Zo 17/07/2011 Wijgmaal :: Doorheen het Dijleland
-
schellebeest
- Mountainbiker
- Posts: 16
- Joined: Fri 15 Jul 2011 19:12
- Location: gazelle XR4, Ridley Ignite A10
-
ikke met de fiets
- Mountainbiker
- Posts: 1056
- Joined: Wed 03 Jun 2009 09:39
- Location: Trek Top Fuel 9.9 ssl / Scott Spark 29 Pro
-
StrammerMax
- Mountainbiker
- Posts: 2408
- Joined: Mon 31 Dec 2007 00:28
- Location: Minerva Starlite & Trek Fuel EX9 werd gestolen & Turner Flux & Lapièrre Zesty 514
- Contact:
Papegaai neemt Hageland huiswaarts!
Vandaag naar Wijgmaal gekomen om daar de toertocht van 65 km te rijden. Bij het opstaan zag het weer er toch veelbelovend uit ondanks de sombere voorspellingen van wisselvalligheid en veel regen. Me ingeschreven en vertrokken omstreeks 9.45 u. We werden langs de spoorweg Wijgmaal uitgestuurd en gedurende de eerste zeven kilometers kregen we redelijk wat asfaltbaantjes onder de wielen geschoven om tot aan de leuke stukken te geraken. Want daarna doken we de bossen en de velden in. Ondanks de regen van gisteren lag alles er nog redelijk behoorlijk bij en de plassen kon je gemakkelijk ontwijken. Maar het zou zo niet blijven duren, want na afloop zag mijn fietske er wel lief uit en het kan best zijn dat er nu wat minder Hageland is, want dat is hier thuis tijdens het poetsen van m’n bike mee door het putteke gespoeld!
Nadat de kleinste afstand zich van de rest had afgesplitst werden we een behoorlijk vermoeiende helling op gestuurd. En er zouden er nog zulke komen. Boven gekomen werden we het Mollekensbos ingestuurd over een draaiende en kerende singletrack, op en af. Daar was wat behendigheid vereist terwijl de natte bodem onder je banden knisperde. Na enkele paden door bos en velden kwamen we aan de Mollekensberg. Een hele tijd later zag je rechts in de verte de spoorweg weer liggen waarlangs we kort na de start gepasseerd waren. We hadden dus een grote lus gereden.
De toer bracht verder wat we in deze streek kunnen verwachten: een afwisseling van de beenharde veldwegen met een door de regen zacht geworden bovenlaagje. Want bij regenweer kan de keiharde bodem veranderen in een echte vettige modderpoel. Ik heb hier ooit al in andere omstandigheden, lees bij zeer slecht weer, gereden! De veldwegen werden afgewisseld met de mooie holle wegen, hetzij off-road, hetzij over de bekende kasseitjes. Soms was het naar boven stompen, en er waren toch een paar langere stroken bij, op andere plekken kon je lekker naar beneden dokkeren, terwijl de achtervering van de fully het gedaver van het over de kasseitjes rijden temperde. Passages door bossen werden afgewisseld met het rijden door velden waar je kon genieten van mooie vergezichten.
Ik heb een tijdje aan het rijden geweest in het kielzog van een vrouw met achter mij een biker in een fietsbroek met fluogele zijpanden. Maar omdat ik na een stevige klim even aan de kant moest om naar adem te happen, speelde ik ze na een tijd toch kwijt. Hier en daar herkende ik stukjes van vorige edities, zo de plek waar vorig jaar rubber-12 en Chimaera op een bankje zaten, op de plek waar de 65 en de 45 zich van de 30 km afsplitsten. Dat was aan een huisje in een bos. Zou dat Bertembos kunnen zijn? Een Shortmountainbiker stak me voorbij. Verderop herkende ik een plek waar ik al een aantal keren naar rechts ben moeten afslaan in een mooie holle weg. Maar dat was dan tijdens toertochten die vanuit Waals-Brabant vertrokken. Twee jaar geleden ben ik daar ook gepasseerd tijdens de toer vanuit Loonbeek. Toen was het zeer slecht weer en het was alsof ik er door een beek moest rijden! Deze keer werden we rechtdoor gestuurd om te klimmen over een korte helling met kasseien. Even verderop stond de eerste bevoorrading. Ik had er toen zo’n 25 km op zitten. De biker die daarstraks achter mij hing maakte er aanstalten om weer te vertrekken. Ik vermoed dat hij de toer van 30 km volgde. Misschien een nieuweling in ’t biken, want het gebeurt zelden dat iemand achter mij blijft hangen. Er was nog slechts weinig beweging op de bevoorrading. Er kwamen er nog twee toe na mij. Alles was nog voorhanden: sportdrank, appelsienen, bananen en cake. De tent waaronder de mensen stonden werd op een bepaald ogenblik wel bijna meegenomen door de wind!
