Za 06/08/2011 Wiekevorst :: Ronde Van Wiekevorst

[schuppe]

Gaat deze tocht wel door? ik hoor er niets meer van?

[Phille81]

Gaat deze tocht wel door? ik hoor er niets meer van?

Ik vroeg me dit ook af en heb daarom naar de gsm-nummer gebeld die op de kalender staat : de tocht gaat wel degelijk door

[schuppe]

zal er maar naartoe rijden en zien hoe ze rijden!!!

[Veilig]

Net terug van deze organisatie. Niet veel deelnemers gezien onderweg, zeer rustig rijden. Tocht was basic, maar toch goed geamuseerd. Ik denk vanuit deze startplaats dat er niet veel meer uit de streek te halen is dan wat ze nu gedaan hebben. Klassiek rondje: Wiekevorst, Hulshout, Nete, Herselt (stuk Bloso), Westerlo, Zoerle, Morkhoven, Wiekevorst. Vandaag voor de eerste keer gezien dat er Blosobordjes stonden in Westerlo (bergom, waterzuivering, Asberg). Tocht zelf snel parkoer, afpijling was ok, bevoorrading drinken en suikerwafel (meer moet dat voor mij niet zijn). Mensen stelde zelf voor om drinkenbus bij te vullen maw volgend jaar terug op mijn kalender.

[KRC]

vandaag deze tocht met een aantal leden van de club gereden maar volgens mij ééntje om snel te vergeten. Fungehalte was zeer laag om niet te zeggen onbestaande; zo goed als geen single trails, weinig bos passages maar wel veel beton, asfalt en verharde grindpaden. Magere bv ( suikerwafel en drank) en magere bike wash ( één tuinslangske). Gelukkig maakte een lekkere donkere Tongerlo veel goed. Hopelijk volgend jaar meer inspiratie voor de organisatie, anders stel ik voor enkel de wegrit nog te organiseren.

[Phille81]

vandaag deze tocht met een aantal leden van de club gereden maar volgens mij ééntje om snel te vergeten. Fungehalte was zeer laag om niet te zeggen onbestaande; zo goed als geen single trails, weinig bos passages maar wel veel beton, asfalt en verharde grindpaden. Magere bv ( suikerwafel en drank) en magere bike wash ( één tuinslangske). Gelukkig maakte een lekkere donkere Tongerlo veel goed. Hopelijk volgend jaar meer inspiratie voor de organisatie, anders stel ik voor enkel de wegrit nog te organiseren.

Heb deze vandaag ook gereden en moet me (helaas) bij bovenstaande aansluiten... Als ik dit had geweten, had ik waarschijnlijk niet afgekomen.

Na de tocht (tijdens een serieuze plensbui) nog samen gezeten met een paar mensen van de United Bikers

De kans dat ik hier volgend jaar terug kom is eerder klein

[cataloog]

vandaag deze tocht met een aantal leden van de club gereden maar volgens mij ééntje om snel te vergeten. Fungehalte was zeer laag om niet te zeggen onbestaande; zo goed als geen single trails, weinig bos passages maar wel veel beton, asfalt en verharde grindpaden. Magere bv ( suikerwafel en drank) en magere bike wash ( één tuinslangske). Gelukkig maakte een lekkere donkere Tongerlo veel goed. Hopelijk volgend jaar meer inspiratie voor de organisatie, anders stel ik voor enkel de wegrit nog te organiseren.

+1
Alle goede (BLOSO)stukken gewoon voorbij gereden, precies of men was te lui een extra pijltje te hangen.
Gelukkig diende deze als trainingrit , van in Kampenhout en terug had ik 120 km bij thuiskomst.

[StrammerMax]

Toertocht (25-45 km) van WTC De Gildetrappers te Wiekevorst op 06-08-2011.

