Das ne foto om te vergroten en ergens in de living op te hangen waar iedereen hem kan zien, zo'n verhaal dat er achter zit.stivo wrote:samen over de finish als overwinnaars op onszelf,
manne, ferm geredenvulkan eiffel marathon 2004
-
serge
- Mountainbiker
- Posts: 963
- Joined: Thu 16 Oct 2003 22:06
- Location: Yeti old skool. Seven Sola/IMX 29er custom, Roubaix.
- Contact:
Vulcanbike 2004
Juist terug thuis van de Eifel streek.
Vandaag nog effe naar de meren gaan kijken met de vrienden en vriendinnen. Het is zeker een mooie streek en hier zien ze mij nog.
Maar dat het een mooie streek is had ik gisteren tijdens de marathon al gezien, echt een gebied met alles erop en eraan.
Toen we hier de vrijdag aan kwamen was het prachtig weer, dat zag er goed uit voor morgen, maar een onweer van bijna 3 uur in de nacht dacht daar anders over.
Zou ik ‘s morgens nog ‘modder’ banden steken?
Ach nee, het had al 2 weken niet meer geregend dus zo vettig zal het er wel niet bij liggen. Ik zou daar later nog veel spijt van krijgen.
Het huisje dat we gehuurd hadden lag in Darscheidt op een 5 km van Daun, en was perfect, we hadden ieder een eigen slaapkamer, en dit voor 22 euro per persoon voor 2 nachten, waar vindt ge dat nog? ’s Avonds wij nog naar de pasta party en daar ook nog wat andere blauwe lintjes tegengekomen, daar nog wat verhalen gewisseld over andere marathons. Die verhalen over de Dolomieten Marathon, daar ben ik nog van onder de indruk.
Na een onrustige nacht, redelijk goed uitgeslapen opgestaan, bikewear aan en hop pasta binnen spelen, dan de wagen in en naar Daun waar het vertrek punt lag.
Auto’s parkeren, en Stivo ,Alain, Dennis (D-nice) en ik zetten de bikes in elkaar en doen nog een laatste check. Alles in orde en wij naar de start.
We zijn daar niet alleen, maar met 2500 starters aan de start kan je dit ook niet verwachten
Alle bikers moesten in vakken gaan staan en dit volgens nummer, wij stonden allemaal in hetzelfde vak en ook nog een hele bende blauwe lintjes stonden naast ons. Allemaal klaar voor de 101 km.
Dat ook mijn vriendin er bij was, was ook een heel leuke ervaring, opgeven was er die dag zeker niet bij, plus liefst ook nog een goeie prestatie.
Om 9.00 u vertokken de ‘snelle’ mannen dan om 5 min. later groep 1 en dan wij groep 2 om 09.10 u .
Het ging direct redelijk steil omhoog, maar had geen probleem om het tempo van de snellere bikers bij te houden.
De eerst km. gingen over asfalt, maar dan doken wij het bos in en daar lag ik al bijna op mijn gezicht, opletten dus.
Ik had al rap door dat met deze snelheid en de modder die er toch veel lag, ik de verkeerde banden keuze gemaakt had, maar ik kon toch niet meer terug, dus niet te veel nadenken, maar stoempen.
Het parcours was echt tof en zeker niet te technisch maar met mijn verkeerde banden keuze was het toch niet van de poes. Ik heb heel de rit super geconcerteerd moeten rijden en ook een paar keer in den decor beland, dit wel zonder erg.
De eerste 45 km kon ik er een goed tempo op na houden, maar dan voelde ik het begin van krampen, nu al, tempo maar wat laten zakken.
Nu kun je het gebied daar vergelijken met onze Ardennen, alleen zijn de heuvels ietsje hoger, dus er was genoeg te klimmen, volgens de organisatie 2480 Hm, ik had er 2791 Hm. 1 van de lastigste klimmen was die aan de skipiste, 2 km steil omhoog met om de 5 meter een betonen richel voor water afvoer die een 10 cm boven de grond staken. Dan boven aangekomen een afdaling, om u vals gebit te verliezen moest je dat hebben, en dan terug omhoog nog steiler en daar moest ik de eerste keer van de bike omdat er iemand ging liggen voor mijn wiel, een stukje te voet, en dan weer terug biken naar een van de hoogste punten van deze tocht.