Na de bevoorrading werden we de steile kasseiweg op gestuurd die ik ook ken uit andere tochten in deze streek. Dan splitste de 45 en de 65 km zich weer af van de 30. Achter de bomen ontwaarde ik de draaiende radar van Bertem. Ik had al in de beginne gemerkt dat er vliegtuigen voor Zaventem landden en opstegen. Twee bikers die op eigen houtje hun rondje reden kwamen uit de tegenovergestelde richting. Verder begon vanaf de bevoorrading voor mij een eenzame tocht, want ik heb geen enkele biker meer gezien. Ik heb zelfs bijna niemand meer gezien, hooguit nog twee keren iemand die op pad was met z’n hond en een groepje van vier wandelaars. Het was overal even doods. Zo’n slecht weer was het anders niet, er zat blauw in de lucht en er stond wel een stevige wind. Sommige klimmen moest ik in twee stukken doen om halverwege even te kunnen uithijgen en te lurken aan het slangetje van m’n drinkzak. We reden herhaaldelijk in de buurt van de E314. Daar lagen leuke paadjes. We passeerden het witte huis dat het dichtst bij de snelweg ligt. Meerdere toeren in deze regio passeren daar. Soms zaten we tot vlak naast de snelweg, zo aan een bord dat de afrit Bertem aankondigde. Even verder werden we over een eenzame brug over de snelweg gestuurd. Als je op de snelweg rijdt heb je er geen benul van dat in de bossen die je passeert de paadjes op luttele meters van de vangrails lopen. We reden op amper een meter van de pechstrook en toch tussen de bomen! Aan de straatnaamborden kon ik zien dat we een tijdje in Meerbeek op pad waren. Een straat met villa’s, waaronder een paar afgrijselijk kitscherige met de allures van een Griekse tempel, bleek pas geasfalteerd te zijn. Het zag er allemaal zeer netjes uit. De plek waar de 65 km van de 45 km scheidde, herkende ik nog van vorig jaar. Ik heb toen nog even getwijfeld voor dewelke ik zou gaan. Chimaera is toen de 45 opgegaan en rubber-12 en ik de langste toer. Nu was ik daar alleen. Toen we vanuit een modderig stuk aan het einde van een veldweg de grote baan op moesten klimmen en na de top naar beneden konden razen, vlogen de klodders modder me om de oren!
Toen ik vanuit het bos een woonwijk met mooie huizen op het grondgebied Everberg in reed kreeg ik een ferme regenbui, inclusief windvlaag, over m’n zip. Toch maar even geschuild onder een berkenboom, want de gedachte aan een doornatte zeem tussen m’n benen deed me huiveren. En zo maalde ik tegen m’n trage tempo de kilometers van deze toertocht af. We passeerden ook weer dat “peperkoeken huizeken”, een krocht ergens in een holle weg. Man, man, wat een rommel dat daar ligt, tot een reeks autowrakken toe! Er stonden daar een hele reeks fietsen geparkeerd. Ik vraag me af wat dat daar eigenlijk is!
Terug in Meerbeek kregen we in een leuke afdaling in een holle weg de kasseitjes van de Onze-Lieve-Vrouwstraat onder de wielen. Daarna moest je rechts afslaan en weer naar boven klimmen. Om vast te stellen dat er geen pijlen meer waren! Er was weinig twijfel dat je na de klim het bos in moest om daar weer naar boven te kruipen. Ik was moe en dus was dat even te voet. Geen pijlen te zien en de sporen gevolgd doorheen het bos. Je zag waar er gereden was. Aan de rand van het bos was een pad met de keuze links of rechts! Maar geen pijlen te zien! Nog eens terug gereden tot aan de Lieve-Vrouwstraat. Neen, ik had me niet vergist, het was naar rechts! Waarschijnlijk waren de pijlen op dit gedeelte al weggenomen! Dan was ik wel goed gezien in een streek die ik niet ken! Terug richting bos gereden. Daar zag ik een biker met een zwart-rode vest op zijn stappen terugkeren. Hij had hetzelfde probleem! Hij was laat vertrokken, volgde ook de 65 km en vond geen pijlen meer. Deze biker was afkomstig uit Hove. Hij had dan nog de pech dat hij in het bos van daarnet over de kop was gegaan waardoor hij zijn knie gekwetst had.
Ik had toen een 55 km op m’n tellertje, het over en weer rijden inclusief. Samen zijn we dan teruggekeerd richting Onze-Lieve-Vrouwstraat en honderd meter verder gereden tot een kruispunt in de bewoonde wereld. Men had inderdaad de pijlen al weggenomen, want de pijl naar rechts van daarnet was intussen ook verdwenen! Een auto doen stoppen om de weg te vragen, maar die mensen wisten ook niet zeker hoe tot het station van Wijgmaal te geraken. Een biker uit de streek die daar op eigen houtje rondreed heeft ons dan mee op sleeptouw genomen tot in Herent en ons daar op weg gezet. Altijd rechtdoor, aan Juwelier Huybrechts naar links, dan weer rechts. We passeerden Winksele. Ik had het moeilijk om mijn lotgenoot uit Hove bij te houden, maar hij was zo galant van op de cruciale plekken even te wachten. Voor alle zekerheid nog eens iemand aangesproken voor de juiste weg. Die maakte meteen sluikreclame voor het bedrijf waar hij werkte, naast het kanaal. Daar moesten we voorbij. De Mechelsesteenweg over en daar stonden borden naar Wijgmaal. Nog drie kilometer! We moesten de brug over aan het kanaal. Eigenaardig genoeg hingen daar nog wel de pijltjes! De herinnering aan vorig jaar kwam weer boven. Toen ben ik langs de verkeerde kant van het kanaal verder gefietst, maar de maat van Cheeseman is me toen achternagekomen. Het is toen dat ik Cheeseman van de oranje brigade met reclame voor Oudendijk op hun pakken voor het eerst ontmoet heb. Aan de parking aan het station afscheid genomen van m’n vriendelijke gelegenheidsmakker die me de laatste tien kilometer vergezeld had. Aan het voetbalterrein viel niet veel meer te beleven, de bikewash was al opgeruimd, en dus maar m’n auto opgezocht die in de Weggevoerdenstraat geparkeerd stond, voor het huis waar ik twee jaar geleden ook stond. Want ik heb deze tocht al minstens drie keren komen rijden. De rit naar huis verliep vlot.
Er kleefde toch redelijk wat vettig Hageland aan m’n bike en schoenen en dan kreeg ik tijdens het schoonmaken van m’n fiets nog een fikse regenbui met veel wind over m’n lijf, zodat ik noodgedwongen even drogere oorden diende op te zoeken. Maar nu is alles weer proper gekuist en gewassen voor de volgende keer. Mooie tocht, voor mij toch redelijk zwaar in deze streek, alhoewel er hier nog zwaarder zijn. Als er al een tweede bevoorrading was, dan was die al opgekraamd. Afpijling was in orde, op bepaalde stukken soms karig. Maar in het vervolg misschien het laatste gedeelte van het traject ook pas het laatst ontpijlen! Vorige zondag ben ik in Hamont-Lo ook zo goed als samen met de ontpijlers binnengelopen. Maar die mannen hadden iemand op pad gestuurd om te zien of er niemand meer op het traject reed. Die man verwittigde dat ik nog op komst was en ze dus nog even dienden te wachten! Ik heb in ieder geval een mooie zondag beleefd. Met m’n groeten aan de biker uit Hove, mocht hij dit lezen!
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog
Nadat de kleinste afstand zich van de rest had afgesplitst werden we een behoorlijk vermoeiende helling op gestuurd. En er zouden er nog zulke komen. Boven gekomen werden we het Mollekensbos ingestuurd over een draaiende en kerende singletrack, op en af. Daar was wat behendigheid vereist terwijl de natte bodem onder je banden knisperde. Na enkele paden door bos en velden kwamen we aan de Mollekensberg. Een hele tijd later zag je rechts in de verte de spoorweg weer liggen waarlangs we kort na de start gepasseerd waren. We hadden dus een grote lus gereden.
De toer bracht verder wat we in deze streek kunnen verwachten: een afwisseling van de beenharde veldwegen met een door de regen zacht geworden bovenlaagje. Want bij regenweer kan de keiharde bodem veranderen in een echte vettige modderpoel. Ik heb hier ooit al in andere omstandigheden, lees bij zeer slecht weer, gereden! De veldwegen werden afgewisseld met de mooie holle wegen, hetzij off-road, hetzij over de bekende kasseitjes. Soms was het naar boven stompen, en er waren toch een paar langere stroken bij, op andere plekken kon je lekker naar beneden dokkeren, terwijl de achtervering van de fully het gedaver van het over de kasseitjes rijden temperde. Passages door bossen werden afgewisseld met het rijden door velden waar je kon genieten van mooie vergezichten.
Ik heb een tijdje aan het rijden geweest in het kielzog van een vrouw met achter mij een biker in een fietsbroek met fluogele zijpanden. Maar omdat ik na een stevige klim even aan de kant moest om naar adem te happen, speelde ik ze na een tijd toch kwijt. Hier en daar herkende ik stukjes van vorige edities, zo de plek waar vorig jaar rubber-12 en Chimaera op een bankje zaten, op de plek waar de 65 en de 45 zich van de 30 km afsplitsten. Dat was aan een huisje in een bos. Zou dat Bertembos kunnen zijn? Een Shortmountainbiker stak me voorbij. Verderop herkende ik een plek waar ik al een aantal keren naar rechts ben moeten afslaan in een mooie holle weg. Maar dat was dan tijdens toertochten die vanuit Waals-Brabant vertrokken. Twee jaar geleden ben ik daar ook gepasseerd tijdens de toer vanuit Loonbeek. Toen was het zeer slecht weer en het was alsof ik er door een beek moest rijden! Deze keer werden we rechtdoor gestuurd om te klimmen over een korte helling met kasseien. Even verderop stond de eerste bevoorrading. Ik had er toen zo’n 25 km op zitten. De biker die daarstraks achter mij hing maakte er aanstalten om weer te vertrekken. Ik vermoed dat hij de toer van 30 km volgde. Misschien een nieuweling in ’t biken, want het gebeurt zelden dat iemand achter mij blijft hangen. Er was nog slechts weinig beweging op de bevoorrading. Er kwamen er nog twee toe na mij. Alles was nog voorhanden: sportdrank, appelsienen, bananen en cake. De tent waaronder de mensen stonden werd op een bepaald ogenblik wel bijna meegenomen door de wind!
Na de bevoorrading werden we de steile kasseiweg op gestuurd die ik ook ken uit andere tochten in deze streek. Dan splitste de 45 en de 65 km zich weer af van de 30. Achter de bomen ontwaarde ik de draaiende radar van Bertem. Ik had al in de beginne gemerkt dat er vliegtuigen voor Zaventem landden en opstegen. Twee bikers die op eigen houtje hun rondje reden kwamen uit de tegenovergestelde richting. Verder begon vanaf de bevoorrading voor mij een eenzame tocht, want ik heb geen enkele biker meer gezien. Ik heb zelfs bijna niemand meer gezien, hooguit nog twee keren iemand die op pad was met z’n hond en een groepje van vier wandelaars. Het was overal even doods. Zo’n slecht weer was het anders niet, er zat blauw in de lucht en er stond wel een stevige wind. Sommige klimmen moest ik in twee stukken doen om halverwege even te kunnen uithijgen en te lurken aan het slangetje van m’n drinkzak. We reden herhaaldelijk in de buurt van de E314. Daar lagen leuke paadjes. We passeerden het witte huis dat het dichtst bij de snelweg ligt. Meerdere toeren in deze regio passeren daar. Soms zaten we tot vlak naast de snelweg, zo aan een bord dat de afrit Bertem aankondigde. Even verder werden we over een eenzame brug over de snelweg gestuurd. Als je op de snelweg rijdt heb je er geen benul van dat in de bossen die je passeert de paadjes op luttele meters van de vangrails lopen. We reden op amper een meter van de pechstrook en toch tussen de bomen! Aan de straatnaamborden kon ik zien dat we een tijdje in Meerbeek op pad waren. Een straat met villa’s, waaronder een paar afgrijselijk kitscherige met de allures van een Griekse tempel, bleek pas geasfalteerd te zijn. Het zag er allemaal zeer netjes uit. De plek waar de 65 km van de 45 km scheidde, herkende ik nog van vorig jaar. Ik heb toen nog even getwijfeld voor dewelke ik zou gaan. Chimaera is toen de 45 opgegaan en rubber-12 en ik de langste toer. Nu was ik daar alleen. Toen we vanuit een modderig stuk aan het einde van een veldweg de grote baan op moesten klimmen en na de top naar beneden konden razen, vlogen de klodders modder me om de oren!
