Vandaag zondag de toertocht “De Parel van ’t Hageland” van de Megabikers gereden in Bekkevoort. Eerst en vooral de GPS van de auto wat om de tuin geleid, want die wil me altijd over Lummen sturen en dat is dik 20 km meer. Via Geel-Zammel, Westerlo en Averbode gaat het immers ook! Me ingeschreven en voor een luttele drie euro zou ik vandaag mijn hart weer kunnen ophalen. Een bericht gestuurd naar rubber-12 om mijn vertrek te melden, terwijl hij letterlijk achter m’n rug stond! Dus zijn we samen vertrokken omstreeks 9.45 u, maar lang zouden we niet samen blijven, vermits mijn tempo een stuk lager ligt. Via de achterkant van het voetbalveld en een stukje rustige betonbaan werden we het Hondstraatje in gestuurd. Reeds na een kleine vier kilometer volgde al een eerste kuitenbijter. Het voordeel ervan is wel dat ze meestal gevolgd worden door een plezante afdaling, dus ging het even later inderdaad lekker snel weer naar beneden. In wat volgde kregen we een mengeling van veld- en assenwegen voor de wielen geschoven. Het traject volgde min of meer de richting van de snelweg. Rustige paadjes, alhoewel je soms diende uit te kijken bij het kruisen van verkeerswegen. Daar waar we een brug over de snelweg over moesten, even gestopt om het noodnummer te noteren. Op diverse plekken hingen immers bordjes met het nummer van de oppikplaats in geval van problemen en het te bellen noodnummer.
Na tien kilometer moesten we rechtsaf de velden in en leidde het paadje ons over een korte maar stevige klim, gevolgd door een lekker lange en snelle afdaling over een kasseiweg in een mooie holle weg. Ik ben verzot op die holle wegen in Brabant. Bij ons vind je dat niet. Er kwam een zware klim in de buurt van de snelweg, eerst over asfalt en aan een huis boven overgaand in een aarden weg. Ik ben hier nog al over gereden bij een toertocht. Toen stond er beneden een bordje met de naam van de klim en de hellingsgraad. Dat was vorig jaar tijdens de toer van de Tieltse Wielervrienden eind augustus. Het was de moeite om boven even te stoppen en eens achterom te kijken naar het mooie vergezicht. Eens boven reden we een tijd door boomgaarden waarvan de bomen vele vruchten droegen, appelen en peren. Aan de andere kant van de snelweg kon je grote windmolens in aanbouw zien staan. Ze zouden een hele tijd het uitzicht blijven beheersen, want de toer slingerde zich in deze omgeving heen en weer. We kregen ze zelfs van zeer dichtbij te zien. Op een gegeven ogenblik reden we pal naast de snelweg en moesten we naar boven het gras in. Dat was daar even te voet. Via een brug voor landbouwverkeer moesten we de snelweg over aan een boomgaard waarvan de rode appelen mooi afkleurden tegen het groen van de bladeren. Een opgespannen lint toonde aan dat we hier op de terugweg nog eens zouden passeren. We volgden nu het traject van de vaste rode route van Diest. Na 22 km kwam de bevoorrading aan de voet van de snelweg die een stuk hoger lag en onder een partytent die het hard te verduren kreeg van de wind in de open vlakte! Er was daar keuze genoeg om te smullen: bananen, appelsien, cake, rozijnencakejes en roodbruine en groene drankjes. Dat rode had toch wel een speciale smaak!
Na de bevoorrading ging het verder naast de snelweg en was het optornen tegen de felle wind in over een zachte opwaartse helling. De snelweg weer over via dezelfde brug met het opgespannen lint. Dan keerden we langs de andere kant op onze stappen terug. Deze keer lekker naar beneden zoeven met de wind in de rug. Eens weer beneden op de grens met Halen, bemerkte ik een brug onder de snelweg waar auto’s geparkeerd stonden. Ik zag er ook een biker voorbijkomen en vroeg me af of we daar zonet gepasseerd waren en of daar de bevoorrading stond! Even onder de brug doorgereden en ik bleek gelijk te hebben. We hadden dus een rondje om gereden. Maar op diezelfde plek werd ik even met de neus op de harde realiteit geduwd en liepen de koude rillingen even over m’n rug. Er stond daar een kruis achter witte kiezelsteentjes ter herinnering aan Shana Appeltans en Kevin Paulus die daar op 2 januari 2010 werden vermoord! Ik ben nu wel content dat ik onder die brug gereden ben, anders had ik het niet gezien. De volgende kilometers moest ik daar toch even aan denken. Als er nu in een handgemeen of een ruzie iemand een duw krijgt, ongelukkig valt en het leven laat, dat kan ik nog begrijpen. Maar voor een doorsnee sterveling zal het nooit duidelijk zijn wat er in de geest omgaat van een persoon die zonder enige reden zo’n moorden pleegt. Ik zou geen mes in iemands lijf kunnen ploffen, tenzij het een kwestie zou zijn van hij of ik misschien! Met deze griezelige gedachten vervolgde ik m’n weg tussen de perenbomen.