De krampen werden zeker niet beter maar na een goeie 54 km was het de eerste keer dat we terug naar Daun het startpunt reden en dit over een dalende asfalt weg. Ook moesten we door een tunnel van een 650 meters lang en reden we over een oude viaduct met een heel mooi vergezicht. Dan Daun binnen en daar wachten ons nog een klim die toch wel pijn deed. En daar stond Inez mij vriendin en Carmen de vriendin van Stivo te wachten en dat deed toch wel deugd om aanmoedigingen te krijgen van mensen die je kent of lief hebt, niet dat die van de mensen langs de kant niets deden dit was ook fun, maar dit was toch anders.
En dan begonnen aan het tweede deel van de rit, dit was 44 km en ging terug over de lastigste stukken van deel 1. En de krampen die waren er nog en zelfs nog meer. Al kon ik toen nog een redelijk tempo er op na houden, dit minderde wel bij elke km. Als ik in het eerste deel bijna geen bikers moest laten voorgaan begonnen ze nu mij wel in te halen.
In plaats van een race tegen de rest was het nu een race tegen mezelf, op km 85 was het vaatje helemaal op ik reed nog 4 per uur op de beklimmingen en na een tijd moest ik van de fiets omdat de krampen niet meer te harden waren.
Zo een stukje te voet doet eigelijk deugt, omdat je hier je spieren anders gebruikt. Zo toch aan de laatste bevoorrading geraakt waar ik moet van zeggen dat alle bevoorradingen dik in orde waren en ik er goed gebruik van gemaakt heb, zo ook de laatste na cola,banaan en vloeibaar voedsel terug op de bike.
En geloof het of niet het begon weer beter te gaan, ik begon zelf weer bikers op te rapen die er volledig doorzaten, ook bikers van de halve marathon, die moesten de ronde toch maar 1 keer rijden?
Aan de skipiste moest ik nog een paar keer van de bike omdat ik dacht dat mijn benen gingen ontploffen, maar dan terug de lange asfalt baan op en zo tegen 45 km per uur naar Daun.
De laatste klim en ‘yes’, de aankomst .
Ik heb afgezien als de beesten maar dit is een marathon die ik volgend jaar nog eens doe. Ook nog een dikke proficiat aan den Dennis en Alain en vooral aan de Stivo die volgens mij ongelofelijk diep is moeten gaan. Ook aan alle blauwe lintjes: well done.
Ik was 225 (op hoeveel starters op de grote toer?) in een tijd van 6:25:59.
Een rijtijd van 06:10:36 en een gemid. van 16.8.
Juist terug thuis van de Eifel streek.
Vandaag nog effe naar de meren gaan kijken met de vrienden en vriendinnen. Het is zeker een mooie streek en hier zien ze mij nog.
Maar dat het een mooie streek is had ik gisteren tijdens de marathon al gezien, echt een gebied met alles erop en eraan.
Toen we hier de vrijdag aan kwamen was het prachtig weer, dat zag er goed uit voor morgen, maar een onweer van bijna 3 uur in de nacht dacht daar anders over.
Zou ik ‘s morgens nog ‘modder’ banden steken?
Ach nee, het had al 2 weken niet meer geregend dus zo vettig zal het er wel niet bij liggen. Ik zou daar later nog veel spijt van krijgen.
Het huisje dat we gehuurd hadden lag in Darscheidt op een 5 km van Daun, en was perfect, we hadden ieder een eigen slaapkamer, en dit voor 22 euro per persoon voor 2 nachten, waar vindt ge dat nog? ’s Avonds wij nog naar de pasta party en daar ook nog wat andere blauwe lintjes tegengekomen, daar nog wat verhalen gewisseld over andere marathons. Die verhalen over de Dolomieten Marathon, daar ben ik nog van onder de indruk.
Na een onrustige nacht, redelijk goed uitgeslapen opgestaan, bikewear aan en hop pasta binnen spelen, dan de wagen in en naar Daun waar het vertrek punt lag.
Auto’s parkeren, en Stivo ,Alain, Dennis (D-nice) en ik zetten de bikes in elkaar en doen nog een laatste check. Alles in orde en wij naar de start.
We zijn daar niet alleen, maar met 2500 starters aan de start kan je dit ook niet verwachten
Alle bikers moesten in vakken gaan staan en dit volgens nummer, wij stonden allemaal in hetzelfde vak en ook nog een hele bende blauwe lintjes stonden naast ons. Allemaal klaar voor de 101 km.
Dat ook mijn vriendin er bij was, was ook een heel leuke ervaring, opgeven was er die dag zeker niet bij, plus liefst ook nog een goeie prestatie.
Om 9.00 u vertokken de ‘snelle’ mannen dan om 5 min. later groep 1 en dan wij groep 2 om 09.10 u .
Het ging direct redelijk steil omhoog, maar had geen probleem om het tempo van de snellere bikers bij te houden.
