angelos wrote:heb ik het volgende kunnen afleiden :
filmkes :
http://www.mtbontv.com/2010/08/mtb-dies ... rt-1-of-4/
http://www.mtbontv.com/2010/08/mtb-dies ... rt-2-of-4/
http://www.mtbontv.com/2010/08/mtb-dies ... rt-3-of-4/
http://www.mtbontv.com/2010/08/mtb-dies ... rt-4-of-4/
personen die mij aanreden volgens mij :
het groepje waar ze achter gingen hangen ( waarschijnlijk kennen ze elkaar niet eens )
Zo denk ik er ook overFred83 wrote:D@vy wrote:Man man man... verdraagzaamheid is blijkbaar ver te zoeken bij sommigen...
Zelf al veel leuke tochten meegemaakt door samen met wieltjeszuigers een treintje te vormen. Kom vaak alleen naar een TT maar rij zelden ook de volledige tocht alleen. Zo leer je nog eens andere mensen kennen met dezelfde hobby.
Is toch normaal dat mensen die ongeveer dezelfde snelheid rijden mekaar opzoeken? Of moet ik dan in de remmen omdat die voor mij misschien aggressief gaat worden als ik te dicht achter 'm rij?
En als je echt niet kunt verdragen, rij ze er dan af he... Of is het dat mss wat je irriteert aan wieltjeszuigers: dat je niet goed genoeg bent om ze er af te rijden?
, terwijl er verder al honderdduizend pagina's zijn afgezeverd over: " ik zeg altijd goeiendag tegen een medebiker" maar als er dan eens een medebiker aan je wiel hangt dan kun je dit niet verdragen?? ik heb deze tocht gereden in het gezelschap van de groep uit olmen .zondagsrijer wrote:Het groepje waar ze gingen achter hangen kennen ze inderdaad niet want ze zijn van ons clubje uit Olmen. Ikzelf was er niet bij. Zeker geen agressieve rijders.
Voor alle duidelijkheid, die met Willems veranda hebben niks met onze club te maken.angelos wrote:heb ik het volgende kunnen afleiden :
personen die mij aanreden volgens mij :
het groepje waar ze achter gingen hangen ( waarschijnlijk kennen ze elkaar niet eens )
Docteur Dérailleur wrote:als ik heel eerlijk met mezelf ben, hou ik eigenlijk ook niet van wieltjeszuigers...vooral omdat ze mij juist het onbestemde, wrsch. onjuiste gevoel geven mijn eigen tempo van me af te pakken. Een opgejaagd gevoel, zeker wanneer ik bijv. bikers inhaal die dan aanhaken, maar dan blijken de korte afstand te doen.
Bovendien vind ik het soms toch gevaarlijk, wat o.m. dit topic toch weer aangeeft... Langs de andere kant: mtbtreintje kunnen leuk zijn als de locmotief en de wagonnetjes het samen daarover eens zijn.
Mijn praktische filosofie is tegenwoordig: zij die mij voorbijschieten kunnen geen doel meer zijn om in te halen, want - tenzij ze zichzelf mss opblazen - ze zijn doodgewoon te snel, waarvoor respect. Mijn doel is dan beter/harder te trainen om me steeds minder door koerskiekens voorbijgescharreld worden. Wil ik toch in het wiel (gebeurt zelden, maar kom..), dan vraag ik eerder of het stoort.
Zij die in mijn wiel komen hangen, zal ik toch vragen om voorbij te steken en dan maak ik plaats. Vaak moet ik zelfs stiller gaan rijden en dan gaan ze voorbij. Wat ook helpt, is wachten tot de eerstvolgende klim, ondertussen gedoseerd rijden en dan in crescendo naar boven in de hoop dat...
Een geijkte formule blijkt toch wel: hoe meer hoogte - en kilometers, hoe minder frustratie om de simpele reden dat daar minder volk aan meedoet. Dat merk je in veel marathons: elke splitsing die eraan komt, geeft zuurstof aan het parcours.
De nivellering van veel Vlaamse parcoursen door onder meer strengere regelgeving én een groeiende massa fietsers( die idd denken dat Kasterlee (no offense trouwens) het Mekka is van mtb en zich nu komen meten op een parcours dat werkelijk iedereen aankan) leidt tot het feit dat slechts weinigen van hen de m van mtb missen. Zolang het maar snoeihard gaat rond de door blosos en de groen gedicteerde dreven rond de kerketoren, dat is het motto.
Het gebrek aan enige techniek wanneer toch enkele puisten moeten overwonnen worden, maakt deze wielerterroristen bang en onzeker, wat wordt gecompenseerd door haantjesgedrag.
Helemaal akkoord !!
Inderdaad, heel goed samengevatSchijfrem wrote:Docteur Dérailleur wrote:als ik heel eerlijk met mezelf ben, hou ik eigenlijk ook niet van wieltjeszuigers...vooral omdat ze mij juist het onbestemde, wrsch. onjuiste gevoel geven mijn eigen tempo van me af te pakken. Een opgejaagd gevoel, zeker wanneer ik bijv. bikers inhaal die dan aanhaken, maar dan blijken de korte afstand te doen.
Bovendien vind ik het soms toch gevaarlijk, wat o.m. dit topic toch weer aangeeft... Langs de andere kant: mtbtreintje kunnen leuk zijn als de locmotief en de wagonnetjes het samen daarover eens zijn.
Mijn praktische filosofie is tegenwoordig: zij die mij voorbijschieten kunnen geen doel meer zijn om in te halen, want - tenzij ze zichzelf mss opblazen - ze zijn doodgewoon te snel, waarvoor respect. Mijn doel is dan beter/harder te trainen om me steeds minder door koerskiekens voorbijgescharreld worden. Wil ik toch in het wiel (gebeurt zelden, maar kom..), dan vraag ik eerder of het stoort.
Zij die in mijn wiel komen hangen, zal ik toch vragen om voorbij te steken en dan maak ik plaats. Vaak moet ik zelfs stiller gaan rijden en dan gaan ze voorbij. Wat ook helpt, is wachten tot de eerstvolgende klim, ondertussen gedoseerd rijden en dan in crescendo naar boven in de hoop dat...
Een geijkte formule blijkt toch wel: hoe meer hoogte - en kilometers, hoe minder frustratie om de simpele reden dat daar minder volk aan meedoet. Dat merk je in veel marathons: elke splitsing die eraan komt, geeft zuurstof aan het parcours.
De nivellering van veel Vlaamse parcoursen door onder meer strengere regelgeving én een groeiende massa fietsers( die idd denken dat Kasterlee (no offense trouwens) het Mekka is van mtb en zich nu komen meten op een parcours dat werkelijk iedereen aankan) leidt tot het feit dat slechts weinigen van hen de m van mtb missen. Zolang het maar snoeihard gaat rond de door blosos en de groen gedicteerde dreven rond de kerketoren, dat is het motto.
Het gebrek aan enige techniek wanneer toch enkele puisten moeten overwonnen worden, maakt deze wielerterroristen bang en onzeker, wat wordt gecompenseerd door haantjesgedrag.
