we hadden juist de bevoorrading gemist zoadat we de bevoorrading maar op het einde kregen en de honger al redelijk toesloeg!op 50 km vind ik 1 bevoorrading wel ok wij hadden gewoon de pech dat we die door onze schuld op het einde kregen
Za 02/10/2010 Doomkerke / Ruiselede
-
bezembiker
- Mountainbiker
- Posts: 207
- Joined: Mon 29 Dec 2008 09:58
- Location: specialized stumpjumperen + epic
met een aantal bezembikers met de fiets aangezet en in maria-aalter ingepikt,mooie tocht maar toch wel redelijk lastig hier en daar,ook nog wat regen we hadden juist de bevoorrading gemist zoadat we de bevoorrading maar op het einde kregen en de honger al redelijk toesloeg!
op 50 km vind ik 1 bevoorrading wel ok wij hadden gewoon de pech dat we die door onze schuld op het einde kregen
we hadden juist de bevoorrading gemist zoadat we de bevoorrading maar op het einde kregen en de honger al redelijk toesloeg!op 50 km vind ik 1 bevoorrading wel ok wij hadden gewoon de pech dat we die door onze schuld op het einde kregen
-
henkieboy
- Mountainbiker
- Posts: 681
- Joined: Wed 14 Nov 2007 23:06
- Location: orbea satelite , cannondale scalpel
deze namiddag ook aangezet in doomkerke en kmoe zeggen dat ook dik in orde was.Corleone wrote:Rond 1300u vertrokken en na een uur begon het te regenen..
Genoten van begin tot eind..
Onderweg nog Henkieboy (waar is de bevoorrading? ) tegengekomen om de laatste
20 km samen af te leggen...twas aangenaam kennismaken.
bedankt aan de organisatie!
c
Na 2 opeenvolgende weken gestart te zijn zonder drinkepulle (jabbeke en voormezele) deze week extra aandacht besteed aan mijn eigen bevoorrading en dus vertrokken met een volle bidon.
Km na km schoof onder mijn wielen door zonder een bevoorrading tegen te komen.
toen na een km of 28 mij een biker (corleone) voorbij stak vroeg ik beleefd of hij al een bevoorrading tegen gekomen was en tot mijn verbazing zei hij "ba jaak gie , ne km of 4 geleden".
Daar stond (reed) ik dan met mijn mond vol tanden (gelukkig had ik ze nog allemaal na een stevige koprol in het bos
)Nie getreurd dacht ik en dus bleef ik mooi tezamen met corleone (aangename kennismaking) voor de laatste 20 km.
t'werden toch nog ne lastige 20 km zulle maar zoals een goede samaritaan het betracht gaf deze vriendelijke mtb'er mij nog een soort van gel dingske en een paar slokken uit zijne bidon (de mijne was al lang leeg natuurlijk) waarvoor hij mijn eeuwige dank (en een paar leffe's) heeft verdiend.
Als het droog moest zijn geweest was dit een vlam vlam parcours , maar nu zaten er toch wel een paar redelijk moeilijk lopende stukken in zunne (juust lik op velcro ant rijden)waardoor die vlam vlam voor mij er nie bij was.
Toch ne heel mooi ritje gereden met heel veel onverhard , waarvoor dank
@corleone : bedankt voor de bevoorrading . bij de volgende kennismaking hebt ge der ne paar te goed (voor de hulp en voor de tegen dan waarschijnlijke bevalling van uwe eega
)
-
Don Cortisoni
- Mountainbiker
- Posts: 139
- Joined: Thu 30 Nov 2006 16:07
- Location: nen iets te tragen
ZATERDAG 02/10/2010: DOOMKERKE - OVER LUCHTBUKSEN EN BUNSENBRANDERS
Aanwezig: Don Cortisoni (Davy Cortvriendt) – Boeverke (Jurgen Debouver) – Bustipmi (Jeroen Deckers) – Boding (Maarten Deckers) – Bulcky (Stefan De Groote) – Brunello (Bruno De Keijzer) – the Flying Duckman (Koen Duyck) – Kurt Downhill (Kurt Vandenberghe) – Ignacev (Ignace Vandewiele)
Een mooi en groot peloton trappelend van ongeduld om voor de eerste keer van het jaar in deze bosrijke omgeving te mogen trappen. De snelheidsmeter werd al van in het begin op stevig gezet en een langgerekte sliert vormde zich meteen. Tot zo ver het wedstrijdverhaal en meteen ook vaststelling van het probleem van de verslaggever: waar de VRT over helikopters, moto’s en straalverbindingen beschikt om alles te volgen, moet uw commentator het doen met twee paar lenzen evenwichtig gepositioneerd over beide ogen. Wegens een damplaagje op het vizier werd een bocht gemist, reed de kopgroep er al snel vandoor en begon een helse achtervolgingsstrijd. Ondanks mijn messcherp afgetrainde postuur, werd de kloof al snel groter met als gevolg een solo tochtje (alhoewel ik nochtans niet echt in de boter trapte).