Toen ik vanuit het bos een woonwijk met mooie huizen op het grondgebied Everberg in reed kreeg ik een ferme regenbui, inclusief windvlaag, over m’n zip. Toch maar even geschuild onder een berkenboom, want de gedachte aan een doornatte zeem tussen m’n benen deed me huiveren. En zo maalde ik tegen m’n trage tempo de kilometers van deze toertocht af. We passeerden ook weer dat “peperkoeken huizeken”, een krocht ergens in een holle weg. Man, man, wat een rommel dat daar ligt, tot een reeks autowrakken toe! Er stonden daar een hele reeks fietsen geparkeerd. Ik vraag me af wat dat daar eigenlijk is!
Terug in Meerbeek kregen we in een leuke afdaling in een holle weg de kasseitjes van de Onze-Lieve-Vrouwstraat onder de wielen. Daarna moest je rechts afslaan en weer naar boven klimmen. Om vast te stellen dat er geen pijlen meer waren! Er was weinig twijfel dat je na de klim het bos in moest om daar weer naar boven te kruipen. Ik was moe en dus was dat even te voet. Geen pijlen te zien en de sporen gevolgd doorheen het bos. Je zag waar er gereden was. Aan de rand van het bos was een pad met de keuze links of rechts! Maar geen pijlen te zien! Nog eens terug gereden tot aan de Lieve-Vrouwstraat. Neen, ik had me niet vergist, het was naar rechts! Waarschijnlijk waren de pijlen op dit gedeelte al weggenomen! Dan was ik wel goed gezien in een streek die ik niet ken! Terug richting bos gereden. Daar zag ik een biker met een zwart-rode vest op zijn stappen terugkeren. Hij had hetzelfde probleem! Hij was laat vertrokken, volgde ook de 65 km en vond geen pijlen meer. Deze biker was afkomstig uit Hove. Hij had dan nog de pech dat hij in het bos van daarnet over de kop was gegaan waardoor hij zijn knie gekwetst had.
Ik had toen een 55 km op m’n tellertje, het over en weer rijden inclusief. Samen zijn we dan teruggekeerd richting Onze-Lieve-Vrouwstraat en honderd meter verder gereden tot een kruispunt in de bewoonde wereld. Men had inderdaad de pijlen al weggenomen, want de pijl naar rechts van daarnet was intussen ook verdwenen! Een auto doen stoppen om de weg te vragen, maar die mensen wisten ook niet zeker hoe tot het station van Wijgmaal te geraken. Een biker uit de streek die daar op eigen houtje rondreed heeft ons dan mee op sleeptouw genomen tot in Herent en ons daar op weg gezet. Altijd rechtdoor, aan Juwelier Huybrechts naar links, dan weer rechts. We passeerden Winksele. Ik had het moeilijk om mijn lotgenoot uit Hove bij te houden, maar hij was zo galant van op de cruciale plekken even te wachten. Voor alle zekerheid nog eens iemand aangesproken voor de juiste weg. Die maakte meteen sluikreclame voor het bedrijf waar hij werkte, naast het kanaal. Daar moesten we voorbij. De Mechelsesteenweg over en daar stonden borden naar Wijgmaal. Nog drie kilometer! We moesten de brug over aan het kanaal. Eigenaardig genoeg hingen daar nog wel de pijltjes! De herinnering aan vorig jaar kwam weer boven. Toen ben ik langs de verkeerde kant van het kanaal verder gefietst, maar de maat van Cheeseman is me toen achternagekomen. Het is toen dat ik Cheeseman van de oranje brigade met reclame voor Oudendijk op hun pakken voor het eerst ontmoet heb. Aan de parking aan het station afscheid genomen van m’n vriendelijke gelegenheidsmakker die me de laatste tien kilometer vergezeld had. Aan het voetbalterrein viel niet veel meer te beleven, de bikewash was al opgeruimd, en dus maar m’n auto opgezocht die in de Weggevoerdenstraat geparkeerd stond, voor het huis waar ik twee jaar geleden ook stond. Want ik heb deze tocht al minstens drie keren komen rijden. De rit naar huis verliep vlot.
