welke sport vergt de beste atleet

[viper]

At last, iemand die het met mij eens is

Dit is inderdaad wat ik bedoelde. Iemand die teert op uithouding zal inderdaad na één hellingkje zwaar doortrekken volledig verzuurd zijn, en dit heel slecht verteren, maar zal het zonder echt door te trekken zeer lang, en op een gelijkmatig tempo volhouden... Iemand met zeer veel weerstand zal daar veel sneller van recupereren, maar zal zich op iets kortere afstanden moeten richten (geen marathons dus)...

Twee verschillende aanpakken, voor 2 verschillende personen... Iedereen heeft en verschillend lichaam. De ene zijn lichaam, dat wordt nooit moe, en kan urenlang aan hetzelfde tempo verderbollen, terwijl de ander zijn lichaam sneller vermoeid is, maar wel een veel hoger melkzuur-gehalte kan verdragen, en daar door de juiste training ook snel van recupereert...

Beide aanpakken kunnen perfect werken, omdat (gelukkig maar) niet iedereen hetzelfde lichaam, met dezelfde kwaliteiten heeft...

Het is idd juist dat iemand die beter recupereert van een hoge verzuring, veel sterker zal zijn op korte inspanningen (beklimmingen, demarages...) en daar duidelijk het verschil kan maken. Bovendien kan hij er meerdere na elkaar aan. Die kwliteiten moet je hebben als je bvb een uitstekende cyclocrosser wil zijn of zeer sterk zijn in chrono's met korte steile hellingen zolas in het Hageland.

Maar vergeet niet dat die kwaliteiten bovenop een uitstekende uithouding moeten komen, ze zijn het neusje van de zalm en vertegenwoordigen maar een klein gedeelte van de training.

Anders spurt je er de laatsten af op die hellingen en rijden de beteren al een kwartier voor

Ik vemoed zelfs dat Meirhaeghe die kwaliteiten had, maar iets minder van de algemene. Een feit dat hem misschien liet beslissen naar EPO te grijpen.

[Guest]

Nu er hier blijkbaar toch een hele boel bijeen zitten die weten waar ze het over hebben de volgende vraag:
Wat is het beste dat je kan doen als de verzuring dan toch heeft toegeslagen en je hebt nog ettelijke km's te gaan?
- Stoppen, is geen optie want ik ben nog van voor '60 van de vorige eeuw.
- Stukje wandelen is nauwelijks een optie want de verzuring is zo erg dat je bovenbenen ineenkrampen als je je benen strekt.
- Hurken blijkbaar ook niet als ik het vorige lees want dan verhoog je de verzuring.
- Verderrijden op kleinste versnelling helpt wel maar door ongelijkmatig terrein kan je niet voldoende recupereren en je verliest er ontzettend veel tijd mee.
- Massage is geen optie want niet voorhanden.

Alle goede gefundeerde tips zijn welkom.

en btw No Pain No Gain is natuurlijk uit den boze in deze beschaafde tijden maar het kan wel helpen hoor. Mij hebben ze nog leren lange afstand lopen door met een geweerkolf in mijn rug te slaan (het trainingsprincipe 'buigen of barsten'). Het staalt niet alleen je benen maar ook je karakter. Maar ik ben dan ook een fossiel.

[viper]

Je zal je moeten behelpen met Sure pain and no more gain

In de veronderstelling dat je niettegenstaande je ervaring zo dwaas was om je op die manier totaal in de prak te rijden toch nog deze tip.

Wat doet een atleet na een zware training?

Juist, uitlopen

Dus, zeker niet stoppen en met een kleine versnelling aan een hoge trapfrequentie traag verder rijden, iets eten en je vingers kruisen dat de verzuring voldoende snel wordt afgebroken dat je weer een normaal tempo aankunt. Zoniet, pogen aan de finish te geraken voor zonsondergang.

[Guest]

Shit, de wonderen zijn dus toch de wereld uit.

En neen het ging niet weg maar ik was er wel voor zonsondergang, dankzij de geweerkolf training waarschijnlijk.
Ik idd nen dwaas. Ik weet perfect hoe het te voorkomen, ik heb het zelf aangehaald op het forum. In mijn geval, stoppen aan iedere bevoorading al is het maar 1 minuut. En wat doet den deze? Nergens stoppen Nog erger, op de weinige recuperatiestukken nog even doorgetten. Maar de euforie van het moment was weer sterker dan alle logica.

Maar ja, dan kan het de volgende keer alleen maar beter zeker?

