voorbereid waren. Hier onze twee "street warriors" na afloop:
Die Roc Ruelles, dat was keitof, daar zien ze ons nog terug
!Zondag was dan de dag van de "grote" Roc d"Azur, de XC wedstrijd over 56 km en 1700 hoogtemeters. Milton was minder "mes tussen de tanden" dan voor de marathon omdat hij een slecht startnummer had, in de driehonderd. Om dat in een XC wedstrijd met zo'n deelnemersveld goed te maken leek hem onmogelijk en daardoor stond hij relaxter aan de start.
We hadden postgevat op een paar km van de start en daar kwam hij rond de 80e positie door.
Serieus stof happen en aanschuiven op de singletracks.
Ik wou nog een foto van hem maken op de strandpassage - Sandman, what's in a name
. Dat was tegen het einde toe, met nog een vier km te gaan. Milton heeft me daar totaal verrast door veel eerder in het veld door te komen. Dan was het naar de auto spurten om hem al rijdend te filmen vanuit de wagen. Hier komt hij over de meet als 39e van de 3411 finishers, met een gemiddelde snelheid van 20.4 km/u dolblij en nog heel fris !
Hij had de race helemaal anders aangepakt door zijn slechte uitgangspositie en het XC formaat dat hem minder ligt: deze keer op het dooie gemak vertrekken, zonder stress. "Gewoon" bergop en uitrusten bergaf. Door de rijeigenschappen van de Sandman kon hij bergaf toch stilletjes naar voor schuiven zonder moeite te doen.
Dan had hij vanaf halverwege de koers zijn gaskraan wijd open gedraaid vanaf dan was het inhalen en genieten: niemand kwam hem nog voorbij, niet bergop noch bergaf.
Hij had dan ook een kamerbrede smile bij aankomst, zag er véél frisser uit dan zijn concurrenten (daarna zijn we nog samen urenlang door de expo geslenterd) en zei me dat zijn kijk op mtbiken volledig veranderd was door deze race. Dat er met de Sandman op een heel andere manier gereden moest worden (andere rijlijnen, op andere momenten "gas" geven, vertrouwen op de veel hogere bochtensnelheid en de bijhorende controle...).
Hij zou graag met een Sandman aan de Ruta de los Conquistadores deelnemen - wordt vervolgd...
Rest me nog onze "wrecking crew" te bedanken: voor het geloof in het potentieel van de Sandman bikes, voor de schitterende resultaten die ze behaalden, voor de show die ze tegelijkertijd verkochten
en voor hun aangenaam gezelschap tijdens deze raceweek - hier werden vriendschappen gesmeed !Bedankt Milton, Martin, Simon, Jef, Rudi, Luc en Jan !
Bilan materiaal na vier dagen trainen en koersen: één platte band (Simon, in de enduro, snakebite) en de lagers in het Hope balhoofdstel van Martin's bike hebben één van zijn megasprongen in de Roc Ruelles "slecht verteerd" - ze zijn nog niet gedemonteerd maar kraken nogal
.Nog even benadrukken dat alle uitslagen behaald werden in alle categoriën met in principe identieke bikes (!).
De verschillen tussen de XC, marathon, enduro, downhill en street "versies" op de Roc beperkten zich tot kleine verschillen in de afmontage: de rise van het stuur, de banden, de zadelpen...
Simon en Jef reden met een Alu Gobi, Martin met één van de ti testbikes (met iets andere framevorm, maar met identieke geometrie), Milton met het ti Hoggar seriemodel en Rudi op een Alu Atacama met een oude Maverick vork..
Alle frames zijn op voorraad, alle onderdelen op de vorken na ook. Binnenkort gaat de webshop open en dan zijn alle bikes zo goed als direct leverbaar. We gaan eerst een "special edition" serie van 100 bikes uitbrengen met nagenoeg dezelfde (top)afmontage, ongeacht het frametype (geometrie is identiek, frame materiaal, - vorm en -gewicht niet).
Ik post hier wel een bericht van zodra de webshop open is.
-
Luc Gielen
- Mountainbiker
- Posts: 10
- Joined: Sun 12 Sep 2010 19:26
- Location: Sandman Hoggar Ti / Sandman Outback
Sandman bikes
Heeeeel leuke tijd beleefd op een Sandman Outback ... tijdens 'Roc Tandem' Ploegmaatje Jan en ikzelf ... missen dit 'beest' nu al!
Ploegmaatje Jan en ikzelf ... missen dit 'beest' nu al!-
Magura
- Mountainbiker
- Posts: 939
- Joined: Sun 26 Sep 2004 18:59
- Location: 4x alu, 1x krakbon, 1x tita + dolf, 1x tita 29",1x Cust Tec SingleSpeed, 1x staal, 1x tita zand
- Contact:
pocoloco wrote:Je bent niet alleen <snip>Magura wrote:Ik denk daar anders overpocoloco wrote:Niet dat je op die bakken je grote plateau veel nodig hebt, de zithouding is ook anders en het doelpubliek ook.
Bottom line:
- Milton is inderdaad gene gewone ... .
- Nu zie je zélf ook eens wat een reacties Sandman losweekt in een wedstrijdgebeuren
.Op naar de volgende !
-
Zotte Marre
- Mountainbiker
- Posts: 1129
- Joined: Wed 24 May 2006 13:53
- Location: TR-Smuggler, On One Scandal 29", S.I.R.9 Kermit, WAW109 (verkocht)
- Contact:
