De eerste strook dicht bij de inschrijvingen ging de hartslag al meteen in de lucht. Ik had mijn hartslagmeter zelfs nog niet in route geduwd, misschien best. Al snel kwamen we aan het eerste stuk langs de vaart. Het bolde daar goed, maar Kuiken kwam toch al meteen een ferm stuk achter. Zijn fietsloosheid van de laatste maanden werd meteen pijnlijk duidelijk. Aan de eerste splitsing even lichte twijfel waar we nu juist moesten zijn voor de 35 km, maar dat kwam snel in orde. Na de strook met de paletten was Kuiken zijn kaars al op en we hadden met moeite 11 km op de teller. Aangezien ik echt op tijd moest thuis zijn, heb ik aan de bevoorrading in de oplegger van de concurrentie (ja ik zit in de koeltransporten) afscheid genomen van de copains en mijn eigen tempo beginnen rijden. De bevoorrading op zich was in orde, alleen miste ik een paar vuilbakken! De bananenschillen en bekertjes begonnen al in het rond te vliegen en het was nog maar 9u15... Ik wil niet weten hoe het er daar uitzag na de middag!
Na de bevoorrading dus alleen beginnen doortrekken en behalve de strook met diepe plassen in de haven bolde het redelijk in de eerste km's. Uiteindelijk ben ik in de strook juist voor Lissewege in het gezelschap geraakt van een Wacky Racer en nog een jonge gast en we konden er een flink tempo op na houden. Aan Ter Doest moest ik ze echter laten gaan. Hun power in de modder was groter dan die van mij en heb ze nooit meer teruggezien daarna. Net zoals vorig jaar reden we in Lissewege nog door de straat waar mijn oma woont, dus dat is altijd wel eens plezant.
De tweede bevoorrading was voor mij niet echt nodig op de korte afstand, dus snel een bekertje energiedrank gedronken en weer op de ondertussen onherkenbare Cube gekropen. Volgens de GPS had ik toen al 26 km, dus de resterende 9 km ging ik nog een sprintje eruit persen. Dat was effen tegenvallen!
Er kwamen nog zware stroken zoals die langs de transportfirma's waar het beetje platgestampt riet nog net genoeg grip gaf om te kunnen blijven rijden. Die Litouwers die hun camion aan het klaarzetten waren op dat stukje parking moeten gedacht hebben dat de Belgen op hun slijkvélo toch zotten zijn. En gelijk hebben ze... 
Mijn Cube was ondertussen 10 kilo aangekomen, maar ik had geen tijd/goesting om al dat slijk eruit te prutsen. Dat zou er wel afvliegen als ik weer wat op de baan ging rollen.Toen mijn GPS al op 36 km stond, waren we volgens mij nog redelijk ver van de aankomst, dus die 35 km kon ik al vergeten. Na nog wat krinkel de winkel kwam de laatste splitsing er aan. Ik koos voor het duinpad omdat mij dat de "snelste" optie leek. Niets was minder waar. Het pad was nauwelijks te fietsen, aangezien mijn banden vol modder hingen en het profiel van mijn Schwalbes ver te zoeken was. Eens je begint te sukkelen dan bolt het natuurlijk voor geen meter meer... Op een bepaald moment hing er zoveel slijk aan mijn achterwiel dat die zelfs even weigerde rond te draaien.
Toen kwamen de trappen. Het bordje zei nog: "opgelet, trappen, afstappen". Ik dacht: " 
fuck it, ik heb al genoeg afgestapt vandaag, laat mij die trappen maar eens rijden". Halverwege te trap echter kreeg mijn Manitou een dok tegen zijn tanden en schoof hij lekker naar binnen, fiets overkop en ik ferm tegen dek natuurlijk. Ok afstappen kan je ook zo doen dus... Behalve een brandend gevoel in de bil toch nog verder kunnen rijden. Toen ik aan de voorlaatste seingever kwam, had ik al 39 km op de teller staan. Die vond dat precies ook een beetje veel, maar toch heb ik niets fout gereden naar mijn gedacht. Gelukkig kwamen we al snel weer in de gekende omgeving van de start, zodat we konden afronden met uiteindelijk 31,3 km in de benen (al dan niet op de fiets). Een verschil van 6 km, dat vind ik persoonlijk een beetje veel, maar kom, we hebben het overleefd. De bikewash was ondertussen al aardig vol gelopen. Het was toch een tijde aanschuiven om een slang te pakken te krijgen. Sommige bikers kregen het zelfs wat op hun heupen, waardoor ze begonnen voor te steken en te zagen op diegenen die er volgens hen iets te lang over deden om hun fiets min of meer proper te krijgen. Ok, de fiets moet niet blinken, maar voor iemand als ik die op een appartement woont, dan is de bikewash wel een zegen.
Ondertussen was het al redelijk laat geworden waardoor ik de jenever, gratis boterham en de warme douche moest overslaan. Snel de auto in en richting Oostkamp.
Kort: Een zwaar parcours, met een paar kleine foutjes in de organisatie (vuilbakken, duidelijkheid splitsing, juiste aantal km's en iets te kleine bikewash) maar voor de rest wel dikke fun wat mij betreft. Bedankt aan de organisatie en zeker aan al de seingevers!
Volgend jaar kom ik zeker terug! Misschien dan weer in andere richting? 
Jeroen