[viper]

Ivo, ik voelde al aan dat het geen zuiver verzuringsprobleem was maar een combinatie van verzuring en lege tank koolhydraten.

Tegen dat laatste, de man met de hamer, is er niets meer te doen eenmaal dat je hem tegengekomen bent. En als een gek in het rood hellingen opvliegen helpen deze "tank" sneller dan normaal leeg te krijgen.

Een illustratie van mijn grote gelijk zijn de loopmarathons. Als je die efkens moest analyseren zou je vaststellen dat alle records aan een gelijkmatig tempo of zelfs met een negative split werden gelopen. Riskeer je iets te snel (en toch nog gevoelig onder de verzuringsgrens) van start te gaan, dan betaal je dat altijd cash in het 2e gedeelte.

Daar bikers ook mensen zijn en hun ding nog langer duurt zie ik niet in waarom het voor hen anders zou zijn. Alhoewel er in dit wereldje wel nog altijd meer indianen ronddwarrelen

[Merlin]

Viper schreef:

Wat deden jullie?

3 à 4 keer voluit met volledige recuperatie ertussen (wandelen) en soms hurken om de verzuring op te drijven.

wandelen en hurken

na elk onderdeel van een weerstandstraining effe enkele seconden uitpuffen, en dan direct beginnen joggen. Niet echt lopen, maar in ieder geval ook niet wandelen. Wanneer je tijdens een weerstandstraining tijdens de 'rustperiodes' enkel zou wandelen of zelfs niks doen,en gewoon ih gras liggen uitblazen, dan verhoog je de kans op kwetsuren.

[Jentek]

uithouding is idd de basis van alles daar ben ik het volledig mee eens een 400 m loper zal niet veel presteren in een zware ardennen rit van 5 uur. maar met de juiste uithouding zal hij op een steile helling toch voordeel halen uit zijn weerstandtrainingen denk ik.
maar ik geef viper gelijk fietsen is uithouding en de rest komt er bij.

[Jentek]

heb er nog eens een oud schema bij genomen:

juli 96

dag1 -rust
dag2 -4x500 m in 1'25"
dag3 -duurloop 50'
dag4 - interval piste 3x(400m 80" 300m 57" 200m 36") telkens per reeks 1" sneller per 100 m (100 m rust lichte looppas, 5' tusse de reeksen)
dag5 - losloop 6 km
dag6 - wedstrijd 800 m nacht van atletiek
dag7 -rust
dag8 - ext int piste 1000m 3'25" 1000m 3'25" 800m 2'35" 800 2'35"
dag9 - technische training (looptechniek, buikspieren, lichte kracht...)
...

normaal zat er ne duurloop of 2 van 50 min per week int schema en 1 rustdag. in de winter veldlopen en duurlopen om uithoudingsbasis te leggen.

[nothing 's impossible]

@ tbfkai

Als je verzuurd bent is het beste methode wat je kan doen gewoon doorgaan, maar aan een lage intensiteit (60%).
Aan 60% kan je spier zelf melkzuur verbruiken en is de spierdoorbloeding maximaal waardoor het melkzuur zo snel mogelijk uit de spieren weggevoerd kan worden om elder verbruikt/ omgezet te worden.

Door verzuring zal je plots volledig stilvallen door de dalende ph.
Je voelt je misselijk en krijgt snel spierpijn.
Door voort te bewegen recupereer je vrij snel.

Het probleem waar je mee sukkelde zal inderdaad zoals Viper schreef een tekort aan brandstof zijn. Niet vergeten om bij te tanken onder de weg, vloeibaar en/ of vast en niet geloven dat je inneens een superatleet geworden bent, om sneller te kunnen rijden moet je waarschijnlijk je trainingsintensiteit omhoog brengen.

Dat is trouwens ook het probleem dat je hebt als je op korte afstand getraind hebt en dan voluit wil gaan op de lange afstand.
Na een paar keer bergop voluit gaan is de brandstof op (bijtanken zal niet lukken als je het niet gewoon bent.)
De extra weerstand zal weinig helpen.

Door een training als die van Anker's schema train je toch 2x per week op (extensieve duur?) uithouding, 2 keer per week op kracht en 2 keer per week op krachtuithouding (weerstand).

Je stapt dan alleszins niet als ongetrainde papzak op de fiets, maar intensieve duur zal je nog moeten trainen!

Een dergelijke training vertaald naar de fiets hoort zeker thuis in specifieke periodes van krachttraining.

[Guest]

Ivo, ik voelde al aan dat het geen zuiver verzuringsprobleem was maar een combinatie van verzuring en lege tank koolhydraten.

