. Het plan was om eerst met bagage en packraftjes rond de Höfsjokull te trekken, een kogelronde gletsjer ongeveer in het midden van Ijsland. Een klein "expeditieke" door de hooglanden als voorbereiding op latere, grotere tochten.Daarna ging ik een week biken met de deelnemers aan de El Camino Loco "Fire & Ice" reis, met bagagetransport door een 4x4, naar en door het vulkaan-gletsjergebied in het bergachtige zuiden van Ijsland.
En wijle weg, eerst met z'n driën: op twee Sandman Gobi's en één Atacama in "expeditiemode" over een oud jeepspoor langs de noordkant van de gletsjer dat maar heel zelden gebruikt wordt, vaak verdwijnt het helemaal en dan is het cross-country je weg zoeken door de puinvelden van het Ijslandse hoogland.
Het terrein boven de Hofsjökull zou eerlijk gezegd zo goed als ongenietbaar geweest zijn op een gewone mtb, ofwel lagen er kasseigrote stenen, ofwel een laag assezand en vaak een combinatie van de twee. Met onze brede banden kregen we de smile echter niet van ons gezicht Op een gegeven moment zei één van mijn reisgenoten, die nochthans al een jaar een Sandman heeft "dit kan je niet geloven"
.De echte moeilijkheden kwamen van de tientallen rivieren die we over moesten, allemaal recht van onder de gletsjer op een paar km afstand.
Dit was mijn "setup": packraft en droogpak vooraan onder het stuur, alle sleutelmateriaal en wisselstukken in de framedriehoek, kledij en 1st aid op de bagagedrager en slaapzak, matje, gevriesdroogde rommel en vuurtje in de rugzak. Snacks en fototoestel in een tasje aan mijn stuur. Ik wou ten koste van alles vermijden om veel gewicht op mijn rug te dragen, mijn rugzak woog dus maar een kg of 5-6. Het was héél aangenaam biken zo: comfortabel en efficiënt, de ideale expeditiebike over ruw terrein. We zijn buiten voor rivieren nergens moeten afstappen om te duwen.
Ik had twee steuntjes gemaakt tussen de bagagedrager en het frame, waardoor daar ook nog een ruimte ontstond. Ik dacht daar eerst nog reservermateriaal te herbergen, maar ik had alles mee wat ik wou meehebben... ik heb die ruimte dan maar nuttig opgevuld met het binnenste van een kratje wijn
: niks boven "un p'tit rouge" na een dag inspanningen !
We hadden verwacht de packraftjes meer te moeten gebruiken, maar we hebben alle rivieren op één na zo kunnen oversteken.
Maar toch gelukkig dat we ze bijhadden, want deze rivier oversteken ging echt niet zonder. Ze was wel smal genoeg om met één raftje en een eind touw alles over te shuttelen, had ze een paar meter breder geweest hadden we alle raftjes moeten uithalen (wat niet zo erg geweest zou zijn, met een speciale "blaaszak" is zo'n ding op een paar minuten opgeblazen).
En natuurlijk de obligate warmwaterpoelen... héél aangenaam na dagen ijswaterwaden en temperaturen rond de 5°C. De eerste twee dagen zijn we geen kat tegengekomen, geen levende ziel buiten wat Ijslandse "fwiet"vogels - we hebebn het opgezocht wat dat was maar 'k ben het alwaar vergeten... Daarna kwamen we op een piste waar wel wat verkeer was. Om het half uur een jeep ofzo, waarvan de inzittenden allemaal grote ogen trokken.
Zoals deze gasten van een "search & rescue" team, er rijden in het seizoen zo'n 6-7 super4x4's continu rond in de highlands om reizigers uit de nood te helpen indien nodig. Indrukwekkend wagentje...
Ok ok, de jouwe zijn groter en breder...
Daarna ging het terug naar Reykjavik om de rest van de Camino Loco groep te vervoegen.
De volgende week gingen we met 10 man en met bagagevervoer "puur" biken in het zuiden van Ijsland, om te eindigen in het gebied waar de recente vulkaanuitbarstingen geweest zijn.
Na een overnachting in de hoofdstad ging het richting oosten en wat het binnenland in. De eerste rit ging omhoog over een piste, om dan ter hoogte van de tweedehoogste waterval van Ijsland af te slagen over een singletrack. Amper 23 km, maar toch 4 uur onderweg... dat belooft voor later !