De eerst km. gingen over asfalt, maar dan doken wij het bos in en daar lag ik al bijna op mijn gezicht, opletten dus.
Ik had al rap door dat met deze snelheid en de modder die er toch veel lag, ik de verkeerde banden keuze gemaakt had, maar ik kon toch niet meer terug, dus niet te veel nadenken, maar stoempen.
Het parcours was echt tof en zeker niet te technisch maar met mijn verkeerde banden keuze was het toch niet van de poes. Ik heb heel de rit super geconcerteerd moeten rijden en ook een paar keer in den decor beland, dit wel zonder erg.
De eerste 45 km kon ik er een goed tempo op na houden, maar dan voelde ik het begin van krampen, nu al, tempo maar wat laten zakken.
Nu kun je het gebied daar vergelijken met onze Ardennen, alleen zijn de heuvels ietsje hoger, dus er was genoeg te klimmen, volgens de organisatie 2480 Hm, ik had er 2791 Hm. 1 van de lastigste klimmen was die aan de skipiste, 2 km steil omhoog met om de 5 meter een betonen richel voor water afvoer die een 10 cm boven de grond staken. Dan boven aangekomen een afdaling, om u vals gebit te verliezen moest je dat hebben, en dan terug omhoog nog steiler en daar moest ik de eerste keer van de bike omdat er iemand ging liggen voor mijn wiel, een stukje te voet, en dan weer terug biken naar een van de hoogste punten van deze tocht.
De krampen werden zeker niet beter maar na een goeie 54 km was het de eerste keer dat we terug naar Daun het startpunt reden en dit over een dalende asfalt weg. Ook moesten we door een tunnel van een 650 meters lang en reden we over een oude viaduct met een heel mooi vergezicht. Dan Daun binnen en daar wachten ons nog een klim die toch wel pijn deed. En daar stond Inez mij vriendin en Carmen de vriendin van Stivo te wachten en dat deed toch wel deugd om aanmoedigingen te krijgen van mensen die je kent of lief hebt, niet dat die van de mensen langs de kant niets deden dit was ook fun, maar dit was toch anders.
En dan begonnen aan het tweede deel van de rit, dit was 44 km en ging terug over de lastigste stukken van deel 1. En de krampen die waren er nog en zelfs nog meer. Al kon ik toen nog een redelijk tempo er op na houden, dit minderde wel bij elke km. Als ik in het eerste deel bijna geen bikers moest laten voorgaan begonnen ze nu mij wel in te halen.
In plaats van een race tegen de rest was het nu een race tegen mezelf, op km 85 was het vaatje helemaal op ik reed nog 4 per uur op de beklimmingen en na een tijd moest ik van de fiets omdat de krampen niet meer te harden waren.
Zo een stukje te voet doet eigelijk deugt, omdat je hier je spieren anders gebruikt. Zo toch aan de laatste bevoorrading geraakt waar ik moet van zeggen dat alle bevoorradingen dik in orde waren en ik er goed gebruik van gemaakt heb, zo ook de laatste na cola,banaan en vloeibaar voedsel terug op de bike.
En geloof het of niet het begon weer beter te gaan, ik begon zelf weer bikers op te rapen die er volledig doorzaten, ook bikers van de halve marathon, die moesten de ronde toch maar 1 keer rijden?
Aan de skipiste moest ik nog een paar keer van de bike omdat ik dacht dat mijn benen gingen ontploffen, maar dan terug de lange asfalt baan op en zo tegen 45 km per uur naar Daun.
De laatste klim en ‘yes’, de aankomst .
Ik heb afgezien als de beesten maar dit is een marathon die ik volgend jaar nog eens doe. Ook nog een dikke proficiat aan den Dennis en Alain en vooral aan de Stivo die volgens mij ongelofelijk diep is moeten gaan. Ook aan alle blauwe lintjes: well done.
Ik was 225 (op hoeveel starters op de grote toer?) in een tijd van 6:25:59.
Een rijtijd van 06:10:36 en een gemid. van 16.8.
Chapeau aan iedereen!Die peptalp van de Peter,was dat met banaan in zijne mond of nietstivo wrote:
een ook Peter IV he ... chapeau!
Het is jullie professionele peptalk die het gedaan heeft he....
Knap verslag en de foto's die Claudia getrokken heeft brengen het sfeertje weer helemaal terug.............
Knappe foto's.
-
TJ!