Tegen dat laatste, de man met de hamer, is er niets meer te doen eenmaal dat je hem tegengekomen bent. En als een gek in het rood hellingen opvliegen helpen deze "tank" sneller dan normaal leeg te krijgen.

Een illustratie van mijn grote gelijk zijn de loopmarathons. Als je die efkens moest analyseren zou je vaststellen dat alle records aan een gelijkmatig tempo of zelfs met een negative split werden gelopen. Riskeer je iets te snel (en toch nog gevoelig onder de verzuringsgrens) van start te gaan, dan betaal je dat altijd cash in het 2e gedeelte.

Daar bikers ook mensen zijn en hun ding nog langer duurt zie ik niet in waarom het voor hen anders zou zijn. Alhoewel er in dit wereldje wel nog altijd meer indianen ronddwarrelen

Ohla, geen verkeerde conclusies trekken. De tank was behoorlijk vol hoor. Die fout heb ik idd al afgeleerd. Op de GRC dien je nl. niet te stoppen om bij te tanken als je niet wil. Daar proppen ze je al rijdend vol eten en moet je gewoon je drinkbus wisselen.
Fout1: Tegen beter weten in beklimming 1 met de jonkies naar boven willen gaan. Resultaat al 5' voor op schema van vorig jaar. Maar ik diende dan ook 1 uur in te halen op het schema van vorig jaar om er door te geraken. Fris boven dus niet gestopt.
Fout2: Voor de Mandelon nog maar 30' ingehaald op vorig jaar. Lichte paniek. Na de eerste korte klim komt er een stuk vals plat. ipv te recuperen de grote molen en stoempen maar. In het 2de gedeelte, het asfaltstuk door de dorpjes de Stefan tegengekomen. Weer gezondigd tegen eigen regel. Niet eigen tempo blijven rijden maar bij de Stefan gebleven. Altijd gezelliger met 2 dan alleen nietwaar.
Fout3: Op de eigenlijke lange asfaltklim staat plots Peter IV den mudracer voor mij. Ding Dong. Dacht dat die nog achter mij zat. Ik voelde mij toen, tegenover vorig jaar, nog heel fris dus efkes in verhoogd tempo naar boven. Al zeiden mijn benen toen al, liever niet.
Fout4: Bevoorading op de Mandelon. Efkes stoppen. Daar zag ik de Chris vertrekken. dus maar mee.
In Evolène gene Chris te zien, dus maar door. In Eison zie ik hem nog net het hoekje omdraaien dus der weer achter.
Ondertussen al lichte krampjes in de bovenbenen bij het gaan staan op de pedalen.
Fout5: Signaal begrepen. Neen hoor. Gewoon negeren dat gaat wel weg, blijven doormalen.

Resultaat: In het op en neer bos plots gewoon geen kracht meer om die kleine hellingskes te verteren en gewoon (bijna) omgevallen.
Gene man met de hamer want het licht ging niet uit hoor. En onder mijn knieën en boven mijn quadriceps, hoofd incluis nog alles fris. Mis ik toch juist dat ene onderdeel, quadriceps, dat ik het hardst nodig heb. Maar ja, een auto zonder bougies start ook niet meer.

De oplossing: meer geluk dan wijsheid. Stretchen ging niet want dan schoot de kramp in mijn kuiten. Gaan liggen zag ik nu niet echt als optie (waanbeelden van geweerkolven ). Stappen ging ook al niet want ik kon mijn bovenbenen niet strekken zonder in de kramp te gaan. Bleef er maar 1 optie over: op mijn fiets gaan zitten, voor op het zadel, en de 24/32 zo snel mogelijk rondmalen. Enige positie waarin ik geen pijn had.

Geluk bij een ongeluk:
1. Ik had mijn eigen bevoorading mee. Dus ieder half uur een gelleke binnengespeeld. Mijn maag werd er wel mottig van maar het stelde wel de fatale executie uit.
2. In de afdalingen vanaf en na de Mandelon, gewoontegetrouw niet mijn sterkste punt en vorig jaar zelfs mijn doodsteek, me uit pure miserie gewoon laten gaan. Het kon me allemaal niet meer schelen. Blijkbaar de methode om te leren afdalen. Verstand op nul. Tot mijn eigen verbazing en nog nooit vertoond, verscheidene medebikers ingehaald in de afdalingen. Dat gaf een lichte kick en nog een beetje extra energie in de volgende beklimmingen. (even nuanceren, het gaat hier dan wel over inhalen in de achterste regionen, je moet je daar dus niet te veel bij voorstellen).