Dag twee was een overgangsrit over pistes, langs de Hekla vulkaan verder naar het oosten om in Landmannalaugar te arriveren. Rijtechnisch het moeilijkste was bij momenten het "wasbord" vermijden - wat overal wel lukte. Heel mooie omgeving, eerst alles assegrauw, daarna groen om in de okerkleuren toe te komen. Langste etappe van heel de week, 60 km.
Dan begonnen we aan één van de twee zware etappes van de week: 25 (!) km tot boven de 1000m en door vulkanisch gebied. In erbarmelijk weer, wind, regen... op de foto's is e rniets van te zien maar bij momenten waaide de achterkant van je bike gewoon weg als je die aan 't duwen was. Wel wondermooi... hier is Brecht brokken obsidiaan aan het bekijken, vulkanisch glas.
Spectaculaire afdaling, met ongelooflijke uitzichten en van maanlandschap naar het groen. Buiten een klein stukje piste alles singletrack vandaag.
's Avonds zat de sfeer er elke keer goed in, heel tof gezelschap met een sterk "samen uit, samen thuis" gevoel !
Ik heb helaas niet van iedereen actiefoto's omdat ik als "bezembike" reed met 1st aid voor mens en machine. Gelukkig van heel de week niet nodig gehad.
De dag nadien ging de etappe "rustig" worden, allemaal bergaf... Dat "bergaf" was relatief, maar 't was wel mooi. Zo goed als alles singletrack, heel toffe, afwissellende dag.
Soms door weidse landschappen, soms over technisch "uitdagend" terrein - zie onder - en als afsluiter nog leuke kronkelende singletrackskes door een laag berkenbos.
De dag nadien ging de koninginne etappe worden
... we hebben al redelijk wat met El Camino Loco uitgestoken, maar ik denk dat hier grenzen verlegd zijn !
We gingen van 200 hm naar ongeveer 1050 meter hoogte, tussen de MyrdalsJökull en de Eyjafjallajökull door, over het meest recente lavaveld van Ijsland (cfr de uitbarsting die vorig jaar het vliegverkeer in de war stuurde). Buiten het traverseren van een tafelberg was er van de klim geen meter te rijden... maar WAT een dag !!!
Na uren de bike deduwd en gedragen te hebben was het dan zover, tussen de gloednieuwe vulkaankegels door, over nog rokende en warme lava... héél speciaal !
Vaak ook over uitgestrekte sneeuwvelden, waar een Sandman zich natuurlijk ook kiplekker op voelde. Soms dacht je dat je op vaste grond aan het rijden was, maar bleek dan dat onder de asselaag nog ijs en sneeuw zat.
Eens over de top ging het langs een rivier naar beneden, met veel watervallen, canyons en vettige singletrack - heel tof.
Helemaal tot op zeeniveau naar beneden, met een spectaculair watervalletje als achtergrond op de camping. Mooie afsluiter van een dag die ik me nog lang zal herinneren !!!
Als afsluiter van de reis gingen we nog een kort ritje doen in de buurt van Reykjavik, door een gebied van warmwaterbronnen. En er gebeurde iets heel vreemds... er verscheen iets aan de hemel dat warmte gaf... volgens sommigen was dat de zon !!!
We hebben écht wel pech gehad met het weer, veel wind, veel regen, koud... maar oh zo knap en niemand van de groep heeft het aan zijn hart laten komen. Ijsland nemen zoals het is: wild, ruw en onvoorspelbaar. Die laatste dag was bijna te gemakkelijk
!
Het geluid van een giga ventilator moet je maar bij dit "blowhole" bijdenken. De zwavel/rotte-eierengeur ook !
Biken in het Ijslandse binnenland is niet voor koerskonijnen die de chrono najagen (op sommige dagen haalden we gemiddeldes van rond de 4 km/u...), maar voor bikers die het ruwe werk en het avontuur niet schuwen ! Moest je er zin in hebben, in september gaan we terug
!Een Sandman bike was luxe over de rotsen, vulkaanasse en sneeuwvelden, maar het is met een gewone mtb natuurlijk ook goed te doen, Bert en Lieselot hebben heel het traject zelfs op een tandem gebiket... respect !!!
.