Vandaag naar Wiekevorst gekomen voor het rijden van de toertocht van WTC De Gildetrappers. Het vertrek was nu vanaf het voetbalterrein en niet meer vanuit de zaal in dezelfde straat. Daarom dat er daar zo weinig auto’s geparkeerd stonden! Me ingeschreven en exact om 13.00 u vertrokken voor de rit van 45 km die er voor mij 52 zouden worden! Langsheen veldwegen en paadjes door de weiden werden we in de richting van Heist-op-den-Berg gestuurd. In de Leistraat aldaar werd mijn aandacht getrokken door de mooi aangelegde tuinen van ik vermoed een villa, want men kan door de keurig onderhouden en sierlijk geknipte hagen moeilijk zien wat voor gebouw er eigenlijk staat. Het geheel doet me eerder denken aan een park met een grote serre. Eigenaardig genoeg strekt het domein zich uit langs weerskanten van de kasseiweg. Ik heb dat bij eerdere edities daar ook al gezien en ik vraag me af wat dat daar eigenlijk dan wel is. Toen ik op m’n stappen terugkeerde zag ik de delegatie van de United Bikers uit Diest passeren, een groepje van een biker of vijf. Ik had ze al gezien aan de inschrijving met hun nieuwe blauwe pakken in tegenstelling tot de oranje van vroeger.

Na de Leistraat volgde een kasseiweg naast een boerderij en dan ging het weer de velden in. Ik herkende de plaatsen van de vorige twee keren dat ik hier al ben komen rijden. Nochtans was de tocht niet helemaal hetzelfde als de vorige editie, vermits ik een aantal zaken die ik vermoedde tegen te komen deze keer niet gezien heb. Een bospad leidde ons naar de Peerdenkerkhofstraat en na enkele straten doken we de Herenbossen in om er over de met kiezelsteentjes verharde paden te rijden. Vorig jaar stak hier bijna een hond onder m’n wielen! Er viel een regenbui, maar op het goede ogenblik, vermits ik onder de bomen reed. Het bospad gaf uit op de dijk langsheen de Nete. Een andere eenzame deelnemer stak me voorbij.

Via een bruggetje dienden we de Nete te kruisen en hield ik even halt. Er kwamen een biker en zijn zoontje naar me toe. Of ik toevallig geen inbussleutel bij me had! Aldus kwam mijn multitool die ik altijd bij me heb nog eens van pas. Het heeft al meer gediend om anderen uit de nood te helpen dan mezelf! De kleine jongen had last met de versnellingen omdat er een schroef gelost was. Met een paar keren draaien was het probleem van de baan. En dan viel mijn eurocent, want het duo kwam me vrij bekend voor! Het waren de vader en zijn zoontje die ik had zien vertrekken bij de toertocht in Mol-Millegem op 21 juli en onderweg nog was tegengekomen niet ver van de bevoorrading en op de bevoorrading zelf! Ik heb daar toen nog over geschreven in het verslag van die tocht! In Mol werden onmiddellijk na de bevoorrading foto’s gemaakt en ik heb de foto’s van deze mensen nog gezien omdat ik vlak na hen vertrokken was en wij dus na elkaar op de gevoelige plaat werden vastgelegd! Het tweetal was afkomstig van Wiekevorst, ze reden dus een thuisrit, en de vader vertelde dat ze van plan waren om naar de grootvader van de jongen te rijden die in de buurt woonde om het zaakje te laten vastschroeven. Maar dat was dus niet meer nodig! De kans dat ge op een volgende tocht onbekende mensen een tweede keer ontmoet is quasi nihil! Maar blijkbaar kan het dus toch gebeuren! Trouwens, bij nader toezien had ik ze ook zien starten, want toen ik van de parking naar de inschrijving reed zag ik in de verte een vader en kind vertrekken. Even verderop scheidden echter onze wegen, want daar kwam de splitsing tussen de beide afstanden.