In het eerste gedeelte van de tocht zaten nogal wat verharde wegen en vermits ik er tot aan de bevoorrading iets meer dan een uur over gedaan had, moet mijn gemiddelde een stuk hoger gelegen hebben dan gewoonlijk. Daar zou in het tweede gedeelte snel verandering in komen. De eerste 12 km na de rust kregen we namelijk een zeer mooi stuk voorgeschoteld. Bijna uitsluitend off-road met een afwisseling van wegen en paadjes, dan weer door holle wegen, soms lekker snel naar beneden, dan weer puffend naar boven, en op de toppen telkens afgewisseld met de doortocht van boomgaarden. Een bepaald stuk reed ik een tijdje achter een blonde schoonheid die vrij traag reed, ook op de vlakkere stukken, maar schijnbaar zonder moeite traag maar zeker elke klim bedwong! Sommige van die lange klimmetjes konden toch wel tellen, zeker zo omstreeks 35 km. Daardoor zakte mijn gemiddelde snel weer tot de normale proportie die ik gewend ben te halen. Aan een afslag naar links door een klein stukje bos, stond een bordje met de mededeling: “Losvliegende bijen! Als de bijen komen: plat op de grond gaan liggen en wachten op hulp. Indien geen hulp komt: sterkte!” En dan nog iets in de stijl van wie graag fruit eet ook bijen moet kunnen verdragen! Het zal de plezantste thuis zijn die dat daar gezet heeft! Mijn tellertje stond toen op 39 km.
Het parcours bleef eigenlijk best mooi, soms had je prachtige vergezichten. Op een plek kon je in de verte verschillende dorpen zien liggen. Geregeld moest je opboksen tegen de wind en tegen de hellingen, soms tegen beiden tegelijk. En als de wind door je helm waait, dan hoor je niks meer van de omgeving. Aan een kapelletje hoorde ik dan toch toevallig dat m’n gsm een berichtje aankondigde. Er kwamen nog twee bikers voorbij, ik had er al een hele tijd geen meer gezien. Rubber-12 meldde dat hij gearriveerd was. Ik had er toen nog maar zo’n 46 km op zitten en nog steeds geen splitsing voor de 65 km gezien. Even later kwam die dan toch. Een rekensommetje leerde me dat ik nog zeker een uur onderweg zou zijn voor de grootste toer en dan weer zou toekomen als alles opgeruimd was! Vermoeidheid begon ook de kop op te steken, ook al was ik tot hiertoe overal vlot op en af geraakt. Bovendien had ik de vorige twee dagen ook al tochten gereden. Met de gedachte niet altijd het onderste uit de kan te hoeven hebben, ben ik dan de 48 km opgedraaid om vrij snel daarna de startplaats weer te treffen.
Rubber was al aan de trappist. Nog elk twee glazen en een lekkere pistolet soldaat gemaakt. Het was daar goed zitten in de zon en uit de wind! Ook de delegatie Bierbikers die we zo bij wijlen ontmoeten op toertochten in deze streek, bleek present te zijn. Het zag er naar uit dat we weer in ons doel, dit is als laatsten opkrassen, zouden slagen! Dat lukte zeker toen we onze bikes gingen halen, de laatsten die er nog stonden, en in een geanimeerd gesprek raakten met de Megabikers. En zo maakten we kennis met GPSteven en z’n kompanen. Het is altijd leuk van een biker van het forum eens te ontmoeten. Ik heb op die manier toch al verschillende mensen uit diverse streken in Vlaanderen te zien gekregen. En soms kom je die dan wel eens tegen op toertochten.
Men kan van mij bezwaarlijk zeggen dat ik een diepgelovig mens ben, maar als ik naar deze streek kom om te fietsen, dan rijd ik op de terugweg wel eens om langs Scherpenheuvel. Auto geparkeerd, fiets er weer afgehaald en naar de basiliek gereden. Deze is intussen uit de steigers, de gevels netjes opgekuist, de gouden sterren op het dak schitterend in de zon. Ik heb een kaars aangestoken ten bate van alle bekende en onbekende bikers, voor veilige tochten zonder valpartijen of ongevallen. Jullie zouden dus een tijdje safe moeten zijn, zeker omdat ik meer in de offerblok heb gestoken dan nodig! En dan nog eentje voor persoonlijke intenties. Ondanks de werken op de E313 toch vlot weer thuis geraakt. Fietske nog proper gemaakt, deze was eigenlijk niet zo heel vuil geworden. Plezant tochtje, goed afgepijld, mooi weer en gezellig toeven na afloop. Zo moet elke zondag zijn!
Ik heb aan de foto's gemerkt dat Kevin_V ook aanwezig was! Met het bordje van de 24 uren van Westerlo nog aan het stuur! Zelf heb ik geen fotograaf gezien! Ik zal weer te traag geweest zijn!
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog
(als dit het probleem zou geweest zijn..?)
Ik heb me goed vermaakt. In elke streek zijn er , als het moet puntjes van kritiek te vinden die voor verbetering vatbaar zijn.Maar ook elke streek heeft weer zijn charme. In de Kempen inderdaad vel singletracks en hier inderdaad veel fruitgaarden.Ik heb me goed vermaakt en genoten van de vele vergezichten die ik hier ben tegengekomen. Kom hier graag.En daarbij gezien het aanbod van tochten op dit moment mogen we content zijn dat we nog kunnen toeren. En oh ja, aan diegenen die hun verpakking van gelletjes en wikkels op de baan achterlaten, a.u.b. denk , indien mogelijk, eens een keer na, 