Er kleefde toch redelijk wat vettig Hageland aan m’n bike en schoenen en dan kreeg ik tijdens het schoonmaken van m’n fiets nog een fikse regenbui met veel wind over m’n lijf, zodat ik noodgedwongen even drogere oorden diende op te zoeken. Maar nu is alles weer proper gekuist en gewassen voor de volgende keer. Mooie tocht, voor mij toch redelijk zwaar in deze streek, alhoewel er hier nog zwaarder zijn. Als er al een tweede bevoorrading was, dan was die al opgekraamd. Afpijling was in orde, op bepaalde stukken soms karig. Maar in het vervolg misschien het laatste gedeelte van het traject ook pas het laatst ontpijlen! Vorige zondag ben ik in Hamont-Lo ook zo goed als samen met de ontpijlers binnengelopen. Maar die mannen hadden iemand op pad gestuurd om te zien of er niemand meer op het traject reed. Die man verwittigde dat ik nog op komst was en ze dus nog even dienden te wachten! Ik heb in ieder geval een mooie zondag beleefd. Met m’n groeten aan de biker uit Hove, mocht hij dit lezen!
De Papegaai Bike Team Stabroek * Bezoek ook eens StrammerMax’s Papegaaienblog
-
peter-bastanie
- Mountainbiker
- Posts: 347
- Joined: Thu 03 Jul 2008 17:27
- Location: minerva starlight + granville puls 4.0
was vorige week mijn eerste tt sinds jaren in booischot gaan rijden,ging me goed af(was vlak en veel baan) maar vandaag ....... 
afgezien dat het ni schoon meer was
mijne oude minerva heeft afgezien en ondanks hij vorige week nog een onderhoud heeft gehad kraakte hij alsof hij het ging begeven
ben voor de 45 km gegaan en heb me goe geamuseerd wel ook veel alleen gereden zeker na de splitsing van 30 45 km(was er dan zo weinig volk)
organisatie ok bevoorrading ook , alleen bij de bepijling mocht af en toe een pijltje meer staan maar toch een dikke pluim voor de organisatie
afgezien dat het ni schoon meer wasmijne oude minerva heeft afgezien en ondanks hij vorige week nog een onderhoud heeft gehad kraakte hij alsof hij het ging begeven
ben voor de 45 km gegaan en heb me goe geamuseerd wel ook veel alleen gereden zeker na de splitsing van 30 45 km(was er dan zo weinig volk)
organisatie ok bevoorrading ook , alleen bij de bepijling mocht af en toe een pijltje meer staan maar toch een dikke pluim voor de organisatie
Vond dit ook een mooie tocht. Eerste paar km's een beetje te veel op de weg, maar waarschijnlijk nodig om naar de off-road stukken te komen. Voor de rest, heel tof.
Ben van de streek, dus ken ik al veel van het parcours en ze hebben de goeie stukken gekozen.
En van de modder: het mag er in blijven!
Dit is toch mountainbiken, niet de Tour.
HH
Ben van de streek, dus ken ik al veel van het parcours en ze hebben de goeie stukken gekozen.
En van de modder: het mag er in blijven!
Dit is toch mountainbiken, niet de Tour.HH
-
flaming_jakke
- Mountainbiker
- Posts: 1443
- Joined: Sun 26 May 2002 02:00
- Location: Lynskey Pro29 & Niner Air9 No Shox
- Contact:
Gisteren een leuke rit gereden.
Op enkele stukjes die ik kende van een TT van Kortenberg na voor mij tot gisteren een ongekend parcours. Op de organisatie weinig aan te merken, enkel de afspuitstand kon niet volgen.
Ik ben dan maar aan een carwash gestopt en er toch wat modder achtergelaten 
.
Ik kom terug
Op enkele stukjes die ik kende van een TT van Kortenberg na voor mij tot gisteren een ongekend parcours. Op de organisatie weinig aan te merken, enkel de afspuitstand kon niet volgen.
Ik ben dan maar aan een carwash gestopt en er toch wat modder achtergelaten . Ik kom terug
Zalige toertocht!!!!!! Echt alles zat erin! Bovendien goed georganiseerd (enig minpuntje... de afspuitstand mss volgend jaar uitbreiden als het kan...)
En wat betreft die water en modder stukken... maar één woord.... ZAAAAALIG! Echt mountainbiken! Zeer uitdagende stukken bij!
Volgend jaar zeker terug vna de partij!!
En wat betreft die water en modder stukken... maar één woord.... ZAAAAALIG! Echt mountainbiken! Zeer uitdagende stukken bij!
Volgend jaar zeker terug vna de partij!!