De kleine toer ging verder langs de Nete en ik vermoed dat daar een bevoorrading voor was ter hoogte van de grens met Heultje-Westerlo. Volgens mij heb ik hier ooit zowel de grote als de kleine toer na elkaar gereden. Voor mij ging het langs een track richting Westmeerbeek (Hulshout) alwaar mijn aandacht getrokken werd door de ruïne van de oude kerk die zich achter de huidige kerk bevindt. Volgde een kort stukje langs de hoofdweg die ik al diverse keren bereden heb met de auto op weg naar Westerlo of Aarschot omwille van de jarenlange omleiding in Herselt wegens van de heraanleg van het centrum aldaar. We werden het bosrijke gebied ingestuurd in de merkwaardige omgeving van de Goorstraat, de Spaarpot en Binnengoor. Daar rijd je in een bos langsheen een soort van grachtenstelsel waarachter zich heel wat buitenverblijven met tuinen en vijvers bevinden. De grachten stonden zo goed als droog. Ik heb ooit geweten dat ze tot op de rand gevuld waren. Het eigenaardige lange hoge “huis” dat over een vijver gebouwd is stond er nog altijd. Zeer bizar. De kant die je te zien krijgt lijkt te bestaan uit één grote verroeste metalen plaat! Het vloekt eigenlijk met de omgeving!

Volgde een kort stukje langsheen de drukke Provinciebaan te Herselt ter hoogte van de visvijvers en taverne Het Loze Vissertje. Na enkele rustige baantjes dienden we een drukke weg over te steken. Dat was daar niet evident! Aan de overzijde stond een groepje van drie vrouwen ook te wachten om over te geraken! Geen auto die stopte! Daarna het smalle Vijverstraatje in, waar ik bij de beide vorige edities bijna van mijn sokken gereden werd door automobilisten die niet goed uit hun doppen keken! Deze keer was er niemand om een aanslag op m’n leven te beramen! We doken de mooie bossen in ter hoogte van Wouwers. Jammer dat hier zo veel buitenverblijven staan. Ze worden dan nog permanent bewoond. En sommigen kunnen van hun bostuin nogal een zootje maken. Hier wat rommel, daar een stapel hout, ginder resten van bouwmaterialen! De Suikerberg in Herstelt leidde ons naar camping en recreatiedomein Dry Eiken. Het parcours even verlaten omdat mijn aandacht getrokken werd door opvallende plakkaten, alsof er circuswagens stonden. Het bleken de schreeuwerige reclameborden te zijn van Flipperland, een grote speeltuin.

Intussen waren we op de groene vaste route geraakt en moesten we linksaf een breed bospad in via een slagboom. Het glooiende pad zag er veelbelovend uit, maar de vreugde werd al snel getemperd! Verderop immers geen pijlen meer te zien! Het hele pad blijven volgen tot het uitgaf op een grote baan. Niks meer van pijlen! Een flauwe plezante aan het werk geweest? Op mijn stappen teruggekeerd. Even gewacht in de hoop dat er nog bikers zouden komen! Niemand natuurlijk. Nog eens geprobeerd! Niks te vinden! Toen ik weer terugkeerde zag ik dan toch een kerel afkomen, wit tenueke van Mobistar aan. Hij had iets horen zeggen over verdwenen pijlen en men had gesuggereerd van de groene route te blijven volgen. Zo gezegd, zo gedaan. En het lukte. Meer zelfs, we arriveerden aan de bevoorrading. Inmiddels had ik er 27 km op zitten in plaats van de voorziene 22,5! Slechts een 25 andere bikers te zien gekregen tijdens de eerste helft. Om de honger te stillen kreeg je een wafel en een bekertje sportdrank. Ik vraag me wel af waarom de mensen die aan de bevoorrading zaten geen maatregelen getroffen hebben om het euvel van de verdwenen pijlen op de één of andere wijze op te lossen! Dat was vlak bij hen in de buurt! Desnoods een papier gehangen met “volg de vaste route”!

We werden naar Bergom gestuurd en even verderop een bos in. Ook daar was de afpijling naar links verre van duidelijk omdat de weg er splitste in een pad en een singletrack. En dan liet men die mooie singletrack nog letterlijk links liggen. Spijtig dat ik hem niet gevolgd heb, want ik vermoed dat hij zelfs terug op het traject uitkwam! In plaats daarvan de brede bosweg! Uiteindelijk arriveerden we in het centrum van Bergom tegenover het Kapelletje van de Maarschalk (anno 1798) met in het paadje er naartoe een gedenktegel voor het 1000-jarig bestaan van Bergom. Verderop ging het richting Westerlo en een kort stukje langsheen de grote baan, zij het op een paadje door het gras, ter hoogte van het Kasteel De Merode. De baan over, een assenweg in naast een beek in een natuurgebied dat luistert naar de naam Beeltjens en Kwarekken.

Ik vermoed dat we daarna de statige Merodebossen werden in gestuurd. Zelfs een bomma op de fiets koos voor de singletrack, die een verbindingswegeltje bleek te zijn naar de brede paden in de bossen. De bossen maakten weer plaats voor veldwegen in een meer open landschap, waardoor ik moest optornen tegen een stevige wind. Toen ik Zoerle-Parwijs binnenreed had ik 36 km op m’n tellertje. En ondanks het feit dat in dit godvergeten gat de wereld dichtgekleefd is met krantenpapier, opdat men er niet af zou vallen, stonden daar toch mooie huizen. Ik werd staande gehouden door een mentaal gehandicapte jongen per fiets die me wist te vertellen “dat ik goed bezig was”. Hij vroeg me of ik de koers ging winnen! Wel, vermits ik meestal alleen rijd, win ik eigenlijk altijd! Met de wetenschap dat het morgen voetbal is in Zoerle en hij zou gaan kijken, nam ik afscheid van de jongen.

We draaiden het fietspad in dat een oude spoorwegbedding volgt in de richting van Morkhoven. Dat kwam me bekend voor. Ik kon voorpellen dat we dadelijk naar links een betonbaan op moesten en aan een hoeve weer naar rechts. Het klopte! Veldwegen brachten me tot aan de schilderachtige Berteneindsehoeve. Donkere wolken aan de hemel voorspelden weinig goeds! Toen de stortbui losbrak kon ik gaan schuilen in de lege stal aan een boerderij. Ik diende er wel enige koeienvlaaien voor te trotseren. Omdat het niet wilde stoppen en er geen open hemel te bespeuren viel, mijn regenjasje aangetrokken en toch maar verder gereden. Een koppel per fiets stond zo goed en zo kwaad het kon, onder hun zeilen te schuilen onder een boom. Volgde een pad met rode kiezel dat vol plassen stond, waardoor de rode smurrie me rond de oren vloog! Verrek toch, en dat voor die laatste vijf kilometers! In een vettig paadje vol plassen door het bos was weer geen pijl meer te vinden! Paadje op, paadje af! Niemendal! Er kwamen nog twee verzopen bikers toe! Het bleken de mannen te zijn die de pijlen aan het ophalen waren! Maar hier was duidelijk een pijl verdwenen. Me gehaast om het duo voor te blijven. Naar het einde toe waren de pijlen ook al weg en ben ik op sleeptouw genomen door één van die mannen. Twee straten verder waren we weer bij af.

Omdat ik moeilijk als een verzopen haan zo in mijn auto kon kruipen, toch maar gepolst of ik nog kon douchen! En omdat de voetballers al bezit genomen hadden van de kleedkamers, werd ik verwezen naar de douche van de scheidsrechter, zodat ik toch proper weer naar huis kon! Geen superparcours, maar al bij al toch een mooie en afwisselende tocht. Veel rustige baantjes en naast de asfaltstroken en verharde paden toch ook mooie stukken off-road. Spijtig van de verdwenen pijltjes en de doorweekte aankomst! Ik heb deze keer wel mijn vriend uit de twee vorige edities gemist: de ezel in een kleine weide aan een verlaten huisje in Heist-op-den-Berg die zich twee keren te goed heeft gedaan aan mijn energierepen!

Tip: een noodnummer meegeven voor in geval van problemen!


De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog

[Phille81]

Een andere eenzame deelnemer stak me voorbij

Als je gepasseerd werd tussen de weiden ergens, dan is de kans groot dat ik dit was Ik was blij dat ik eens iemand tegenkwam

Er zou bij de inschrijvingen een papier gehangen hebben dat ge de afgepijlde route moest volgen. Maar dat blad heb ik ook niet zien hangen, ik ben ook tot aan de grote baan gereden, terug gereden en gegokt op de vaste route (die dus juist bleek te zijn). Ik snap niet waarom er geen pijltjes gehangen werden op dat stukje, er zaten ocharme 4 bochten in ofzo... Maar ja, we zijn er geraakt en da's het belangrijkste.