Het parcours bestond vooral uit bomen en aangezien een boom in Doomkerke er ongeveer hetzelfde uit ziet als een boom in Sint-Maria-Aalter, Hertsberge of Beernem, heb ik er geen flauw idee van welke bomen we dit keer zijn gepasseerd. Dat het er veel waren, is zeker. Naar goede gewoonte dus een zeer mooi tochtje, met weinig draai- en keerwerk, maar vooral lange stroken tussen het bruin en het groen. De regen van de voorbije dagen heeft toch al serieus zijn werk gedaan, maar gelukkig bleef alles berijdbaar Wie een BMI van meer dan 25 had, zakte toch al vlotjes weg en wie er één van minder dan 25 had, mocht al vlotjes balanceren op een glibberige bovenlaag. De laatste 10 kilometer werden nog samen met the Flying Duckman afgehaspeld, maar de naftetank was toen al leeg.
Vaststelling nummer één is dat het de tweede keer is dat we een rit van 50 kilometer onder de wielen krijgen (juicht allen!), maar ook voor de tweede keer dat er slechts één bevoorrading voorzien was. Vroeger hadden we meestal ritten van 45 kilometer, waar er wel twee voorzien waren… Enfin, de meningen zullen vermoedelijk verdeeld blijven, maar de meesten onder ons hebben liever twee sobere bevoorradingen dan één uitgebreide.
Vaststelling nummer twee is dat er toch weer minder volk leek dan vorige jaren. We denken zelfs al met heimwee terug dat we moesten aanschuiven aan de afspuitstanden. Nu is het eerder file voor de slangen die in rij liggen te wachten om gebruikt te worden. Vermoedelijk zal dit wel de prijs van het MTB succes zijn, met meer en meer organisaties.
Eenzaamheid op twee wielen doet ook eerder de creatieve geest dan de pedaalkracht op hol slaan, zoals de te gebruiken oorlogstactieken bij MTB tochten.
Ten eerste zijn er de luchtbuksen (een buks is een geweer waarbij de kogel door expansie van een gecomprimeerd gas naar buiten wordt geduwd). Dit was de tactiek die de kopgroep hanteerde, namelijk een doenbaar tempo rijden en af en toe eens een kogel verschieten in de vorm van een versnellingen. Ideaal om het verschil te maken in moeilijke stroken, op voorwaarde dat het beperkte aantal kogels zorgvuldig wordt gebruikt én je vooraf weet hoeveel kogels je juist zitten hebt.
Ten tweede zijn er de bunsenbranders (een bunsenbrander is een regelbare gasvlam die op een stevige voet staat om te voorkomen dat hij omvalt). Dit was de tactiek van uw verslaggever, namelijk een redelijk tempo rijden met de gaskraan telkens op 80% stand. Ideaal om de wedstrijd mooi in te delen, op voorwaarde dat je weet hoe groot je tank is en hoe snel hij aan het legen is.
Ten derde zijn er luchtbunsenbuksenbranders die beide wapens gebruiken, maar dat zijn zelfmoordterroristen die moeten vaststellen dat ze te ver voor de finish met een lege tank zitten én geen kogels meer hebben. Deze zijn meestal de ideale prooien voor dezen met een bunsenbrander tactiek.
Aanwezig: Don Cortisoni (Davy Cortvriendt) – Boeverke (Jurgen Debouver) – Bustipmi (Jeroen Deckers) – Boding (Maarten Deckers) – Bulcky (Stefan De Groote) – Brunello (Bruno De Keijzer) – the Flying Duckman (Koen Duyck) – Kurt Downhill (Kurt Vandenberghe) – Ignacev (Ignace Vandewiele)
Een mooi en groot peloton trappelend van ongeduld om voor de eerste keer van het jaar in deze bosrijke omgeving te mogen trappen. De snelheidsmeter werd al van in het begin op stevig gezet en een langgerekte sliert vormde zich meteen. Tot zo ver het wedstrijdverhaal en meteen ook vaststelling van het probleem van de verslaggever: waar de VRT over helikopters, moto’s en straalverbindingen beschikt om alles te volgen, moet uw commentator het doen met twee paar lenzen evenwichtig gepositioneerd over beide ogen. Wegens een damplaagje op het vizier werd een bocht gemist, reed de kopgroep er al snel vandoor en begon een helse achtervolgingsstrijd. Ondanks mijn messcherp afgetrainde postuur, werd de kloof al snel groter met als gevolg een solo tochtje (alhoewel ik nochtans niet echt in de boter trapte).
Het parcours bestond vooral uit bomen en aangezien een boom in Doomkerke er ongeveer hetzelfde uit ziet als een boom in Sint-Maria-Aalter, Hertsberge of Beernem, heb ik er geen flauw idee van welke bomen we dit keer zijn gepasseerd. Dat het er veel waren, is zeker. Naar goede gewoonte dus een zeer mooi tochtje, met weinig draai- en keerwerk, maar vooral lange stroken tussen het bruin en het groen. De regen van de voorbije dagen heeft toch al serieus zijn werk gedaan, maar gelukkig bleef alles berijdbaar Wie een BMI van meer dan 25 had, zakte toch al vlotjes weg en wie er één van minder dan 25 had, mocht al vlotjes balanceren op een glibberige bovenlaag. De laatste 10 kilometer werden nog samen met the Flying Duckman afgehaspeld, maar de naftetank was toen al leeg.