- Mountainbiker
- Posts: 334
- Joined: Thu 05 Sep 2002 02:00
- Location: ne zilveren HT en ne zwarte FS
- Contact:
Gedverhomeboy wrote:Ik stond ook niet in de uitslag. Heb een mail gestuurd naar dieter.malkmus@t-online.de van MALKMUS-timing en nu is het in orde.wd wrote:Lap, moet ik weer voor hebben: kstaan nie in den uitslag
Mail gestuurd naar organisatie, maaar tzal wel niks worden.
Enfin, rit staat genoteerd op de harde schijf van men geteisterd lijf.
,'k zal dat dan ook maar doen, want 'k sta er ook niet tussen. (en zover kan ik toch niet na jullie geweest zijn, hé
'k Dacht toch dat ik een tiental minuten voor Zielschluss binnen was.... )
...niet dat die lijstjes belangrijk zijn, maar 't is toch plezant om erin te staan
blijkbaar zat iedereen een beke door op't einde, ik ook
kijk maar
http://images1.fotopic.net/?iid=yfgltq& ... &nostamp=1
kijk maar
http://images1.fotopic.net/?iid=yfgltq& ... &nostamp=1
Straf zeg ! Toen ik daar aankwam was daar zelfs geen mens voor mij !phille wrote:
Het is door die klootzakken (sorry hoor) dat er zo'n stuk blok/steen naar beneden recht op mijn been is gedonderdOp sommige plaatsen was er filevorming omdat de track niet berijdbaar was. Sommigen riskeerden het om via een zeer schuine helling enkele plaatsen te winnen
Ik zag in de verte al 2 brandweermannen staan zwaaien met een vlagske en teken doen dat we links moesten. Ik dacht : heeeuuuu ?? Links was niks dan nen diepen afgrond, maar toen ik bij die gasten kwam, bleek er toch een zelfs niet eens steil paadje tegen die flank te plakken.
Den 2e toer zijn we daar nie meer gepasseerd.
Ik had er geen idee van dat er verderop zo een opstoppingen zouden zijn.
Sprungbett (of zoiets) vond ik de mooiste afdaling, met da S-bochtje erin.
In den 2e ronde waren de afdalingen wel al serieus "uitgeremd" hé. Amai da was een gedokker toen.
Zijn er van die trapkes afgereden ? Da vond ik toch wa tricky met nen hardtail en ne semi-slick vanachter.
-
Pete Mudracer
- Mountainbiker
- Posts: 17
- Joined: Tue 21 May 2002 02:00
- Location: Beringen
Shorty wrote:Chapeau aan iedereen!Die peptalp van de Peter,was dat met banaan in zijne mond of nietstivo wrote:
............
Knappe foto's.
Zonder banaan Timmeke. Als 't met banaan was geweest dan had de Stivo gelijk 5km voorsprong gepakt van 't verschieten!
@ stivo: ik krijg nog kiekevel als ik die foto bezie. Als ik er nu zo 2 dagen later aan terugdenk, beseft ge pas hoe wreed we hebben afgezien. Elke keer na de laatste bevoorrading: "komaan t'is de laatste helling" en ik denk dat we zo nog 5 "laatste" bergopkes gehad hebben. Dat kruis bovenop dien berg was nog het meest "bevrijdende" moment. Pure euforie.
@ Philip & Jokke: bedankt voor da slokske fris bier aan de finishlijn, heeft zelden zo gesmaakt!
Toen ik aan die trapkes kwam was het file stappen, tot beneden. Denk dat ik daar naast Philip stond.Biestie1 wrote:Straf zeg ! Toen ik daar aankwam was daar zelfs geen mens voor mij !phille wrote:Het is door die klootzakken (sorry hoor) dat er zo'n stuk blok/steen naar beneden recht op mijn been is gedonderdOp sommige plaatsen was er filevorming omdat de track niet berijdbaar was. Sommigen riskeerden het om via een zeer schuine helling enkele plaatsen te winnen
Ik zag in de verte al 2 brandweermannen staan zwaaien met een vlagske en teken doen dat we links moesten. Ik dacht : heeeuuuu ?? Links was niks dan nen diepen afgrond, maar toen ik bij die gasten kwam, bleek er toch een zelfs niet eens steil paadje tegen die flank te plakken.
Den 2e toer zijn we daar nie meer gepasseerd.
Ik had er geen idee van dat er verderop zo een opstoppingen zouden zijn.
Sprungbett (of zoiets) vond ik de mooiste afdaling, met da S-bochtje erin.
In den 2e ronde waren de afdalingen wel al serieus "uitgeremd" hé. Amai da was een gedokker toen.
Zijn er van die trapkes afgereden ? Da vond ik toch wa tricky met nen hardtail en ne semi-slick vanachter.