[peter-bastanie]

Toertocht (25-45 km) van WTC De Gildetrappers te Wiekevorst op 06-08-2011.

Vandaag naar Wiekevorst gekomen voor het rijden van de toertocht van WTC De Gildetrappers. Het vertrek was nu vanaf het voetbalterrein en niet meer vanuit de zaal in dezelfde straat. Daarom dat er daar zo weinig auto’s geparkeerd stonden! Me ingeschreven en exact om 13.00 u vertrokken voor de rit van 45 km die er voor mij 52 zouden worden! Langsheen veldwegen en paadjes door de weiden werden we in de richting van Heist-op-den-Berg gestuurd. In de Leistraat aldaar werd mijn aandacht getrokken door de mooi aangelegde tuinen van ik vermoed een villa, want men kan door de keurig onderhouden en sierlijk geknipte hagen moeilijk zien wat voor gebouw er eigenlijk staat. Het geheel doet me eerder denken aan een park met een grote serre. Eigenaardig genoeg strekt het domein zich uit langs weerskanten van de kasseiweg. Ik heb dat bij eerdere edities daar ook al gezien en ik vraag me af wat dat daar eigenlijk dan wel is. Toen ik op m’n stappen terugkeerde zag ik de delegatie van de United Bikers uit Diest passeren, een groepje van een biker of vijf. Ik had ze al gezien aan de inschrijving met hun nieuwe blauwe pakken in tegenstelling tot de oranje van vroeger.

Na de Leistraat volgde een kasseiweg naast een boerderij en dan ging het weer de velden in. Ik herkende de plaatsen van de vorige twee keren dat ik hier al ben komen rijden. Nochtans was de tocht niet helemaal hetzelfde als de vorige editie, vermits ik een aantal zaken die ik vermoedde tegen te komen deze keer niet gezien heb. Een bospad leidde ons naar de Peerdenkerkhofstraat en na enkele straten doken we de Herenbossen in om er over de met kiezelsteentjes verharde paden te rijden. Vorig jaar stak hier bijna een hond onder m’n wielen! Er viel een regenbui, maar op het goede ogenblik, vermits ik onder de bomen reed. Het bospad gaf uit op de dijk langsheen de Nete. Een andere eenzame deelnemer stak me voorbij.

Via een bruggetje dienden we de Nete te kruisen en hield ik even halt. Er kwamen een biker en zijn zoontje naar me toe. Of ik toevallig geen inbussleutel bij me had! Aldus kwam mijn multitool die ik altijd bij me heb nog eens van pas. Het heeft al meer gediend om anderen uit de nood te helpen dan mezelf! De kleine jongen had last met de versnellingen omdat er een schroef gelost was. Met een paar keren draaien was het probleem van de baan. En dan viel mijn eurocent, want het duo kwam me vrij bekend voor! Het waren de vader en zijn zoontje die ik had zien vertrekken bij de toertocht in Mol-Millegem op 21 juli en onderweg nog was tegengekomen niet ver van de bevoorrading en op de bevoorrading zelf! Ik heb daar toen nog over geschreven in het verslag van die tocht! In Mol werden onmiddellijk na de bevoorrading foto’s gemaakt en ik heb de foto’s van deze mensen nog gezien omdat ik vlak na hen vertrokken was en wij dus na elkaar op de gevoelige plaat werden vastgelegd! Het tweetal was afkomstig van Wiekevorst, ze reden dus een thuisrit, en de vader vertelde dat ze van plan waren om naar de grootvader van de jongen te rijden die in de buurt woonde om het zaakje te laten vastschroeven. Maar dat was dus niet meer nodig! De kans dat ge op een volgende tocht onbekende mensen een tweede keer ontmoet is quasi nihil! Maar blijkbaar kan het dus toch gebeuren! Trouwens, bij nader toezien had ik ze ook zien starten, want toen ik van de parking naar de inschrijving reed zag ik in de verte een vader en kind vertrekken. Even verderop scheidden echter onze wegen, want daar kwam de splitsing tussen de beide afstanden.