De kop:

Dat het hoofd bij zulke inspanningen wellicht even belangrijk is dan de conditie heb ik daar geleerd (nietwaar Vandenbroucke, Malisse).

Ondertussen was ik bij gebrek aan iets beter te doen aan het rekenen gegaan en met mijn gemiddelde snelheid op de laatste klim na La Veille die Hacje aangaf, 7 km/uur, en de nog vele km te gaan volgens het roadbook zou ik het niet meer halen. Belange niet.
Maar terugdraaien? Die geweerkolven weer, opduikende jeugdtrauma's. Trap trap trap, mijmer mijmer mijmer. Dedju dedju. Ik zal mijn fullyproject maar afblazen zeker? Ik verdien die fiets niet. Ouwe zak. Trap trap trap. Nog een jelleke, het laatste. Dat iceding van Performance. Gelige blubber... Slurp slurp. . . Camelback leeg. Vanaf hier op eau pure Chateua Cristalp 04.
Plots in een bocht boven mij. Het onmiskenbare profiel van Chris, de ongenaakbare. Ook op zijn kleinste. En mijn teammaat kennende geen 24/32 maar een 22/34. Dus als ik zelfde cadans aanhou? Moet kunnen
Nieuwe energie. Als ik daarbij geraak. Kunnen we samen uithuilen dat we er niet geraakt zijn. Gedeelde smart is halve smart.
Maal, maal, maal. Ik kom op zijn hoogte. Km 97. Nog 8 km. Nog 40 minuten voor de poort sluit. Av 7 km. Nog meer dan een uur dus. Shit mission impossible. Gaan staan en effe doorzetten. Djoing! zerggen mijn quadriceps en trekken mij onmiddellijk terug op het zadel. Shit ik voel mij nog zo goed maar die verdomde spieren weigeren elk commando. Die lei(ij)den een eigen weg.
Efkes overleg. Chris (heeft het vorig jaar wel gehaald en kent het parcour hier dus) ziede gij dat nog zitten?
Natuurlijk achter de volgende bocht zijn we er bijna. Ongeloof. Ik rij langs een Hollander wiens quadriceps blijkbaar verbroederen met de mijne. Ben jij hier al geweest? Vierde keer???? Wat denk jij? Op dit tempo zijn we er over 20'? Hoe kan dat nou. Hij lijkt wel erg zeker van zijn stuk. Hij stapt zelfs even af om te pauseren. Dat zie ik toch niet zitten. Met die Hollanders weet je maar nooit. doormalen.
Km 98. Bordje 'Ravitaillement 500 m' . La Veille is de volgende bevoorading zou het toch waar zijn?
Dat bordje geeft mij extra energie. Het zit er nog in. De krampen lijken weg te trekken. Ik kan zowaar een tandje extra steken en Chris hangt nu in mijn wiel. Jodelahietie!
500 m, 600 m, 700 m. Djiezes kunnen die hier wel tellen. Ik zie een lange caravaan nog 2 bochten omhoog slingeren. Fata Morgana's? Zie ik niet meer goed maar dat lijkt mij toch nog erg ver voor een paar 100 m.
Terugkeren,de fietsers en wandelaars schreeuwen 'encore 600 m'. Nu die komen van ginder dus ze zullen het wel weten zeker.
(later blijkt dat bordje van een reeds opgeruimde privéstand te zijn, nochthans met officieel GRC logo en die 600 m geen afstand maar nog af te leggen hoogtemeters).
Om een pijnlijk verhaal kort te houden. Had ik geweten dat het nog 600 hm waren had ik het misschien niet meer zien zitten. Nu ik dacht dat het nog 600 m tot La Veille was kreeg ik precies vleugels. Een laatste extra inspanning (die wel nog 2 km duurde).
10' voor de tijdspoort sloot in La Veille. Gehaald. Voor ons achterhoederijders stopt de wedstrijd hier. Geen poorten meer. De rest is alleen maar fun.

Ik kreeg alleen maar spijt dat ik toch mijn fototoestel niet meegenomen had. Vanaf hier tijd genoeg om leuke kiekjes te nemen.

Nu de tijd genomen om effe uit te blazen in een wolk van zelfgenoegzaamheid. We zien zelfs nog enkele in onze ogen 'ongenaakbaren' na ons voorbij komen. We begrijpen het zlef niet.
Een blik van verstandhouding tussen Chris en mij. Give me five! Blijkbaar zijn we toch beter dan we zelf denken.

Tja wat kortstondige euforie al niet kan teweegbrengen in een mensenbrein.