Vaststelling nummer één is dat het de tweede keer is dat we een rit van 50 kilometer onder de wielen krijgen (juicht allen!), maar ook voor de tweede keer dat er slechts één bevoorrading voorzien was. Vroeger hadden we meestal ritten van 45 kilometer, waar er wel twee voorzien waren… Enfin, de meningen zullen vermoedelijk verdeeld blijven, maar de meesten onder ons hebben liever twee sobere bevoorradingen dan één uitgebreide.
Vaststelling nummer twee is dat er toch weer minder volk leek dan vorige jaren. We denken zelfs al met heimwee terug dat we moesten aanschuiven aan de afspuitstanden. Nu is het eerder file voor de slangen die in rij liggen te wachten om gebruikt te worden. Vermoedelijk zal dit wel de prijs van het MTB succes zijn, met meer en meer organisaties.
Eenzaamheid op twee wielen doet ook eerder de creatieve geest dan de pedaalkracht op hol slaan, zoals de te gebruiken oorlogstactieken bij MTB tochten.
Ten eerste zijn er de luchtbuksen (een buks is een geweer waarbij de kogel door expansie van een gecomprimeerd gas naar buiten wordt geduwd). Dit was de tactiek die de kopgroep hanteerde, namelijk een doenbaar tempo rijden en af en toe eens een kogel verschieten in de vorm van een versnellingen. Ideaal om het verschil te maken in moeilijke stroken, op voorwaarde dat het beperkte aantal kogels zorgvuldig wordt gebruikt én je vooraf weet hoeveel kogels je juist zitten hebt.
Ten tweede zijn er de bunsenbranders (een bunsenbrander is een regelbare gasvlam die op een stevige voet staat om te voorkomen dat hij omvalt). Dit was de tactiek van uw verslaggever, namelijk een redelijk tempo rijden met de gaskraan telkens op 80% stand. Ideaal om de wedstrijd mooi in te delen, op voorwaarde dat je weet hoe groot je tank is en hoe snel hij aan het legen is.
Ten derde zijn er luchtbunsenbuksenbranders die beide wapens gebruiken, maar dat zijn zelfmoordterroristen die moeten vaststellen dat ze te ver voor de finish met een lege tank zitten én geen kogels meer hebben. Deze zijn meestal de ideale prooien voor dezen met een bunsenbrander tactiek.
Voor deze die vrijdag 8 oktober de hersenen zullen moeten pijnigen in "het zonneke" te Koolskamp tijdens de skumforellenquis(cortisone is daar vragenopmaker van dienst) mogen zich dus aan volgende vragen verwachten :Don Cortisoni wrote:ZATERDAG 02/10/2010: DOOMKERKE - OVER LUCHTBUKSEN EN BUNSENBRANDERS
Aanwezig: Don Cortisoni (Davy Cortvriendt) – Boeverke (Jurgen Debouver) – Bustipmi (Jeroen Deckers) – Boding (Maarten Deckers) – Bulcky (Stefan De Groote) – Brunello (Bruno De Keijzer) – the Flying Duckman (Koen Duyck) – Kurt Downhill (Kurt Vandenberghe) – Ignacev (Ignace Vandewiele)
Eenzaamheid op twee wielen doet ook eerder de creatieve geest dan de pedaalkracht op hol slaan, zoals de te gebruiken oorlogstactieken bij MTB tochten.
Ten eerste zijn er de luchtbuksen (een buks is een geweer waarbij de kogel door expansie van een gecomprimeerd gas naar buiten wordt geduwd). Dit was de tactiek die de kopgroep hanteerde, namelijk een doenbaar tempo rijden en af en toe eens een kogel verschieten in de vorm van een versnellingen. Ideaal om het verschil te maken in moeilijke stroken, op voorwaarde dat het beperkte aantal kogels zorgvuldig wordt gebruikt én je vooraf weet hoeveel kogels je juist zitten hebt.
Ten tweede zijn er de bunsenbranders (een bunsenbrander is een regelbare gasvlam die op een stevige voet staat om te voorkomen dat hij omvalt). Dit was de tactiek van uw verslaggever, namelijk een redelijk tempo rijden met de gaskraan telkens op 80% stand. Ideaal om de wedstrijd mooi in te delen, op voorwaarde dat je weet hoe groot je tank is en hoe snel hij aan het legen is.
Ten derde zijn er luchtbunsenbuksenbranders die beide wapens gebruiken, maar dat zijn zelfmoordterroristen die moeten vaststellen dat ze te ver voor de finish met een lege tank zitten én geen kogels meer hebben. Deze zijn meestal de ideale prooien voor dezen met een bunsenbrander tactiek.
Wat is een luchtbuks ?
Wat is een bunzenbrander ?
Wat is het als beiden tesamen komen ?