De kleine toer ging verder langs de Nete en ik vermoed dat daar een bevoorrading voor was ter hoogte van de grens met Heultje-Westerlo. Volgens mij heb ik hier ooit zowel de grote als de kleine toer na elkaar gereden. Voor mij ging het langs een track richting Westmeerbeek (Hulshout) alwaar mijn aandacht getrokken werd door de ruïne van de oude kerk die zich achter de huidige kerk bevindt. Volgde een kort stukje langs de hoofdweg die ik al diverse keren bereden heb met de auto op weg naar Westerlo of Aarschot omwille van de jarenlange omleiding in Herselt wegens van de heraanleg van het centrum aldaar. We werden het bosrijke gebied ingestuurd in de merkwaardige omgeving van de Goorstraat, de Spaarpot en Binnengoor. Daar rijd je in een bos langsheen een soort van grachtenstelsel waarachter zich heel wat buitenverblijven met tuinen en vijvers bevinden. De grachten stonden zo goed als droog. Ik heb ooit geweten dat ze tot op de rand gevuld waren. Het eigenaardige lange hoge “huis” dat over een vijver gebouwd is stond er nog altijd. Zeer bizar. De kant die je te zien krijgt lijkt te bestaan uit één grote verroeste metalen plaat! Het vloekt eigenlijk met de omgeving!

Volgde een kort stukje langsheen de drukke Provinciebaan te Herselt ter hoogte van de visvijvers en taverne Het Loze Vissertje. Na enkele rustige baantjes dienden we een drukke weg over te steken. Dat was daar niet evident! Aan de overzijde stond een groepje van drie vrouwen ook te wachten om over te geraken! Geen auto die stopte! Daarna het smalle Vijverstraatje in, waar ik bij de beide vorige edities bijna van mijn sokken gereden werd door automobilisten die niet goed uit hun doppen keken! Deze keer was er niemand om een aanslag op m’n leven te beramen! We doken de mooie bossen in ter hoogte van Wouwers. Jammer dat hier zo veel buitenverblijven staan. Ze worden dan nog permanent bewoond. En sommigen kunnen van hun bostuin nogal een zootje maken. Hier wat rommel, daar een stapel hout, ginder resten van bouwmaterialen! De Suikerberg in Herstelt leidde ons naar camping en recreatiedomein Dry Eiken. Het parcours even verlaten omdat mijn aandacht getrokken werd door opvallende plakkaten, alsof er circuswagens stonden. Het bleken de schreeuwerige reclameborden te zijn van Flipperland, een grote speeltuin.

Intussen waren we op de groene vaste route geraakt en moesten we linksaf een breed bospad in via een slagboom. Het glooiende pad zag er veelbelovend uit, maar de vreugde werd al snel getemperd! Verderop immers geen pijlen meer te zien! Het hele pad blijven volgen tot het uitgaf op een grote baan. Niks meer van pijlen! Een flauwe plezante aan het werk geweest? Op mijn stappen teruggekeerd. Even gewacht in de hoop dat er nog bikers zouden komen! Niemand natuurlijk. Nog eens geprobeerd! Niks te vinden! Toen ik weer terugkeerde zag ik dan toch een kerel afkomen, wit tenueke van Mobistar aan. Hij had iets horen zeggen over verdwenen pijlen en men had gesuggereerd van de groene route te blijven volgen. Zo gezegd, zo gedaan. En het lukte. Meer zelfs, we arriveerden aan de bevoorrading. Inmiddels had ik er 27 km op zitten in plaats van de voorziene 22,5! Slechts een 25 andere bikers te zien gekregen tijdens de eerste helft. Om de honger te stillen kreeg je een wafel en een bekertje sportdrank. Ik vraag me wel af waarom de mensen die aan de bevoorrading zaten geen maatregelen getroffen hebben om het euvel van de verdwenen pijlen op de één of andere wijze op te lossen! Dat was vlak bij hen in de buurt! Desnoods een papier gehangen met “volg de vaste route”!

