Zaterdag ook komen rijden in Merksplas. Het was leuk, en trouwens zeer lang geleden, van nog eens te komen rijden in de streek waar ik met mountainbiken ben begonnen, op een boogscheut van de plek waar ik reeds de helft van m’n leven heb gewerkt. Na jaren geen fiets meer gereden te hebben, was ik toen bekaf, alleen door van Hoogstraten naar Wortel te rijden! Na een etentje vrijdagavond was ik weer zeer laat te bed, vandaar pas om 12.45 u gestart, jammer genoeg in de regen. De nattigheid van boven was eigenlijk niet zo erg, wel de opspattende vettigheid van het parcours. Want het lag er overal zompig bij. Ik had me daarom ook geparkeerd langs de straatkant en niet op het bekende stoppelveld achter de sporthal. Ik zag mannen toekomen die direct hadden kunnen fungeren als zwarte piet!
De tocht voerde ons via het park van Merksplas, met doortocht over het terrein van een bedrijf en naast de camping Molenzijdse Heide, naar de ringgracht aan de rand van Merksplas Kolonie. Daar lagen de paden er goed vettig bij en zaten de sporadische boomstronkjes en wortels verstopt onder een bruin dek van afgevallen bladeren. Langs de baan Rijkevorsel-Merksplas ging het langs de andere kant verder naast de gracht en de vijver over het klassieke bultje dat daar ligt. Traditiegetrouw ligt het er daar bij nat weer ook altijd zeer vettig bij. De modder vloog je om de oren! Even verder lag de splitsing tussen de beide afstanden. Voor de 50 km, die er na afloop 47 bleken te zijn, werden we door seingevers de drukke baan van Rijkevorsel naar Merksplas over geholpen en reden we verder over de mooie singletrack naast de gracht over de rode Bloso-route, maar in tegengestelde richting. Om daarna de terreinen van de boomkwekerij te doorkruisen. Daar viel het qua nattigheid nog mee, want op die wegen kan je na een natte periode soms tot aan je enkels in het water en de grote plassen staan.
Zo reden we richting Blakheide, op de grens van Rijkevorsel en Beerse. Daar ligt naast de manege een zeer mooie singletrack, waar je met de fiets eigenlijk niet mag komen, wegens enkel bedoeld voor wandelaars. Maar sinds de heraanleg van de paden en het afsluiten met draad voor de er vrij rondlopende runderen, is er langs de ene kant dat verbodsbordje verdwenen en reed ik daar indertijd lustig rond! Ook langs de andere kant, naast de vijver, ligt een pad waar je niet in mag wegens beschermd natuurgebied. De Blakheide zelf deden we niet aan, want we werden langs de manege en de camping terug richting grote baan gestuurd.
Om er weer door seingevers naar de overkant geloodst te worden en de singletrack in te slaan die op een heuvelrug is gelegen. Op de plek waar ik er vroeger ongerust naar beneden moest komen om er weer af te geraken, reed ik nu gezwind af. Ik heb dus bijgeleerd! Om dan weer aan te pikken op een singletrack die deel uitmaakt van de rode Bloso-route, doch weer in omgekeerde richting. Een zeer mooi paadje midden de bossen die in herfstkleuren getooid waren. Daarna links richting Bolk in Rijkevorsel. Ook daar weet ik even verderop en evenwijdig met de weg, een mooie track liggen, aan de rand van de bossen en waar ik zelfs altijd naar het begin ervan moet zoeken. Die track komt uit aan een zitbank op Papenvoort tegenover de hoeve waar die kleine containertjes staan, stalletjes voor kalveren. Ook daar passeerden we om dan uit te komen aan de grote baan van Hoogstraten naar Merksplas. In dat bosje daar zag ik tijdens een avondritje ooit een viertal reeën voor mijn wielen wegvluchten! Van zo dichtbij heb ik er zelden gezien!
Twee vriendelijke seingevers hielpen ons weer naar de overkant en werden we richting “De Diepte” gestuurd om naast het kapelletje de velden in te gaan en aan een hoeve rechts een singletrack in. We hadden de uitlopers van Wortel Kolonie bereikt. Even verder stonden twee dames met de bevoorrading onder een tent in de nattigheid. Sportdrank, bananen en koeken waren er als krachtvoer. Ondanks het slechte weer liepen er toch wat bikers rond en kwamen er geregeld nieuwe toe.
Daarna ging de rit richting Bootjesven en aan de splitsing tussen de twee afstanden aan het zogenaamde “Grenspad” was het voor mij naar links het losse zand door, alwaar ik voorbij werd gestoken door twee snelle mannen in hetzelfde pak en die ik aan de bevoorrading had gezien. Even later volgde hun tragere makker. Na de splitsing heb ik nog hooguit een dertigtal bikers geteld. Volgde een stukje over Nederlands grondgebied in Castelré (Baarle-Nassau). Ik heb me laten vertellen dat daar een zeer eigenaardige situatie is van bomen die eigendom zijn van België, terwijl ze op Nederland geplant zijn! De veeroosters over om via enkele paadjes in het bos weer uit te komen op de plaats van de splitsing. Langs het grenspad achter Bootjesven ging het dan richting Staakheuvel en Ginhoven om daar de funstukjes mee te pikken die op de groene Bloso-route te vinden zijn. In de bossen met buitenverblijven en de verf- en tapijtenfabriek Reva liggen daar enkele kronkelende singletracks. Ik vond het wel niet zo verstandig om ze te berijden in de richting, tegengesteld aan de richting van de vaste route, ook al kon je met dit slechte weer weinig tegenliggers verwachten.
Ik begon knap moe te worden. Maar de beste kilometers moesten voor mij nog komen, omdat de terreinen aan het Graafsbos en in de omgeving van het Zwart Goor voor mij minder bekend terrein zijn, ook al liggen een aantal van die paden ook op de rode Bloso-toer. We werden de gevaarlijke baan van Merksplas naar Weelde over geholpen door twee mannen van de club. Om daarna de paden en de tracks in de buurt van het Zwart Goor te berijden. De regen was intussen gestopt, maar de grond lag er op plaatsen vettig bij, een brij van half vergane bladeren en bosgrond. Asfalt kondigde het einde aan. Wat me onderweg ook opviel waren de nette bordjes die de splitsingen en de gevaarlijke punten aankondigden. Het oogde allemaal heel professioneel! En alles zeer duidelijk afgepijld.
Even aangeschoven om m’n fiets wat te laten schoonspuiten met water uit een brandweerwagen van de gemeente Merksplas. Het waren dezelfde mannen als vorig jaar die er uw fiets weer wat toonbaar maakten. De warme douches in het gloednieuwe sanitair van de pas gebouwde sporthal deden deugd. In de kantine nog een icetea gedronken. Daar waren mannen al bezig met een deel van de tafels en de stoelen op te ruimen. Nog een groet aan de twee spuiters die intussen de brandweerslangen aan het oprollen waren om moe maar tevreden weer naar huis te rijden. In Wortel nog een trio Pieretrappers gezien die met de fiets tot daar waren gekomen en weer onderweg waren naar huis. Even gestopt aan m’n werkplek in Hoogstraten, op het goede moment, want ik kon er nog een pistolet met belegen kaas mee eten! Lekker dat dit was na zo’n rit!
De Papegaai Bike Team Stabroek * Kevin_V wil held worden! (Duchenne Heroes) * Papegaaien rijden voor Juliette * Buienradar Antwerpen Woensdrecht
Winterkalender West-Brabant (NL) en Noorderkempen (B)
