) eindelijk nog eens op mijn Cube kunnen kruipen na 3 weekends van mtb-loosheid. Aangezien Jelle meedoet aan Roei for Life, kwam ik hier alleen aan de start. Ik nam mij voor om de 42 te proberen, al wist ik dat een hoog gemiddelde er vandaag zeker niet ging inzitten.Met een overdekte bewaakte fietsenstalling begon het al goed, want zo hoef je al geen bang te hebben voor een bevroren body tijdens het inschrijven. Na het scannen van het kaartje begon het met het MTB-parcours rond de zaal. Ideaal om te wennen aan de sneeuw en de koude kleren al wat warmte te doen voelen. Via een paar gladde wegen (de fietspaden lagen er volgens mij nog beter bij dan de baan zelf) aan de eerste stroken begonnen. De single-tracks (in zoverre dat die eigenlijk bestonden vandaag, want alles was 1 spoor in de sneeuw) lagen er goed berijdbaar bij, aangezien ze bestonden uit een soort moellieux van sneeuw en zand. Slechts een paar keer stond er een klein plasje.
Na een kilometer of 12 was er een lang stuk rechtdoor in de sneeuw en op dat moment was er ook een dikke mist. Daardoor leek het wel of ik op de Noordpool aan het fietsen was of zo. Rondom mij zag ik alleen maar sneeuw en een paar bandensporen voor me toonden de weg. Uit pure extase heb ik vlug een filmpje gemaakt met mijn GSM. http://www.youtube.com/watch?v=wvMtxJ7W6hk
Net voor de eerste bevoorrading was een pijltje een beetje naar de verkeerde kant gericht, waardoor we met een paar bikers op een doodlopend stuk uitkwamen. Gelukkig hadden we snel het goede spoor weer gevonden. Aan de bevoorrading werd dan ook meteen het nodige Wacky volk opgetrommeld om het pijltje te gaan goed zetten. De bepijling was trouwens perfect. Genoeg pijlen en duidelijk. Hier en daar een stuk lint als extra begeleiding en waarschuwingen bij gevaarlijke stukken. Ook de bordjes even na de splitsing waardoor je een waarschuwing/bevestiging krijgt dat je op de 42/55km zit, vind ik goed. Alle offroad stukken hebben een nummer, naam (handig als je pech hebt en het noodnummer moet bellen), lengte én moeilijkheidsgraad, wat moet een mens nog meer hebben? De bevoorrading was trouwens ook dik in orde. Een buffet van eten en zelfs warme thee! Man man, warme thee van pêche ging er bij mij wel vlot in!
Dan kwam het stukje bij de Zuiderburen. Altijd leuk om in de streek te rijden rond Sluis (vooral Retranchement vind ik een leuk dorpje). Het is in de zomer mijn vast trainingsgebied. Na een paar lange stroken die vlot berijdbaar waren, was het tijd voor opnieuw een uitgebreide bevoorrading. Ditmaal waren het de stukjes rijsttaart die mij wisten te bekoren.
In het laatste stuk kwam nog het mooie stukje bos (de naam ontglipt mij even). Het was af en toe technisch door een verdwaalde boomstam die op het pad lag en de korte maar stevige hellingetjes. In een afdaling lag een grote boomstam lelijk in de weg, waardoor ik nogal onzacht mijn zadel in mijn ballen gestampt kreeg. Vandaar dat ze zeggen dat fietsen slecht is voor je kindergeld...
De voorlaatste strook offroad jaagde mijn hartslag nog lelijk in het rood en de strook rond "de put" was nog een mooi stukje genieten. Van de douches, bikewash en après-bike heb ik niets kunnen meemaken, aangezien ik zo vlug mogelijk naar huis moest om te genieten van garnaalkroketten met frieten :)
Een welgemeende proficiat aan de organisatie! Dit is volgens mij een voorbeeld voor andere toertochten. Voor mij mag het volgend jaar weer sneeuwen, want dit geeft de tocht toch nog een extra punch!
Jeroen