We werden naar Bergom gestuurd en even verderop een bos in. Ook daar was de afpijling naar links verre van duidelijk omdat de weg er splitste in een pad en een singletrack. En dan liet men die mooie singletrack nog letterlijk links liggen. Spijtig dat ik hem niet gevolgd heb, want ik vermoed dat hij zelfs terug op het traject uitkwam! In plaats daarvan de brede bosweg! Uiteindelijk arriveerden we in het centrum van Bergom tegenover het Kapelletje van de Maarschalk (anno 1798) met in het paadje er naartoe een gedenktegel voor het 1000-jarig bestaan van Bergom. Verderop ging het richting Westerlo en een kort stukje langsheen de grote baan, zij het op een paadje door het gras, ter hoogte van het Kasteel De Merode. De baan over, een assenweg in naast een beek in een natuurgebied dat luistert naar de naam Beeltjens en Kwarekken.

Ik vermoed dat we daarna de statige Merodebossen werden in gestuurd. Zelfs een bomma op de fiets koos voor de singletrack, die een verbindingswegeltje bleek te zijn naar de brede paden in de bossen. De bossen maakten weer plaats voor veldwegen in een meer open landschap, waardoor ik moest optornen tegen een stevige wind. Toen ik Zoerle-Parwijs binnenreed had ik 36 km op m’n tellertje. En ondanks het feit dat in dit godvergeten gat de wereld dichtgekleefd is met krantenpapier, opdat men er niet af zou vallen, stonden daar toch mooie huizen. Ik werd staande gehouden door een mentaal gehandicapte jongen per fiets die me wist te vertellen “dat ik goed bezig was”. Hij vroeg me of ik de koers ging winnen! Wel, vermits ik meestal alleen rijd, win ik eigenlijk altijd! Met de wetenschap dat het morgen voetbal is in Zoerle en hij zou gaan kijken, nam ik afscheid van de jongen.

We draaiden het fietspad in dat een oude spoorwegbedding volgt in de richting van Morkhoven. Dat kwam me bekend voor. Ik kon voorpellen dat we dadelijk naar links een betonbaan op moesten en aan een hoeve weer naar rechts. Het klopte! Veldwegen brachten me tot aan de schilderachtige Berteneindsehoeve. Donkere wolken aan de hemel voorspelden weinig goeds! Toen de stortbui losbrak kon ik gaan schuilen in de lege stal aan een boerderij. Ik diende er wel enige koeienvlaaien voor te trotseren. Omdat het niet wilde stoppen en er geen open hemel te bespeuren viel, mijn regenjasje aangetrokken en toch maar verder gereden. Een koppel per fiets stond zo goed en zo kwaad het kon, onder hun zeilen te schuilen onder een boom. Volgde een pad met rode kiezel dat vol plassen stond, waardoor de rode smurrie me rond de oren vloog! Verrek toch, en dat voor die laatste vijf kilometers! In een vettig paadje vol plassen door het bos was weer geen pijl meer te vinden! Paadje op, paadje af! Niemendal! Er kwamen nog twee verzopen bikers toe! Het bleken de mannen te zijn die de pijlen aan het ophalen waren! Maar hier was duidelijk een pijl verdwenen. Me gehaast om het duo voor te blijven. Naar het einde toe waren de pijlen ook al weg en ben ik op sleeptouw genomen door één van die mannen. Twee straten verder waren we weer bij af.

Omdat ik moeilijk als een verzopen haan zo in mijn auto kon kruipen, toch maar gepolst of ik nog kon douchen! En omdat de voetballers al bezit genomen hadden van de kleedkamers, werd ik verwezen naar de douche van de scheidsrechter, zodat ik toch proper weer naar huis kon! Geen superparcours, maar al bij al toch een mooie en afwisselende tocht. Veel rustige baantjes en naast de asfaltstroken en verharde paden toch ook mooie stukken off-road. Spijtig van de verdwenen pijltjes en de doorweekte aankomst! Ik heb deze keer wel mijn vriend uit de twee vorige edities gemist: de ezel in een kleine weide aan een verlaten huisje in Heist-op-den-Berg die zich twee keren te goed heeft gedaan aan mijn energierepen!

Tip: een noodnummer meegeven voor in geval van problemen!


De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog

deze rit blijkt bijna dezelfde route te volgen als de tt van booischot een paar weken geleden
mooi verslagje strammermax